RSS

Monthly Archives: Feb 2019

ഭാഷാപോഷിണി

വി. ടി. ബൽറാമിൽ നിന്നും ഞാൻ അല്പം കൂടി ഭാഷാപരമായ നിലവാരം പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. ഭാഷാപരമായ നിലവാരം ന്ന്വച്ചാൽ, മാർക്സിയൻ ശ്രേഷ്ഠഭാഷാനിലവാരം! പന്നപ്പട്ടിപ്പരനാറികൾ, കുലംകുത്തികൾ, നികൃഷ്ടജീവികൾ, “പ്രകാശം പരത്തുന്നവർ”, തന്തയില്ലാത്തവർ, പല തന്തക്കു് പിറന്നവർ തുടങ്ങിയ, മാർക്സിയൻ കമ്മ്യൂണിസവുമായി കൊൺഫോർമൽ ആയ ഉത്തരാധുനിക “ലാൽ സലാമുകളും”, “ഇൻക്വിലാബ് സിന്ദാബാദുകളും”! “മുല്ലപ്പൂമ്പൊടി ഏറ്റുകിടക്കും കല്ലിനുമുണ്ടാം ഒരു സൗരഭ്യം” എന്ന കവിവചനം പോലെ, വിജയൻ മലമണമേറ്റുകിടക്കും മണിയനുമുണ്ടാം ഒരു ദുർഗന്ധം എന്നതു്, ചുരുങ്ങിയപക്ഷം കേരളത്തിലെങ്കിലും, ഒരു പ്രകൃതിനിയമമെന്നപോലെ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടു്.

ചുറ്റുപാടും കാണുന്ന യുഗപുരുഷന്മാരെ മാതൃകയാക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരാണു് ജനങ്ങൾ. യുഗപുരുഷന്മാരുടെ/ യുഗപുരുഷികളുടെ ഭാഷ, അവരുടെ വേഷം, അവരുടെ യുക്തി, അവരുടെ ഭക്തി മുതലായവയെല്ലാം ഏറ്റെടുത്തു് ജനം അവരെപ്പോലെതന്നെ സംസ്കാരസമ്പന്നരാകാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. മാർക്സിസമല്ലാതെ ഇടതുപക്ഷമില്ലാത്തതിനാലും, ഇടതുപക്ഷമെന്നാൽ സംസ്കാരസമ്പന്നരുടെയും ബുദ്ധിജീവികളുടെയും ലോകമായതിനാലുമാണു്, മാർക്സിസ്റ്റുകൾ – പ്രത്യേകിച്ചും അവരിലെ നേതാക്കളും സൈദ്ധാന്തികരും – മാതൃകാപരമായ ഭാഷാപ്രയോഗങ്ങളും സംസ്കാരസമ്പന്നമായ സാമൂഹികഇടപെടലുകളും നടത്തുന്നതിൽ ഇത്രയേറെ ശ്രദ്ധാലുക്കളാകുന്നതു്. അവരോടൊപ്പം എത്താൻ കഴിയാത്തവർ, അതിപ്പോൾ വി. ടി. ബൽറാമായാലും മറ്റാരുതന്നെയായാലും, അവരോടു് ഡയലോഗടിക്കാൻ പോകരുതു്. പോയാൽ “ആസേതുഹിമാചലം” നാറും.

ഒരു മനുഷ്യനു് മതപരമായി അധഃപതിക്കാൻ കഴിയുന്നതിന്റെ അവസാനത്തെ അടിത്തട്ടാണു് ഇസ്‌ലാമിസം. ഒരു മനുഷ്യനു് രാഷ്ട്രീയമായി അധഃപതിക്കാൻ കഴിയുന്നതിന്റെ അവസാനത്തെ അടിത്തട്ടാണു് മാർക്സിസം. അവിടെനിന്നും ഒരുപടികൂടി താഴേക്കു് എങ്ങനെ ഇറങ്ങാൻ കഴിയുമെന്ന പരീക്ഷണത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവരാണു് ഓൺലൈൻ മല്ലുലോകത്തിലെ മാർക്സിയൻ ഉപജാപകവൃന്ദം. കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയത്തെപ്പറ്റി എന്തെങ്കിലും പറയണമെങ്കിൽ ഒരുപാടു് താഴേക്കു് ഇറങ്ങേണ്ടിവരുന്നതു് അതുകൊണ്ടാണു്. നരകത്തിലുള്ളവരോടു് സംസാരിക്കാൻ നരകത്തിലേക്കു് ഇറങ്ങിയാൽ മാത്രം പോരാ, നരകത്തിലെ ഭാഷ സംസാരിക്കാൻ കഴിയുകയും വേണം. ഈ വസ്തുത ഒരു രാഷ്ട്രീയക്കാരനായ വി. ടി. ബൽറാം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതായിരുന്നു.

അതേസമയം, സ്വതന്ത്രചിന്തകർ എന്നു് സ്വയം വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന മനുഷ്യർക്കു് അതറിയാം. “സ്വതന്ത്രചിന്തകർ” എന്നതുകൊണ്ടു് ഇവിടെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതു്, “മാർക്സിയൻ സ്വതന്ത്രചിന്തകർ”, “ഇസ്‌ലാമിസ്ററ് സ്വതന്ത്രചിന്തകർ”, “പെന്തെകൊസ്ത് സ്വതന്ത്രചിന്തകർ”, തുടങ്ങിയ സർവ്വതന്ത്രസ്വതന്ത്രരായ ജനുസ്സുകളെയാണു്. അല്ലാതെ, മാതാപിതാക്കൾ നൽകിയ മുസ്ലിം പേരു് മാറ്റാതെ ഖുർആൻ വിമർശനം നടത്തുന്ന മുസ്ലീമുകളെയോ, ദൈവവിശ്വാസിയായ ഭാര്യയെ തല്ലിക്കൊല്ലാതെ നാസ്തികനായിരിക്കുന്ന ബൈബിൾ വിമർശകനെയോ, അമ്പലത്തിൽ വച്ചു് നടക്കുന്ന ബന്ധുവിന്റെയോ മിത്രത്തിന്റെയോ കല്യാണച്ചടങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കുന്ന ഹിന്ദുമതവിമർശകനെയോ പോലുള്ള, തത്ത്വദീക്ഷയില്ലാത്ത “സാദാ” മനുഷ്യരെയല്ല. (ഭാഷാപോഷകരും ശ്രേഷ്ഠവ്യാകരണരും “സാധാ” എന്നു് വായിക്കുക. അവർക്കു് വായനാസമയത്തു് മാതൃഭാഷാപരമായ മാനസികാസ്വസ്ഥതകളൊന്നും ഉണ്ടാവരുതല്ലോ!)

സ്വന്തമായി ആക്ട് ചെയ്യുന്നതിനേക്കാൾ റിയാക്ട് ചെയ്യാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവരാണു് മലയാളികൾ. ആക്ട് ചെയ്യുക എന്നതിനു് സിൽമയിൽ അഭിനയിക്കുക എന്നതിനപ്പുറമുള്ള അർത്ഥമൊന്നും അവർ കല്പിക്കാറില്ല. പ്രവൃത്തി അവർക്കു് പ്രസംഗമാണു്. ആക്ഷൻ ഹീറോകൾക്കും കഥാപ്രാസംഗികർക്കും അവർ നൽകുന്ന സ്ഥാനവിലതന്നെ അതിനു് തെളിവു്. രാഷ്ട്രീയക്കാരോ, സില്മാക്കാരോ, ആസാമികളോ, ആത്മീയരോ, സാഹിത്യനായകരോ/കരികളോ, സാംസ്കാരികനായകരോ/കരികളോ, എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുകയോ പറയുകയോ എഴുതുകയോ ചെയ്യുന്നുണ്ടോ എന്നു് ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുക, ഒട്ടും സമയനഷ്ടം വരുത്താതെ ഉടനടി പ്രതികരിക്കുക – അതിലാണവരുടെ ജന്മസാഫല്യം. ഏതു് ഊളക്കേസായാലും, അതിനെപ്പറ്റി “നേതാവോ നേതാവിയോ” എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ അവർ അസ്വസ്ഥരാകും. പിന്നെ ആകെമൊത്തം പരവേശമാണു്. നാടു് വാഴുന്നവരുടെ ഓരോ വളിക്കും വിളികേട്ടു് ശീലിച്ചവർ അവരുടെ വളികൾ കേൾക്കുന്നില്ലെന്നു് വന്നാൽ “വിത്‌ഡ്രോവൽ സിംപ്റ്റം” പ്രദർശിപ്പിക്കാതിരുന്നാലല്ലേ അത്ഭുതപ്പെടേണ്ടതുള്ളൂ?

ആതിഥേയശരീരമില്ലാതെ പെരുകാൻ കഴിയാത്ത വൈറസുകളെപ്പോലെ, ആതിഥേയത്തേക്കാൾ ആതിഥ്യത്തെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരാണു് മലയാളികൾ! “അതിഥി ദേവോ ഭവഃ” എന്നു് പഠിപ്പിക്കപ്പെട്ടവർ ദേവനാകാനോ അതോ അസുരനാകാനോ കൂടുതൽ ഇഷ്ടപ്പെടുക? മലയാളികൾ റിയാക്ഷനറികളായി, നിത്യപ്രതിലോമകാരികളായി പിന്നോട്ടു് തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നതു് ഒരു കാരണവുമില്ലാതെയല്ല. അവിടെ, ആ ഭൂതകാലക്യാറ്റക്കൊമ്പുകളിലാണു് സ്‌ക്രീൻ ഷോട്ടുകളടക്കമുള്ള അവരുടെ മൊത്തം ജീവിതവും കുടികൊള്ളുന്നതു്.

മല്ലുവും മത്തായിയും മാർക്സിസവും മൈതാനമനസ്ഥിതിയും, മൈ(ഡിയ)രുകളുമെല്ലാം ‘മ’കാരത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്നതു് തികച്ചും യാദൃഛികമാണെന്ന അഭിപ്രായം എനിക്കില്ല. അവയെല്ലാം മാർക്സ് ന്യൂട്ടോണിയൻ മാതൃകയിൽ “ശാസ്ത്രീയമായി” വരച്ചുകാണിച്ചതും, മാർക്സിയൻ സമത്വസുന്ദരവടിവാൾലോകം എന്ന അന്തിമലക്ഷ്യത്തിലേക്കു് ലീനിയറായി പുരോഗമിക്കുന്നതുമായ ലോകചരിത്രഗതിയുടെ ഭാഗമായി അനിവാര്യമായി സംഭവിക്കുന്നതാണു്.

 
1 Comment

Posted by on Feb 25, 2019 in Uncategorized

 

ഉദ്ധതരുടെ നവോത്ഥാനം

നവോത്ഥാനം എന്ന വാക്കുകൊണ്ടു് മലയാളികൾ എന്താണു് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെന്നു് സത്യം പറഞ്ഞാൽ, എനിക്കിതുവരെ മനസ്സിലായിട്ടില്ല. പതിനഞ്ചു് – പതിനാറു് നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ യൂറോപ്പിൽ നടന്ന റിനൈസൻസാണു് നവോത്ഥാനം എന്ന വാക്കുകൊണ്ടു് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെങ്കിൽ, അതുപോലൊരു നവോത്ഥാനം ഇതുവരെ കേരളത്തിൽ സംഭവിച്ചിട്ടില്ല, സംഭവിക്കാൻ സാദ്ധ്യതയുമില്ല. കാരണം, യൂറോപ്പിനെ റിനൈസൻസിലെക്കു് നയിച്ച മുൻവ്യവസ്ഥകളും സാഹചര്യങ്ങളും കേരളത്തിലോ ഭാരതത്തിലോ ഒരിക്കലും നിലവിലിരുന്നിട്ടില്ല. മനുഷ്യന്റെ ബൌദ്ധികവും സാംസ്കാരികവുമായ ഉത്ഥാനത്തിനു് ഒരിക്കൽ തുടക്കം കുറിക്കുകയും, എന്തു് കാരണത്താലോ അതു് പൂർത്തീകരിക്കപ്പെടാൻ കഴിയാതെ പോകുകയും ചെയ്തിടത്തേ ഒരു നവോത്ഥാനത്തെപ്പറ്റി സംസാരിക്കുന്നതിനു് എന്തെങ്കിലും അർത്ഥമുള്ളു. വീണ്ടും ജനനം, അഥവാ പുനർജ്ജന്മം എന്ന, ഫ്രഞ്ചിൽ നിന്നും വരുന്ന റിനൈസൻസ് എന്ന പദത്തിന്റെ അർത്ഥംതന്നെ അതു് വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ടു്. ഒരിക്കൽ ജനിക്കുകയും പിന്നീടു് മരിക്കുകയും ചെയ്തശേഷമല്ലാതെ, ഒരു വീണ്ടും ജനിക്കൽ സംഭവിക്കുന്നതെങ്ങനെ? നിർബന്ധമാണെങ്കിൽ, “ചത്തതിനോക്കുമേ ജീവിച്ചിരിക്കിലും” എന്ന അവസ്ഥയിൽ നിന്നുമുള്ള ഉയിർത്തെഴുന്നേല്പിനെക്കൂടി പുനർജന്മത്തിന്റെ പരിധിയിൽ പെടുത്താം. “പ്രബുദ്ധർ” എന്നു് നിരന്തരം നിലവിളിക്കുന്ന ജനങ്ങൾ വസിക്കുന്ന ചില നാടുകളിൽ രോഗശാന്തിശുശ്രൂഷകരായ ചില സുവിശേഷഘോഷകർ അത്തരം ഉയിർപ്പിക്കലുകൾ നടത്താറുമുണ്ടു്. പക്ഷേ, മരിച്ചപോലെ കിടന്നശേഷം, ഉയിർപ്പിക്കൽ ഉപദേശി “യേശ്ശ്ശ്ശുവിന്റെ” നാമത്തിൽ തന്നെ പേരു് ചൊല്ലി വിളിക്കുമ്പോൾ ഉയിർത്തു് എഴുന്നേൽക്കുന്നപോലെ അഭിനയിക്കാനായാലും ഒരിക്കൽ ഒരമ്മയിൽ നിന്നും ജനിച്ച കക്ഷികൾക്കല്ലേ കഴിയൂ? മക്കളെ ജനിപ്പിക്കൽ ഭക്തർ മല ചവിട്ടുന്നതുപോലെയാണു്: ജനകരെ സംബന്ധിച്ചു് – ആയാസകമായ അദ്ധ്വാനമെങ്കിലും – സംഭവം ഫലത്തിൽ ആനന്ദകരമായ ഒരുതരം നിർവൃതിയാണു്. ജനനിമാരെ സംബന്ധിച്ചും ആരംഭത്തിൽ അങ്ങനെതന്നെ. പക്ഷേ, അതിനോടനുബന്ധിച്ചുള്ള ഗർഭം, ഛർദ്ദി, പ്രസവം തുടങ്ങിയ ചടങ്ങുകൾ വച്ചു് നോക്കുമ്പോൾ, യുവതികൾ കയറിയ അയ്യപ്പക്ഷേത്രത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കാൻ മന്ത്രം ചൊല്ലലും, ചാണകം കലക്കലും, തളിക്കലും, കഴുകലുമെല്ലാമായി കഷ്ടപ്പെടേണ്ടിവരുന്ന തന്ത്രിരുമാരരുകളുടെ അവസ്ഥയാണു് അവരുടേതു്. പക്ഷേ, എന്തു് ചെയ്യാൻ? പൂക്കാതിരിക്കാൻ അവർക്കാവതില്ലല്ലോ!

അതുപോലെ, റിനൈസൻസിൽ നിന്നും ലഭിച്ച ഊർജ്ജത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ രൂപമെടുത്ത എൻലൈറ്റെൻമെന്റിനെ, വേണമെങ്കിൽ ജ്ഞാനോദയം എന്നോ മറ്റോ വിളിക്കാമെന്നല്ലാതെ, നവോത്ഥാനം എന്നൊക്കെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നതു് കുഞ്ഞിനെ തളളയാക്കുന്നതിനു് തുല്യമാണു്. റിനൈസൻസ്, റിഫർമേഷൻ, എൻലൈറ്റെൻമെന്റ് തുടങ്ങിയവയെല്ലാം പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടു് കിടക്കുന്ന കാര്യങ്ങളാണെങ്കിലും, അവ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതു് വ്യത്യസ്തമായ സാമൂഹിക ചലനങ്ങളെയാണു്. തീർച്ചയായും, നവോത്ഥാനം എന്ന വാക്കിനു് തങ്ങളുടേതായ മറ്റൊരർത്ഥം നൽകാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം മലയാളികൾക്കുണ്ടു്. ഗ്ലോബലൈസേഷൻ, ഫ്രീ ട്രേഡ്, ഫ്രീഡം ഓഫ് എക്സ്പ്രഷൻ തുടങ്ങിയ പ്രയോഗങ്ങൾ ചൈനീസ് പ്രസിഡന്റ് ഷി ജിൻപിങ് ഉചയോഗിക്കുന്നതും, ജർമ്മൻ പ്രസിഡന്റ് ഫ്രാങ്ക് – വാൾട്ടർ സ്റ്റൈൻമയർ ഉപയോഗിക്കുന്നതും ഒരേ അർത്ഥത്തിൽ ആയിരിക്കണം എന്നു് നിർബന്ധം പിടിക്കാനാവുമോ?

മാറു് മറയ്ക്കാനോ തുറക്കാനോ, അമ്പലത്തിലോ പള്ളിയിലോ പോകാനോ പോകാതിരിക്കാനോ അനുവാദമില്ലാതിരുന്ന വിഭാഗങ്ങൾ ആ വകകൾക്കുള്ള അവകാശം പൊരുതി നേടിയെടുത്താൽ അതിനെ അവർ ഉൾപ്പെടുന്ന സമുദായത്തിൽ സംഭവിച്ച ഒരു പരിഷ്കരണം എന്നു് വിളിക്കുന്നതിൽ അപാകതയൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ, സമൂഹത്തിന്റെ ഉപഗണങ്ങൾ മാത്രമാണു് സമുദായങ്ങൾ. ശ്രീ നാരായണഗുരു, അയ്യങ്കാളി തുടങ്ങിയവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ കേരളത്തിൽ തുടക്കം കുറിക്കപ്പെട്ട, ഇന്നും ശരിയായ ലക്ഷ്യത്തിലെത്താത്ത, സാമുദായികമോ, ഏറിയാൽ കേരളത്തിൽ മാത്രമായി പരിമിതപ്പെടുത്താവുന്നതോ ആയ പരിഷ്ക്കരണശ്രമങ്ങളെ, യൂറോപ്യൻ സമൂഹങ്ങളുടെ ബൌദ്ധികവും സാംസ്കാരികവുമായ സമസ്തമേഖലകളുടെയും ഉടച്ചുവാർക്കലിലേക്കു് നയിച്ച റിനൈസൻസിനു് സമാനമായ ഒരു നവോത്ഥാനചലനമായും മറ്റും വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നതു് അല്പത്തിനും വളരെ അകലത്തേക്കു് കടന്നുനിൽക്കുന്ന ഒരു കയ്യോ, ഒന്നിലധികം കൈകളോ ആയിരിക്കും. റിനൈസൻസ് എന്നാൽ എന്തെന്നതിനെപ്പറ്റി നല്ലൊരളവു് അജ്ഞതയില്ലാതെ അതുപോലൊരു വ്യാഖ്യാനം സാദ്ധ്യമാവില്ല. കെട്ടുകഥകളെ ചരിത്രമെന്നു് വിളംബരം ചെയ്യാൻ മടിയില്ലാത്തവർക്കു് അതൊരു പ്രശ്നമാവാൻ വഴിയുമില്ല.

“പുനർജ്ജന്മം” എന്ന വാക്കു് ആർഷഭാരതത്തിലും പ്രയോഗത്തിലുണ്ടു്. പക്ഷേ, അതു് യൂറോപ്യൻ റിനൈസൻസുമായി പുലബന്ധം പോലും പുലർത്തുന്ന ഒരു വാക്കല്ല. മനുഷ്യന്റെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തെത്തന്നെ സ്വാധീനിക്കാനും നിയന്ത്രിക്കാനും മാത്രം സ്ഥാനവില നൽകപ്പെടുന്നതും ഈശ്വരന്റെ ലീലാവിലാസമായി മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നതുമായ ഒരു പ്രതിഭാസമാണു് ഭാരതീയന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിലെ പുനർജ്ജന്മം. കവി അതിനെ കാവ്യാത്മകമായി ഇങ്ങനെ വർണ്ണിച്ചിട്ടുണ്ടു്:

“അജം ചത്തു് ഗജമായി പിറക്കുന്നു
ഗജം ചത്തങ്ങജമായീടുന്നു.
നരി ചത്തു നരനായി പിറക്കുന്നു
നാരി ചത്തുടനോരിയായി പോകുന്നു
കൃപകൂടാതെ പീഡിപ്പിച്ചീടുന്ന
നൃപൻ ചത്തു കൃമിയായി പിറക്കുന്നു
ഈച്ച ചത്തൊരു പൂച്ചയായീടുന്നു
ഈശ്വരന്റെ വിലാസങ്ങളിങ്ങനെ.”

ഭരണകാലത്തു് പ്രജകളെ കൃമികളെയെന്നപോലെ പീഡിപ്പിച്ച നൃപൻ ചത്താൽ കൃമിയായും, ജീവിതകാലത്തു് പൂച്ചക്കവിതകളെഴുതി പൂച്ചകളെ അവഹേളിച്ച ഈച്ച ചത്താൽ പൂച്ചയായും പുനർജ്ജനിക്കും. അതാണു് ഈശ്വരന്റെ വക “പാപപരിഹാരാർത്ഥനീതിനിർവ്വഹണസമത്വം”! നാരി ചത്താൽ ഉടനെ ഓരിയായിപ്പോകും എന്ന പ്രസ്താവന അല്പം തെറ്റിദ്ധാരണാജനകമാണെന്നു് പറയാതെ വയ്യ. നേപാം ബോംബിനെയോ ഹൈഡ്രജൻ ബോംബിനെവരെയോ നാവുകൊണ്ടു് നേരിടാൻ കഴിവുള്ള നാരികളും ലോകത്തിൽ ഉണ്ടു്. അതിനാൽ, ചത്താൽ, ഓരിയായി, അഥവാ ഒച്ചയായിപ്പോവുകയായിരിക്കും ചെയ്യുക എന്നു് അതു് വായിക്കുന്ന ആർക്കെങ്കിലും തോന്നിയാൽ അവരെ കുറ്റപ്പെടുത്താനാവില്ല. “ഓരോ ജീവകണത്തിനുള്ളിലും ഒളിയായ് ഒലിയായ് ഉണ്മയായ് നന്മയായ് ഉണരുന്ന ചിദാനന്ദമന്ത്രമായ” ഓംകാരവും ഒരർത്ഥത്തിൽ “ഓരി” ആയതിനാൽ, നാരികൾ ചത്താൽ അവർ തത്ക്ഷണം ബ്രഹ്മസാക്ഷാത്ക്കാരം കൈവരിക്കുമെന്നാണു് ഈ കവിതാശകലം സൂചിപ്പിക്കുന്നതെന്ന ചിന്തയും യുക്തിഹീനമല്ല. പക്ഷേ, കഷ്ടകാലത്തിനു്, ഓരി എന്നാൽ കുറുനരി എന്നും അർത്ഥമുള്ളതിനാലും, നരി ചത്താൽ നരനായി പിറക്കുന്നതിനാലും, നാരി ചത്താൽ കുറുനരിയായി പിറക്കാനാണു് സാദ്ധ്യത. കുറുനരിയാവുമ്പോൾ, മനസ്സിണങ്ങി ഓരിയിടുന്നതിനു് തടസ്സവുമില്ല.

ഭാരതീയദർശനപ്രകാരം ഒരു ശരീരം മരിച്ചാൽ അതിലെ ജീവൻ കർമ്മഫലമനുസരിച്ചു് ഒന്നുകിൽ മറ്റൊരു ശരീരം സ്വീകരിക്കും അല്ലെങ്കിൽ ബ്രഹ്മസാക്ഷാത്ക്കാരം കൈവരിക്കും. മൂന്നാമതൊരു മാർഗ്ഗം ഇല്ല. മരണശേഷം മറ്റൊരു ശരീരം സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നതു്, തിന്നുതിന്നു് ഇലയുടെ അറ്റത്തു് എത്തുന്ന പുഴു “കയ്യോടെ” അടുത്ത ഇലയിലേക്കു് പ്രവേശിച്ചു് തീറ്റാകർമ്മം തുടരുന്നതുപോലെ, കാലതാമസമില്ലാതെ ആയിരിക്കുമെന്നു് ബൃഹദാരണ്യകം വ്യക്തമായി പറയുന്നുണ്ടു്. ഇവിടത്തെ പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തിൽ, കർത്താവു് പുഴു ആയതിനാലും, പുഴുവിനു് കൈകൾ ഇല്ലെങ്കിലും അതിനുംകൂടി ധാരാളം കാലുകൾ ഉള്ളതിനാലും, അടുത്ത ഇലയിലേക്കു് “കാലോടെ” പ്രവേശിച്ചു്, പൂർവ്വ പ്രജ്ഞയും കർമ്മവും ഒന്നിച്ചാരംഭിക്കുമെന്നു് പറയുന്നതാവും കൂടുതൽ ശരി. കഴിഞ്ഞ കാലവും നടപ്പു് കാലവും ഒന്നുചേർന്നു് തത്സമയം സംഭവിക്കുന്ന ഒരുതരം ഒത്തുകളിയാണു് പുനർജ്ജന്മം എന്നു് സാരം.

അമേധ്യമണംപിടുത്ത ശാസ്ത്രത്തിൽ താൻ തന്റെ ന്യൂറൽ നെറ്റ്വർക്കുകളിൽ സമാഹരിച്ച ജ്ഞാനങ്ങളുമായി ഈച്ചയുടെ ജീവാത്മാവു് പൂച്ചയിലേക്കു് പ്രവേശിക്കും. ഭാവിയിൽ, ആ പൂച്ച ചാവുമ്പോൾ, ഈച്ചയിൽ നിന്നും കിട്ടിയ മണംപിടുത്തശാസ്ത്രപരമായ പൂർവ്വ പ്രജ്ഞയും, എലിപിടുത്തശാസ്ത്രത്തിലൂടെ താൻ ശേഖരിച്ച നവപ്രജ്ഞയും കൂട്ടിച്ചേർത്തു് പൂച്ചയുടെ ജീവാത്മാവു് അടുത്ത ശരീരത്തിലേക്കു് പകർന്നുകൊടുക്കപ്പെടും. ഭാവിയിൽ എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കൽ, ബ്രഹ്മസാക്ഷാത്ക്കാരം കൈവരിക്കുന്നതുവരെ, കർമ്മഫലത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, ഈ ചടങ്ങു് തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കും. ഇതിനിടയിൽ, പൂർവ്വാശ്രമത്തിൽ മുട്ടയായിരുന്ന പുഴു, ഒന്നിനുപിറകെ ഒന്നായി ഇലകൾ തിന്നു് വീർത്തു്, പറവയായി രൂപാന്തരം പ്രാപിക്കാനായി താത്കാലിക സമാധിയുടെ പ്യൂപ്പദശയിൽ പ്രവേശിക്കും. പക്ഷേ, ഒരു ശരീരത്തിൽ നിന്നും “കൊഴിഞ്ഞ” ജീവൻ ഒട്ടും കാലതാമസമില്ലാതെ മറ്റൊരു ശരീരത്തിലേക്കു് കുടിയേറുന്നതു് വർണ്ണിക്കാൻ മുട്ടയുടെയോ പ്യൂപ്പയുടെയോ പറവയുടെയോ സഹായം തേടുന്നതു് ഗുണത്തേക്കാൾ ദോഷം ചെയ്തേക്കാമെന്നതിനാൽ, ഇലയിൽനിന്നും ഇലയിലേക്കു് നിർവിഘ്നമായി തിന്നുനീങ്ങുന്ന പുഴുവിനെ രൂപകമാക്കാൻ വേദപണ്ഡിതർ തീരുമാനിച്ചു, അത്ര തന്നെ! നമ്മുടെ മാംസത്തിൽ നമ്മൾതന്നെ കത്തി വയ്ക്കരുതല്ലോ! പുനർജ്ജന്മമെന്തെന്നോ, ഇല തിന്നുന്ന പുഴുവെന്തെന്നോ, അവ തമ്മിൽ ഏതെങ്കിലും വിധത്തിലുള്ള പൊതുഘടകങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടോ ഇല്ലയോ തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളെപ്പറ്റി ശ്രീ ശ്രീ ദിവ്യാത്മാക്കൾക്കു് വലിയ ഗ്രാഹ്യമൊന്നുമില്ല. സാഹിത്യത്തിൽ ഇരട്ടിമധുരം ചാലിച്ച വിടുവായത്തങ്ങൾക്കു് പഞ്ഞവുമില്ല. ആത്മീയമായ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം പ്രതീകാത്മകമായും ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളായും മനസ്സിലാക്കപ്പെടേണ്ടവയാണു്!

നിർദ്ദിഷ്ടമായ ആചാരങ്ങളും ചിട്ടകളും – പ്രധാനമായും പൌരോഹിത്യത്തിനു് സുഖജീവിതം സാദ്ധ്യമാക്കുന്ന നടപടിക്രമങ്ങൾ – അനുസരിച്ചു് ജീവിച്ചാൽ പുനർജ്ജന്മത്തിൽ നിന്നും മോചനം നേടി മോക്ഷപ്രാപ്തി കൈവരിക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ പട്ടിയോ പൂച്ചയോ പുഴുവോ മറ്റോ ആയി വീണ്ടും വീണ്ടും പുനർജ്ജനിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.

 
Comments Off on ഉദ്ധതരുടെ നവോത്ഥാനം

Posted by on Feb 18, 2019 in Uncategorized