RSS

Monthly Archives: December 2007

യേശുവും ക്ലിയോപാട്രയും

തലക്കെട്ടു് വായിക്കുമ്പോള്‍ യേശുവിനു് ക്ലിയോപാട്രയുമായുണ്ടായിരുന്ന ഏതോ വൈകാരിക ബന്ധമാണു് ഞാന്‍ വെളിപ്പെടുത്താന്‍ പോകുന്നതു് എന്നു് കരുതുന്നവരെ ആദ്യമേ നിരാശപ്പെടുത്തട്ടെ. അവര്‍ രണ്ടുപേരും ജീവിച്ചിരുന്ന ചരിത്രപരമായ കാലഘട്ടം ഏകദേശം ഒന്നായിരുന്നു എന്നതു് മാത്രമാണു് ഇവിടെ അവരെ ഒറ്റ ശ്വാസത്തില്‍ അവതരിപ്പിച്ചതിനു് കാരണം.

ക്ലിയോപാട്രയും (B. C. 69- B. C. 30) യേശുവും ഏകദേശം സമകാലികരായിരുന്നിട്ടും, അവരെപ്പറ്റിയുള്ള ചരിത്രപരമായ നമ്മുടെ ഇന്നത്തെ അറിവുകള്‍ തമ്മില്‍ അജഗജാന്തരമുണ്ടു്. ക്ലിയോപാട്രയുടെ ജീവിതത്തെ സംബന്ധിച്ച മിക്കവാറും എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നമുക്കറിയാമെങ്കിലും യേശുവിന്റെ ജീവിതം സംബന്ധിച്ചു് ചരിത്രപരമായി വളരെ വിരളമായ കാര്യങ്ങളേ നമുക്കറിയൂ.

പതിനെട്ടാം വയസ്സില്‍ ഈജിപ്റ്റിന്റെ രാജ്ഞിയായി അധികാരമേറ്റ ക്ലിയോപാട്ര ആദ്യം ജൂലിയസ്‌ സീസറിന്റെ കാമുകിയും, പിന്നീടു് മാര്‍ക്ക്‌ ആന്റണിയുടെ ഭാര്യയുമായി റോമന്‍ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഭാവിയും ഭാഗധേയവും സജീവമായി നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കാലഘട്ടത്തില്‍ നിന്നും യേശുവിന്റെ ജനനത്തിനു് ഏകദേശം മൂന്നു് ദശാബ്ദങ്ങളുടെ അകലമേയുള്ളു. ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായും ഇവരുടെ ജീവിതങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള ദൂരം അത്ര വലിയതു് എന്നു് പറയാവുന്നതല്ല. യേശു ജീവിച്ചിരുന്ന പ്രദേശങ്ങള്‍ റോമാസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ആധിപത്യത്തില്‍ പോലുമായിരുന്നു. ഈ വസ്തുതകളുടെ എല്ലാം വെളിച്ചത്തില്‍ വേണം സകല ലോകത്തിന്റെയും രക്ഷകനായി, യോസേഫ്‌ എന്നൊരു പുരുഷനു് വിവാഹനിശ്ചയം ചെയ്തിരുന്ന മറിയയിലൂടെ ദൈവത്തിന്റെ ഏകജാതനായി ജന്മമെടുക്കുന്ന യേശുവിന്റെ ചരിത്രം നമ്മള്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍. അക്കാലത്തെ ലോകചരിത്രവുമായി വേര്‍പെടുത്താനാവാത്തവിധം കെട്ടുപിണഞ്ഞു് കിടക്കുന്ന റോമന്‍ സാമ്രാജ്യവും സംസ്കാരവുമായി യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തെ ബന്ധപ്പെടുത്താന്‍ കഴിയുന്ന കണ്ണികള്‍ എങ്ങനെ ഇത്ര ലോലമാവാന്‍ കഴിഞ്ഞു? “കൈസറിനുള്ളതു് കൈസര്‍ക്കും ദൈവത്തിനുള്ളതു് ദൈവത്തിനും കൊടുപ്പിന്‍” – (മത്തായി 22: 21) മുതലായ യേശുവിന്റെ ചില പ്രസ്താവനകളും, പീലാത്തോസിന്റെ മുന്നിലെ വിചാരണയും വിധിക്കലുമൊക്കെയാണു് ആകെയുള്ള ആ കണ്ണികള്‍. തന്റെ മുറ്റത്തു് തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്ന അന്നത്തെ ലോകസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ സംസ്കാരവുമായി സജീവമായി ബന്ധപ്പെടുകയോ, അതിന്റെ ഒരു ഭാഗമായോ വിമര്‍ശകനായോ രംഗപ്രവേശം ചെയ്യുകയോ ചെയ്തിരുന്നെങ്കില്‍ യേശു ലോകചരിത്രത്തിന്റെ ഏടുകളില്‍ ഇത്രയേറെ ശൂന്യസ്ഥലവും ചോദ്യചിഹ്നങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചു് പോകേണ്ടി വരികയില്ലായിരുന്നു. (ഇവിടെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതു് സഭാചരിത്രമല്ല എന്നു് പ്രത്യേകം ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു.) യേശുവിന്റെ അവതാരലക്‍ഷ്യം സകല മനുഷ്യരുടെയും രക്ഷ ആയിരുന്നുവെന്നതു് ശരിയെങ്കില്‍ ചരിത്രത്തിലെ ഈ അവ്യക്തത പ്രത്യേകിച്ചും ന്യായീകരിക്കാനാവുന്നതല്ല. റോമന്‍ ചരിത്രവുമായി, അഥവാ ലോകചരിത്രവുമായി ബന്ധപ്പെടുക എന്നൊരു ലക്‍ഷ്യം യേശുവിനു് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നൊരു നിഗമനം കൊണ്ടു് മാത്രമേ ഇതുപോലൊരു അവ്യക്തത നീതീകരിക്കാനാവുകയുള്ളു. ഈ നിഗമനത്തില്‍ കഴമ്പില്ലാതില്ല താനും.

യേശു ജനിച്ചതു് “യഹൂദജനത്തിനു്” നിത്യജീവന്‍ നേടിക്കൊടുക്കാനാണു്. റോമാക്കാരുടെയോ, മറ്റു് ജനവിഭാഗങ്ങളുടെയോ മോചനം യേശുവിന്റെ ലക്‍ഷ്യമായിരുന്നില്ല എന്നതിനു് യേശുവിന്റെ വചനങ്ങള്‍ തന്നെ സാക്‍ഷ്യം വഹിക്കുന്നു:

“ഈ പന്ത്രണ്ടു് പേരേയും യേശു അയക്കുമ്പോള്‍ അവരോടു് ആജ്ഞാപിച്ചതെന്തെന്നാല്‍: ജാതികളുടെ അടുക്കല്‍ പോകാതെയും, ശമര്യരുടെ പട്ടണത്തില്‍ കടക്കാതേയും യിസ്രായേല്‍ ഗൃഹത്തിലെ കാണാതെ പോയ ആടുകളുടെ അടുക്കല്‍ തന്നേ ചെല്ലുവിന്‍. നിങ്ങള്‍ പോകുമ്പോള്‍: സ്വര്‍ഗ്ഗരാജ്യം സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു് ഘോഷിപ്പിന്‍.” – മത്തായി 10: 5 – 7)

ഭൂതോപദ്രവമുള്ള മകളെ സുഖപ്പെടുത്താന്‍ കരഞ്ഞുകൊണ്ടു് പുറകെ ചെല്ലുന്ന കനാന്യസ്ത്രീയെ യേശു ശ്രദ്ധിക്കുന്നതുപോലുമില്ല. അവസാനം ശിഷ്യന്മാര്‍ അപേക്ഷിച്ചപ്പോള്‍ യേശുവിന്റെ മറുപടി: “യിസ്രായേല്‍ ഗൃഹത്തിലെ കാണാതെ പോയ ആടുകളുടെ അടുക്കലേക്കല്ലാതെ എന്നെ അയച്ചിട്ടില്ല.” അവള്‍ നിര്‍ബന്ധിക്കുമ്പോള്‍ യേശു പറയുന്നു: “മക്കളുടെ അപ്പം എടുത്തു് നായ്ക്കുട്ടികള്‍ക്കു് ഇട്ടുകൊടുക്കുന്നതു് നന്നല്ല.” അതിനു് മറുപടിയായി അവള്‍: “അതെ, കര്‍ത്താവേ, നായ്ക്കുട്ടികളും ഉടയവരുടെ മേശയില്‍ നിന്നു് വീഴുന്ന നുറുക്കുകള്‍ തിന്നുന്നുണ്ടല്ലോ” എന്നു് തിരിച്ചടിക്കുമ്പോഴാണു് യേശു “നിന്റെ വിശ്വാസം വലുതു്, നിന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ നിനക്കു് ഭവിക്കട്ടെ” എന്ന ഔദാര്യം കാണിക്കുന്നതു്.- (മത്തായി 15: 24-28) യഹൂദന്മാര്‍ ഒഴിച്ചുള്ളവര്‍ക്കു് “നായ്ക്കുട്ടികള്‍” എന്ന ഓമനപ്പേര്‍ നല്‍കുന്ന യേശു, സകല ലോകവാസികളേയും രക്ഷിക്കാന്‍ ജന്മമെടുത്ത ദൈവപുത്രനാണെന്നു് വിശ്വസിക്കാനാവുമോ?

ഏതു് ജാതിയില്‍പ്പെട്ടവനേയും ക്രിസ്തുമതത്തില്‍ ചേര്‍ക്കണമെന്നു് പത്രോസിനു് “അരുളപ്പാടുണ്ടാവുന്നതു്” പില്‍കാലത്തു് മാത്രമാണു്. യോപ്പയില്‍ താമസിക്കുന്ന കാലത്തു് വിശന്നു് വിവശനായപ്പോള്‍ പത്രോസിനു് ഒരു വെളിപാടുണ്ടാവുന്നു. ആകാശത്തില്‍ നിന്നും “വലിയൊരു തുപ്പട്ടി പോലെ” നാലുകോണും കെട്ടി ഭൂമിയിലേക്കു് ഇറക്കിവിട്ട ഒരു പാത്രത്തില്‍ നാല്‍ക്കാലിയും ഇഴജാതിയും പറവയും ഉണ്ടായിരുന്നു. “പത്രോസേ, എഴുന്നേറ്റു് അറുത്തു് തിന്നുക” എന്നൊരു ശബ്ദം കേട്ടു. അപ്പോള്‍ (നല്ല വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നിട്ടും) “ഒരിക്കലും പാടില്ല, കര്‍ത്താവേ, മലിനമോ അശുദ്ധമോ ആയതൊന്നും ഞാന്‍ ഒരുനാളും തിന്നിട്ടില്ലല്ലോ” എന്നു് പത്രോസ്‌. അതിനു് സ്വര്‍ഗ്ഗീയ മറുപടി: “ദൈവം ശുദ്ധീകരിച്ചതു് നീ മലിനമെന്നു് വിചാരിക്കരുതു്.” ഇങ്ങനെ ഒന്നല്ല, രണ്ടല്ല, മൂന്നു് പ്രാവശ്യം ഉണ്ടാവുന്നു!

“നാല്‍ക്കാലികളെയും, ഇഴജാതികളെയും” ക്രിസ്ത്യാനികളാക്കുന്നതിന്റെ പ്രാരംഭമായി പത്രോസ്‌, ശതാധിപനും, ദൈവഭയമുള്ളവനും, “ധര്‍മ്മം കൊടുക്കുന്നവനുമായ” കൊര്‍ന്നേല്യോസിനേയും കൂട്ടരേയും (അവര്‍ അഗ്രചര്‍മ്മികള്‍ ആയിരുന്നെങ്കിലും) മാമോദീസ മുക്കുന്നു. അഗ്രചര്‍മ്മികളെ മാമോദീസ മുക്കിയെന്നു് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ അഗ്രചര്‍മ്മമില്ലാത്ത അപ്പൊസ്തോലന്മാരും, സഹോദരന്മാരും ചൂടാവുന്നുണ്ടെങ്കിലും പത്രോസ്‌ തന്റെ വെളിപാടു് വിശദീകരിക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ വീണ്ടും ശാന്തരാവുന്നു. – (അപ്പൊ. പ്രവൃത്തികള്‍ 10,11)

ജാതികളെയും ക്രിസ്ത്യാനികളാക്കണമെന്നതു് തന്റെ ലക്‍ഷ്യമായിരുന്നെങ്കില്‍ അതു് യേശു ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്തുതന്നെ പത്രൊസിനോടു് പറയുന്നതിനു് എന്തായിരുന്നു തടസ്സം എന്നു് മനസ്സിലാവുന്നില്ല. അതോ ഒരു “ക്രിസ്തീയ ഗ്ലോബലൈസേഷന്റെ” സാമ്പത്തികനേട്ടങ്ങള്‍ യേശുവിന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെടാതെ പോയതോ?

ഒരു ആഗോള ക്രിസ്ത്യാനീകരണം എന്ന ചിന്ത യേശുവിനുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതിനു് ഇതില്‍ കൂടുതല്‍ തെളിവിന്റെ ആവശ്യമുണ്ടെന്നു് തോന്നുന്നില്ല. “വീട്ടുകാരനെ ബന്ധിച്ചുകഴിഞ്ഞാല്‍ വീടു് കവര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നതു് എളുപ്പമാണെന്നു്” അറിയാമായിരുന്ന യേശു അക്കാലത്തെ “വീട്ടുകാരന്‍” ആയിരുന്ന റോമാസാമ്രാജ്യത്തിനു് അവകാശപ്പെട്ട നികുതി മടികൂടാതെ കൊടുക്കാന്‍ ഉപദേശിക്കുമ്പോള്‍ അതില്‍ ഒരിക്കലും “വീടു് കവര്‍ച്ച” എന്ന ലക്‍ഷ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നു് വിശ്വസിക്കാനാവില്ല.

യേശുവിനു് ഏതാനും ദശാബ്ദങ്ങള്‍ക്കു് മുന്‍പു് ക്ലിയോപാട്ര ലോകചരിത്രത്തിന്റെ ഗതി നിയന്ത്രിക്കാന്‍ പോന്ന യുദ്ധം ആസൂത്രണം ചെയ്യുന്നു. പക്ഷേ ദൈവപുത്രനായ യേശു ഗലീലിയയിലേയും ചുറ്റുപാടുകളിലേയും പൊടി പിടിച്ച പ്രദേശങ്ങളില്‍, താന്‍ പറയുന്ന സാമാന്യവാചകങ്ങളുടെ പോലും അര്‍ത്ഥം മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിവില്ലാത്ത കുറെ മീന്‍പിടുത്തക്കാരുടെ സഹായത്തോടെ യഹൂദരുടെ ഇടയില്‍ ഉടനെ വരാനിരിക്കുന്ന ദൈവരാജ്യം പ്രസംഗിക്കുന്നു!

“ഈ സാദൃശം അവരോടു് പറഞ്ഞു. എന്നാല്‍ തങ്ങളോടു് പറഞ്ഞതു് ഇന്നതു് എന്നു് അവര്‍ ഗ്രഹിച്ചില്ല.” – യോഹന്നാന്‍ 10: 6)

“അവന്‍ എന്തു് സംസാരിക്കുന്നു എന്നു് നാം അറിയുന്നില്ല.” – യോഹ. 16: 18)

താന്‍ ദൈവപുത്രന്‍ തന്നെ എന്നു് ജനങ്ങളെ വിശ്വസിപ്പിക്കുവാന്‍ യേശു കണ്‍കെട്ടു് വിദ്യകളുടെ സഹായം തേടുന്നു. നിലത്തു് തുപ്പി ചേറുണ്ടാക്കി അന്ധന്റെ കണ്ണില്‍ തേച്ചു് അവനു് കാഴ്ച കൊടുക്കുന്നു. “ആബ്രകഡാബ്ര” മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടു് മരിച്ചവരെ ഉയിര്‍പ്പിക്കുകയും, മുടന്തരെ നടത്തുകയും, മൂകബധിരന്മാരെ സുഖപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഭൂതഗ്രസ്തനായ ഒരുവനില്‍ നിന്നും അവനില്‍ കുടി പാര്‍ത്തിരുന്ന അനേകം പിശാചുക്കളെ കുടിയൊഴിപ്പിച്ചു് അവരെ അവരുടെ മുട്ടിപ്പായ അപേക്ഷപ്രകാരം അടുത്തു് മലയരികില്‍ കഥയറിയാതെ മേഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ഏകദേശം രണ്ടായിരം പന്നികളില്‍ കുടിയേറി പാര്‍ക്കാന്‍ അനുവദിക്കുകയും, അവ കടുന്തൂക്കത്തോടെ കടലിലേക്കു് പാഞ്ഞു് വീര്‍പ്പുമുട്ടി ചാവുകയും ചെയ്യുന്നു. – (മര്‍ക്കോസ് 5: 2 – 15) പാവം പന്നികള്‍! അല്ലാതെന്തു് പറയാന്‍?

ഇതുപോലുള്ള കെട്ടുകഥകള്‍ ഇന്നും വിശ്വസിക്കുന്നവര്‍ ഒരുകാര്യം മനസ്സിലാക്കുക: ഇന്നത്തെ ലോകത്തില്‍ മാനസികരോഗം പിശാചുബാധയല്ല. മറ്റേതൊരു രോഗവും പോലെതന്നെ മരുന്നുകള്‍ കൊണ്ടും മനഃശാസ്ത്രപരമായ മറ്റു് മാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ കൊണ്ടും ചികിത്സിക്കാവുന്നതും, പലപ്പോഴും സുഖപ്പെടുത്താവുന്നതുമാണു്. പന്നിക്കൂട്ടങ്ങളെ ഇക്കാലത്തു് ഈവക കാര്യങ്ങളില്‍ പങ്കെടുപ്പിച്ചു്, പിശാചു് ബാധിപ്പിച്ചു് കൂട്ട ആത്മഹത്യയല്ലാതെ മറ്റൊരു നിവൃത്തിയുമില്ലാത്ത അവസ്ഥയിലെത്തിക്കാറില്ല. അറിവു് കുറവായിരുന്നെങ്കിലും, അസഹിഷ്ണുതയ്ക്കു് കുറവൊന്നുമില്ലാതിരുന്ന പൂര്‍വ്വികരോടു്  – അവര്‍ ഇന്നില്ലാത്തതുകൊണ്ടു് – മര്യാദയുടെ പേരില്‍ ക്ഷമിക്കാമെങ്കിലും അവരുടെ വിഡ്ഢിത്തങ്ങള്‍ മുഖവിലകൊടുത്തു് വാങ്ങേണ്ട ആവശ്യമോ ഗതികേടോ ഇന്നത്തെ ബോധമുള്ള മനുഷ്യര്‍ക്കില്ല.

 

Tags: , , ,

അഴിമതിയെ ഭരിക്കുന്ന അഴിമതിക്കാര്‍

‍ചില കാര്യങ്ങള്‍ക്കു് ചരിത്രത്തില്‍ വലിയ മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നില്ല എന്നു് മാത്രമല്ല, പലപ്പോഴും ഒന്നിനു് ഒന്നു് എന്ന അനുപാതത്തില്‍ ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെടുക പോലും ചെയ്യുന്നതായി തോന്നുന്നു. ഗ്രീക്ക്‌ തത്വചിന്തകനായിരുന്ന ഹിറാക്ലൈറ്റസുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി വര്‍ണ്ണിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു സംഭവം ഇതിനു് തെളിവായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാവുന്ന ഒരു നല്ല ഉദാഹരണമാണു്.

ഒരു അസാധാരണ പ്രതിഭയും, ഹിറാക്ലൈറ്റസിന്റെ കുടുംബസുഹൃത്തുമായിരുന്ന ഹെര്‍മൊഡോര്‍ എഫേസൂസ്‌ ഭരിക്കുന്ന സമയത്തു് എഫേസൂസ്യര്‍ അവനെ നാടുകടത്തുന്നു. “ഞങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ ആരും അത്ര വലിയ കഴിവുള്ളവനാവരുതു്” എന്നതായിരുന്നു ഈ നടപടിക്കു് അവര്‍ നല്‍കിയ വിശദീകരണം. ഒരു തനിമലയാളമൊഴിയാണോ എന്നു് സംശയിച്ചുപോകാവുന്ന വാചകം. ഇതു് കേട്ട ഹിറാക്ലൈറ്റസ്‌, എഫേസൂസിലെ പ്രായപൂര്‍ത്തിയായ സകലരും തൂങ്ങിച്ചാവുകയും, ഭരണം കുട്ടികളെ ഏല്‍പ്പിക്കുകയുമാണു് ചെയ്യേണ്ടതു് എന്നു് പ്രതികരിച്ചുകൊണ്ടാണത്രെ എഫേസൂസ്‌ വിട്ടു് പോയതു്‌! കുലീനകുടുംബത്തില്‍ പിറന്നതുമൂലം, ഭരണകാര്യങ്ങളില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ ചുമതലപ്പെട്ടവനായ ഹിറാക്ലൈറ്റസ്‌ ഒരിക്കല്‍ കുട്ടികളോടൊത്തു് വട്ടു് കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതു് കണ്ട മറ്റു് നേതാക്കള്‍ അതു് വിശ്വസിക്കാനാവാതെ അന്തം വിട്ടു് പിളര്‍ന്ന വായുമായി ചുറ്റും കൂടിയപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്രേ: “എന്താ നശിച്ചവരേ, കുട്ടികളോടൊപ്പം വട്ടു് കളിക്കാതെ നിങ്ങളോടൊപ്പം രാഷ്ട്രീയം കളിക്കണമെന്നാണോ നിങ്ങള്‍ പറയുന്നതു്?” ഒരേ പുഴയില്‍ രണ്ടുവട്ടം ഇറങ്ങാന്‍ ആര്‍ക്കും കഴിയില്ലെന്ന, ഇന്നും അര്‍ത്ഥപൂര്‍ണ്ണമായ വാചകവും ഇദ്ദേഹത്തിന്റേതാണു്‌.

കേരളജനതയുടെ (ഭാരതജനതയുടെ എന്നു് വായിച്ചാലും വ്യത്യാസമൊന്നും വരാനില്ല) തലവിധിയെന്നു് വിളിക്കാവുന്ന രാഷ്ട്രീയ-സാമുദായിക ആചാര്യന്മാരെ ഹിറാക്ലൈറ്റസ്‌ കാണുകയോ, കേള്‍ക്കുകയോ ചെയ്തിരുന്നെങ്കില്‍, ഇവറ്റകള്‍ ഒന്നടങ്കം, ഓരോരുത്തരും ഒരിക്കല്‍ മുങ്ങിയാല്‍ പിന്നെ പൊങ്ങാന്‍ കഴിയാത്തത്ര ഭാരമുള്ള കല്ലും കഴുത്തില്‍ കെട്ടി ജാഥയായി ഇങ്ക്വിലാബും വിളിച്ചുകൊണ്ടു് ഇന്ത്യന്‍ മഹാസമുദ്രത്തില്‍ ചെന്നു് മുങ്ങിച്ചാവണം എന്നു് പറയുമായിരുന്നു എന്നാണെന്റെ വിശ്വാസം. ആരും ഭരിക്കാതിരുന്നെങ്കില്‍ കേരളത്തിലെ ജനത തീര്‍ച്ചയായും ഇതിലും മെച്ചപ്പെട്ടേനെ!

ഭരണത്തിലിരിക്കുന്ന കക്ഷികളില്‍ ജനങ്ങള്‍ അസംതൃപ്തരാണെങ്കില്‍ അവരെ ഇറക്കിവിട്ടു് പ്രതിപക്ഷത്തിരിക്കുന്നവരെ അധികാരത്തിലേറ്റാന്‍ ജനങ്ങള്‍ക്കു് കഴിയും. പക്ഷേ, അതുകൊണ്ടു് കേരളത്തില്‍ എന്തെങ്കിലും നേടാനാവുമോ? അധികം ആലോചിക്കേണ്ട. ഇല്ലെന്നു് തന്നെ മറുപടി. ഭൂരിപക്ഷമുണ്ടാക്കി അധികാരത്തിലെത്താനാവുമെങ്കില്‍ ഇതുവരെ സഹശയനം ചെയ്തിരുന്നവരുടെ കിടപ്പറ വിട്ടു് അടിവസ്ത്രങ്ങള്‍ പോലും മാറാതെ, ആദര്‍ശപരമായി കടകവിരുദ്ധമായ നിലപാടുകള്‍ പുലര്‍ത്തുന്നവരുടെ കിടപ്പറയിലെത്താന്‍ മടിക്കാത്ത രാഷ്ട്രീയനേതാക്കള്‍ ഒരുവശത്തു്. ധര്‍മ്മത്തിന്റെയും നീതിയുടെയും മുഖംമൂടി അണിഞ്ഞുകൊണ്ടു് പിശാചുപോലും നാണിക്കുന്ന അധര്‍മ്മവും അനീതിയും ചെയ്യാന്‍ ലജ്ജ തോന്നാത്ത ആത്മീയ ഗുരുക്കള്‍ മറുവശത്തു്. അതിനിടയില്‍ സ്വന്തം നേതാവു് എന്തു് താന്തോന്നിത്തം കാണിച്ചാലും പിന്‍തുണ നല്‍കാന്‍ മടിക്കാത്ത, ഇരട്ടത്താപ്പിനു്‌  ഇരട്ടപിറന്നപോലുള്ള കുറേ അനുയായികളും!

പത്രവാര്‍ത്തകളിലെ സിംഹഭാഗവും അഴിമതിക്കഥകളും ജുഡീഷ്യല്‍ അന്വേഷണവും ക്രൈംബ്രാഞ്ച്‌ അന്വേഷണവും സിബിഐ അന്വേഷണവും ഒക്കെയാണു് കയ്യടക്കുന്നതു്. അന്വേഷണകമ്മീഷനുകള്‍, പരസ്യാന്വേഷണം, രഹസ്യാന്വേഷണം, ഏകോപനസമിതി, പ്രകോപനസമിതി മുതലായവ വേറെയും. അന്വേഷിക്കേണ്ട അഴിമതികളില്‍ അധികപങ്കും രാഷ്ട്രീയ പിന്‍തുണയോടെ സംഭവിക്കുന്നതാണെന്നതാണു്‌ ഇതിനെല്ലാം പിന്നില്‍ ഒളികണ്ണും മന്ദഹാസവുമായി മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന നാറുന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യം. ഈ സാഹചര്യത്തില്‍, അഴിമതിവകുപ്പു് എന്നൊരു വകുപ്പു് അഴിമതി എന്ന വിഴുപ്പു് അലക്കാന്‍ മാത്രമായി സൃഷ്ടിക്കുന്നതു് കാര്യക്ഷമത വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കാന്‍ സഹായിക്കുമെന്നു് തോന്നുന്നു. തന്മയത്വമായി “അഴിമതിക്കുന്നതില്‍” താത്വികവും, പ്രായോഗികവുമായ വൈദഗ്ദ്ധ്യം തെളിയിച്ച ഏതെങ്കിലും ഒരു രാഷ്ട്രീയ ആചാര്യനെ ആ വകുപ്പിന്റെ ചുമതല ഏല്‍പിക്കുന്നതു് ധീരവും ധാര്‍മ്മികവുമായ ഒരു ചുവടുവയ്പ്പുമായിരിക്കും.

ജനങ്ങള്‍ക്കു് അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങള്‍ പോലും വേണ്ടത്ര ലഭിക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ അതു് ഉറപ്പാക്കാന്‍ ബാദ്ധ്യതയുള്ളവരുടെ ശമ്പളവും സൗകര്യങ്ങളും നിരന്തരം വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുന്നു. “സാമൂഹിക ഉടമ്പടി” എന്നൊന്നുണ്ടു്. സമൂഹം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന ജനങ്ങളുടെ മൗലികമായ ചില അവകാശങ്ങളാണു് അതിന്റെ ഉള്ളടക്കം. വിദ്യാഭ്യാസം, ആതുരശൂശ്രൂഷ, ഗതാഗതസൗകര്യം, ശുദ്ധജലവിതരണം, അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യം, ആവിഷ്കാരസ്വതന്ത്ര്യം മുതലായവ ജനങ്ങളുടെ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാന്‍ പാടില്ലാത്ത അവകാശങ്ങളാണു്. ജനങ്ങള്‍ എന്തു് ചിന്തിക്കണം എന്തു് പറയണം എന്നു് തീരുമാനിക്കുന്നതു് പാര്‍ട്ടി സെക്രട്ടറിയല്ല, ജനങ്ങള്‍ തന്നെയാണു്. അതേസമയം, സമൂഹത്തിന്റെ സുരക്ഷിതത്വം രാജ്യത്തിന്റെ കെട്ടുറപ്പു് മുതലായവ അപകടത്തില്‍ പെടുത്താതിരിക്കാനുള്ള ബാദ്ധ്യത ജനങ്ങള്‍ക്കുണ്ടുതാനും. പൗരധര്‍മ്മബോധം ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ സാംസ്കാരികനിലവാരത്തിന്റെ മാനദണ്ഡമാണു്. ബാല്യം മുതലേ വളര്‍ത്തിയെടുക്കേണ്ട ഒന്നാണതു്. ജനങ്ങളോടു് സമൂഹത്തിനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളുടെ മേല്‍നോട്ടം വഹിക്കുകയും, കാര്യക്ഷമത ഉറപ്പുവരുത്തുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണു് ഒരു ഭരണകൂടത്തിന്റെ ചുമതല. എത്രയോ വട്ടം ജനങ്ങള്‍ അവസരം നല്‍കിയിട്ടും അതിനു് കഴിയാത്തവര്‍ സ്വന്തം കഴിവുകേടു് അംഗീകരിക്കുകയും കസേരയില്‍ അള്ളിപ്പിടിച്ചിരിക്കാതെ ഇറങ്ങി പോവുകയുമാണു് വേണ്ടതു് – ഒരിക്കലും തിരിച്ചുവരാതെ! ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടിയെയോ, മുന്നണിയെയോ അല്ല ഇതുവഴി ഇവിടെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതു്. ഏതു് പാര്‍ട്ടിക്കും, ഏതു് മുന്നണിക്കും അതിനുള്ള ബാദ്ധ്യതയുണ്ടു്.

സ്വജനപക്ഷപാതം മുതല്‍ സ്ത്രീപീഡനം വരെ സ്ഥിരം അജണ്ടകളായ മന്ത്രിമാരെയും, ജനങ്ങളുടെ പൊതുസ്വത്തായ വനഭൂമി കയ്യേറാന്‍ മടി കാണിക്കാത്ത രാഷ്ട്രീയനേതാക്കളേയും, പൊതുനന്മക്കായി വിനിയോഗിക്കേണ്ട ഫണ്ടുകള്‍ സ്വന്തം പോക്കറ്റുകളിലേക്കൊഴുക്കുന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥവൃന്ദത്തേയുമൊക്കെ കേരളീയര്‍ ഇതിനോടകം എത്രയോ സഹിച്ചു, ഇപ്പോഴും സഹിക്കുന്നു. ഇത്തരക്കാര്‍ കേരളത്തെ നന്നാക്കുമെന്നാണോ? ഇവരുടെ കയ്യില്‍ കേരളത്തിന്റെ ഭാവി സുരക്ഷിതമാണെന്നാണോ? വേണമെങ്കില്‍ അങ്ങനെയൊക്കെ വിശ്വസിക്കാം. അക്കൂട്ടത്തില്‍, ഇതെഴുതുന്ന ഞാന്‍ ചൈനയിലെ കൈസറാണെന്നുകൂടി വിശ്വസിച്ചോളൂ. വെറുതേ വിശ്വസിക്കുന്നതിനു് ചെലവൊന്നുമില്ലല്ലോ. കേരളത്തിലെ അവസ്ഥയെ വിശേഷിപ്പിക്കാന്‍ ഒരു വാക്കേയുള്ളു: അരാജകത്വം. അതു് ഭരണകക്ഷിയെ താഴെയിറക്കി പ്രതിപക്ഷത്തെ അധികാരത്തിലേറ്റിയാല്‍ പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നതല്ല. എല്ലാ തലങ്ങളിലും, എല്ലാ അര്‍ത്ഥത്തിലും അത്രമാത്രം ജീര്‍ണ്ണിച്ചുകഴിഞ്ഞു കേരളത്തിലെ സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങള്‍.

ഒരു വകുപ്പു് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന മന്ത്രിക്കു് ഏറ്റവും ചുരുങ്ങിയതു് ആ വിഷയത്തിലെങ്കിലും അറിവുണ്ടാവണം. സമൂഹത്തിലെ ഏതെങ്കിലുമൊരു വിഭാഗത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പാര്‍ട്ടിയുടെ മഹാജാഥകളില്‍ ഏറ്റവും ഉച്ചത്തില്‍ മുദ്രാവാക്യം മുഴക്കുന്നവന്‍ ആ പാര്‍ട്ടിയുടെ നേതാവാവും. എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കല്‍ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ജയിച്ചു് മന്ത്രിക്കസേരക്കും അര്‍ഹനാവും. പഠിക്കുന്ന കാലത്തു് കൊടിയും പിടിച്ചു് തെരുവു് നിരങ്ങിയിരുന്നതിനാല്‍ വിദ്യാഭ്യാസം ഉണ്ടാവില്ല. ഇനി, ഏതെങ്കിലും പരീക്ഷ പാസായിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ തന്നെ, അതു് കോപ്പിയടിച്ചോ, ഗൈഡ്‌ കാണാതെ പഠിച്ചോ ഒക്കെ ഒപ്പിച്ചതുമാവും. ഇക്കൂട്ടര്‍ അധികം ഭരിക്കാതെ ശമ്പളവും വാങ്ങി വീട്ടില്‍ പോയിരുന്നെങ്കില്‍ ശമ്പളമായി കൊടുത്ത പണം മാത്രമേ കേരളീയനു് നഷ്ടമാവുമായിരുന്നുള്ളു. ചരിത്രത്തിന്റെ പനയോലക്കെട്ടുകളില്‍ സ്വര്‍ണ്ണലിപികളില്‍ എഴുതപ്പെട്ടു് അനശ്വരന്മാരാവാന്‍ ഇവര്‍ ചില ഭരണപരിഷ്കാരങ്ങള്‍ നടത്തിക്കളയും, അതാണു് കഷ്ടം! പരിഷ്കാരങ്ങള്‍ നടത്താന്‍ കഴിയാത്തവരുടെ മേഖലയാണു് ഉദ്ഘാടനം. ഏതു് കലുങ്കിന്റെ മൂട്ടിലും കാണാം ഉദ്ഘാടകന്റെ പേരും ജന്മനക്ഷത്രവും കൊത്തിവച്ച ഒരു ശിലാഫലകം. ഈ അനശ്വരശില്‍പം കണ്ടാല്‍ കാലു് പൊക്കി മൂത്രമൊഴിക്കാതിരിക്കാന്‍ തോന്നാത്ത ശുനകരില്ലെന്നാണു് കേട്ടുകേള്‍വി.

ഈ അവസ്ഥക്കെന്തെങ്കിലും പരിഹാരമുണ്ടോ? ഇല്ലെന്നു് പറയാന്‍ ഒരു പെസിമിസ്റ്റ് ആവണമെന്നു് നിര്‍ബന്ധമൊന്നുമില്ല. ചുരുങ്ങിയപക്ഷം, ഇന്നത്തെ കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹികസാഹചര്യങ്ങള്‍ കണക്കിലെടുക്കുമ്പോഴെങ്കിലും. അടിമുടി പുതുക്കി പണിയേണ്ടതല്ലാത്ത ഒരു സാമൂഹികഘടകവും ഇന്നു് കേരളത്തിലില്ല. ജനനം മുതല്‍ ഈ ജീര്‍ണ്ണതയല്ലാതെ മറ്റൊന്നു് അറിയാനോ അനുഭവിക്കാനോ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത സാമാന്യജനങ്ങള്‍ ഇതാണു് ജീവിതം എന്നു് കരുതി തൃപ്തിപ്പെടുന്നു. ഏതെങ്കിലും വിധത്തില്‍ നാടു് വിട്ടു് രക്ഷപെടാന്‍ കഴിയുന്നവര്‍ അങ്ങനെ രക്ഷപെടുന്നു. അല്ലാത്തവര്‍ പുറകോട്ടല്ലാതെ മുന്നോട്ടു് ഗതിയില്ലാതെ നട്ടം തിരിയുന്നു. ഇതില്‍ നിന്നും എത്രയോ ഉന്നതമായി ജീവിക്കുന്ന ജനവിഭാഗങ്ങള്‍ ലോകത്തിലുണ്ടു്. സമൂഹത്തിന്റെ ചെലവില്‍ ലോകം ചുറ്റുന്ന രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കള്‍ക്കും, ആത്മീയനേതാക്കള്‍ക്കുമൊക്കെ അതറിയുകയും ചെയ്യാം. പക്ഷേ ജനങ്ങളോടു് അതവര്‍ പറയുകയില്ല. പറയുകയില്ലെന്നു് മാത്രമല്ല, പറയാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നവരെ ആനുകാലിക മാധ്യമങ്ങളില്‍ അവര്‍ക്കുള്ള സ്വാധീനവും, സമൂഹം സദുദ്ദേശത്തില്‍ അവര്‍ക്കു് നല്‍കിയ അധികാരങ്ങളുമൊക്കെ ഉപയോഗിച്ചു് തടയാനും, കഴിയുമെങ്കില്‍ നിശ്ശബ്ദരാക്കാനും ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യും. ഇക്കൂട്ടരുടെ ഏറ്റവും വലിയ പേടിസ്വപ്നമാണു് ഇന്റര്‍നെറ്റ്. അവിടെയും സദാചാരപോലീസിന്റെ വേഷം കെട്ടിയ സ്വന്തം ചെരിപ്പുനക്കികളെ കുത്തിത്തിരുകാന്‍ അവര്‍ അനവരതം ശ്രമിക്കുന്നുമുണ്ടു്.

ഒരു ജനാധിപത്യവ്യവസ്ഥിതി കാര്യക്ഷമമാവണമെങ്കില്‍ സമൂഹാംഗങ്ങള്‍ ബോധവല്‍കൃതരായിരിക്കണം. ജനങ്ങളെ ബോധവല്‍കരിക്കേണ്ടവര്‍ക്കു് അതിനു് താല്‍പര്യമില്ല. അതിനവര്‍ക്കു് കഴിവുമില്ല. പക്ഷേ, ഈ കഴിവില്ലായ്മ അവര്‍ ജനങ്ങളില്‍ നിന്നും തന്മയത്വത്തോടെ മറച്ചുപിടിക്കുന്നു. അവര്‍ ജീവിക്കുന്നതുതന്നെ ജനങ്ങളുടെ അബോധാവസ്ഥ മുതലെടുത്താണു്. ജനങ്ങളെ ബോധവാന്മാരാക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ അവരുടെ ശ്രദ്ധ തിരിച്ചുവിടുവാനായി, വ്യക്തിഹത്യ ലക്‍ഷ്യമാക്കി, വായ്ക്കു് വയറിളക്കം ബാധിച്ചാലെന്നപോലെ, പരസ്പരം ചെളി വാരിയെറിയുന്ന പ്രസംഗങ്ങളുമായി നാടുനീളെ കറങ്ങുന്നതാണു് അവര്‍ക്കു് കൂടുതലിഷ്ടം. മറ്റൊന്നു് അവര്‍ പഠിച്ചിട്ടില്ല, അവര്‍ക്കറിയുകയുമില്ല. ഈ കബളിപ്പിക്കല്‍ തിരിച്ചറിയാന്‍ പോലും കഴിയാത്ത അവസ്ഥയിലെത്തിയ പാവം ജനങ്ങളും. ജനങ്ങള്‍ ഇന്നോളം സ്വയം ചിന്തിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ. വിശ്വസ്തരായ നേതാക്കളും മതപിതാക്കളും വല്യേട്ടന്മാരും അവര്‍ക്കുവേണ്ടി ചിന്തിക്കാനുള്ളപ്പോള്‍ പിന്നെ അവര്‍ എന്തിനു് സ്വയം ചിന്തിക്കണം? “വല്യ ആളുകള്‍” പറഞ്ഞാല്‍ അതില്‍ കഴമ്പില്ലാതിരിക്കുമോ? ഇവറ്റകള്‍ പറയാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ടു് പക്ഷേ ദശാബ്ദങ്ങളായി. ഇതുവരെ സമൂഹത്തിനു് പുരോഗതിക്കു് പകരം അധോഗതിയാണെന്നു് മാത്രം. പക്ഷേ, എല്ലാവര്‍ക്കുമല്ല. സമൂഹത്തിന്റെ മുതുകത്തു് കയറിയിരിക്കുന്ന ഒരു ന്യൂനപക്ഷത്തിനു് അന്നും ഇന്നും ജീവിതം സുഖം, സുഭിക്ഷം. തീര്‍ച്ചയായും ജനങ്ങള്‍ നയിക്കപ്പെടാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പക്ഷേ അവരെ ശരിയായ ലക്‍ഷ്യത്തിലേക്കു് നയിക്കാന്‍ കഴിവുള്ളവരാവണം അവരെ നയിക്കേണ്ടതു്. പോയ വഴിയേ അടിക്കാന്‍ ഒരു നായകന്റെ ആവശ്യമില്ല. പരിശീലിപ്പിച്ചാല്‍ ഏതു്‌ ശുനകനും അതു് കഴിയും.

രാഷ്ട്രീയത്തിലായാലും, മതങ്ങളിലായാലും, സമഗ്രാധിപത്യവ്യവസ്ഥിതി ഈ ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ കാലാനുസൃതമല്ല. അതിലുപരി, ജനാധിപത്യവ്യവസ്ഥിതി പോലും നിരന്തരം ജനങ്ങളുടെ സൂക്ഷ്മനിരീക്ഷണത്തിനു് വിധേയമാക്കപ്പെടുകയും കാലോചിതമായി പരിഷ്കരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യണം. ഇങ്ക്വിലാബ്‌ വിളിച്ചുകൊണ്ടു് തെക്കുവടക്കു്‌ ഓടാന്‍ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ, സമൂഹത്തിന്റെ പുനരുദ്ധാരണവും പുനര്‍നിര്‍മ്മാണവും അതുവഴി സാദ്ധ്യമാവും എന്നു് കരുതുന്നതു് വിഡ്ഢിത്തമായിരിക്കും. സാമൂഹ്യശാസ്ത്രങ്ങളില്‍, ധനതത്വശാസ്ത്രത്തില്‍, ആരോഗ്യപരവും പരിസ്ഥിതിപരവുമായ കാര്യങ്ങളില്‍, അങ്ങനെ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ അന്തസ്സുറ്റ വളര്‍ച്ചയ്ക്കും നിലനില്‍പ്പിനും അത്യന്താപേക്ഷിതമായ എല്ലാ തലങ്ങളിലും യോഗ്യതയും കഴിവും പ്രാപ്തിയുമുള്ള വ്യക്തിത്വങ്ങളുടെ ഒത്തൊരുമിച്ചുള്ള കഠിനമായ അദ്ധ്വാനം കൊണ്ടുമാത്രമേ ഒരു സമൂഹത്തെ കെട്ടിപ്പടുക്കാന്‍ കഴിയൂ. അതൊരു വെല്ലുവിളിയായി കരുതി ഏറ്റെടുക്കാനുള്ള തന്റേടം ഉള്ള ഒരു ജനതക്കു് മാത്രമേ വളരാനാവൂ. ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക പ്രത്യയശാസ്തത്തെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചാലേ അതു് സാദ്ധ്യമാവൂ എന്നില്ല. ലോകത്തിലെ വളര്‍ച്ച പ്രാപിച്ച സമൂഹങ്ങള്‍ കാണിച്ചുതരുന്ന മാതൃകകള്‍ കാണുകയും, മനസ്സിലാക്കുകയും, അവ നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന്റെ ആന്തരഘടനകളുമായി പൊരുത്തപ്പെടുത്തി നടപ്പാക്കുകയുമേ അതിനാവശ്യമുള്ളു.

Sir Karl Popper in “The Open Society and Its Enemies” Vol.II:

“Since Marx had practically forbidden all social technology, which he denounced as Utopian, his Russian desciples found themselves at first entirely unprepared for their great tasks in the field of social engineering. As Lenin was quick to realize, Marxism was unable to help in matters of practical economics. ‘I do not know of any socialist who has dealt with these problems’, said Lenin, after his rise to power; ‘there was nothing written about such matters in the Bolshevik textbooks, or in those of the Mensheviks.’ After a period of unsuccessful experiment, the so-called ‘period of war-communism’, Lenin decided to adopt measures which meant in fact a limited and temporary return to private enterprise. This so-called NEP (New Economic Policy) and the later experiments – five year plans, etc. have nothing whatever to do with the theories of ‘Scientific Socialism’ once propounded by Marx and Engels.”

 
15 Comments

Posted by on December 26, 2007 in പലവക, ലേഖനം

 

Tags: , ,

ആത്മാവും ജീവിതവും

ഞാന്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവാണു് എന്നിലെ ആത്മാവു് എന്നു് വേണമെങ്കില്‍ പറയാം. മറ്റൊരുവിധത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍, ഞാന്‍ ചത്താല്‍ പിന്നെ എന്റെ ശരീരത്തില്‍ ആത്മാവുണ്ടാവില്ല. അതായതു്, ജീവന്‍ ശരീരത്തെ ഉപേക്ഷിക്കുമ്പോള്‍ ആത്മാവും ശരീരത്തെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. ഇനി, ജീവനും ആത്മാവും ഒന്നാവുമോ? ആണെന്നു് ചിലര്‍, അല്ലെന്നു് ചിലര്‍. അറിയാനും, ആഗ്രഹിക്കാനും, പ്രവര്‍ത്തിക്കാനും, ചിന്തിക്കാനുമെല്ലാം ജീവനുണ്ടെങ്കിലേ കഴിയൂ. മരിച്ച ശരീരത്തിനു് ഈവിധ ശേഷികളില്ല. മരണം വ്യക്തിത്വത്തിന്റെയും, അതുവഴി ആത്മാവിന്റെയും അന്ത്യമാണെന്നു് ചിലര്‍. വ്യക്തിയുടെ ഈ ലോകത്തിലെ ജീവിതം അവസാനിക്കുമ്പോള്‍ പ്രപഞ്ചസാരാംശമായ ഈശ്വരനില്‍ ലയിക്കുന്ന അനശ്വരചൈതന്യമാണു് ആത്മാവെന്നു് മറ്റുചിലര്‍. ഇതില്‍ ഏതാവും ശരി? ഏതാണു് ശരിയെന്നു് മറ്റുള്ളവര്‍ വേണമെങ്കില്‍ തനിയെ തീരുമാനിക്കട്ടെ എന്നു് കരുതാം. പക്ഷെ അതിനെ സംബന്ധിച്ചു് എനിക്കു് സ്വന്തമായ ഒരു തീരുമാനം വേണമല്ലോ. ഈ വിഷയം സംബന്ധിച്ച എന്റെ തീരുമാനം ഞാന്‍ തിന്നുന്ന പൂരിമസാലയുടെ രുചിയെ സ്വാധീനിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, ഒരുപക്ഷേ കൂട്ടത്തിലോടി മടുത്തതുകൊണ്ടാവാം, ഇതുപോലുള്ള കാര്യങ്ങളില്‍ സ്വന്തമായ ഒരു തീരുമാനം വേണമെന്ന ഒരു നിര്‍ബന്ധം എനിക്കുള്ളതു്. ഈ നിര്‍ബന്ധം മൂലം ഞാന്‍ എന്നെത്തന്നെ ദ്രോഹിക്കുകയാണെന്നും എനിക്കറിയാം. കാരണം, വ്യക്തമായ ഒരു നിലപാടു് സ്വീകരിക്കുന്നതിനു് മുന്‍പു് വ്യത്യസ്തമായ നിലപാടുകള്‍ അറിഞ്ഞിരിക്കണം. നീണ്ട അന്വേഷണങ്ങളിലൂടെ അല്ലാതെ ഒരു തീരുമാനത്തിനു് വേണ്ടത്ര അളവു് അറിവു് ശേഖരിക്കാനുമാവില്ല. അതിനാല്‍, ഉള്ള സമയം ലുബ്ധിച്ചു് പങ്കിടണം. അതായതു്, പൂരിമസാല ആസ്വദിച്ചു് തിന്നുന്നതിനു് പകരം ആര്‍ത്തിപിടിച്ചു് തിന്നണം. മനുഷ്യന്‍ ചത്താലും ആത്മാവു് ചാവുന്നില്ലെങ്കില്‍ ഇക്കാര്യം അവഗണിച്ചാല്‍ ഗുരുതരമായ ഭവിഷ്യത്തുകള്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ വാതില്‍ക്കലെത്തുന്ന ആത്മാവിന്റെ തലയില്‍ ഇടിത്തീപോലെ വന്നു് വീഴാം. വെള്ളം ഒഴുകി പോയി കഴിഞ്ഞിട്ടു് ചിറ കെട്ടിയിട്ടു് കാര്യമില്ല.

ആത്മാവിനെ സംബന്ധിച്ച വൈവിധ്യമാര്‍ന്ന നിലപാടുകള്‍ ഇന്നുള്ളതുപോലെ എന്നും ലോകത്തിലുണ്ടായിരുന്നോ? ഉദാഹരണത്തിനു് ശിലായുഗത്തില്‍? ഇന്നു് മനുഷ്യര്‍ ആശയവിനിമയത്തിനു് ഉപയോഗിക്കുന്ന ഭാഷ എന്ന മാധ്യമം ഏതാനും ചില സ്വരങ്ങളില്‍ മാത്രം ഒതുങ്ങിയിരുന്ന, മനുഷ്യര്‍ വാക്കുകള്‍ക്കു് പകരം ആംഗ്യഭാഷ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന വളരെ പഴയ കാലഘട്ടങ്ങളില്‍? ആത്മാവിനെ സംബന്ധിച്ച ചൂടുപിടിച്ച ചര്‍ച്ചകള്‍ എന്തായാലും അന്നു് ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കില്ല. ഭാഷയുടെ പരിമിതി ഒന്നുകൊണ്ടുമാത്രം അതു് സാദ്ധ്യവുമായിരുന്നില്ല. അപ്പോള്‍ മനുഷ്യനിലെ ദൈവാത്മാവിനെ തിരിച്ചറിയുവാന്‍ ഭാഷ വേണമെന്നാണോ? അതോ, ആത്മാവുതന്നെ ഭാഷയുടെ സൃഷ്ടി ആണെന്നോ? മനുഷ്യചരിത്രത്തില്‍ എവിടെയായിരുന്നു ആത്മാവിനെ പറ്റിയുള്ള ചിന്തകളുടെ ആരംഭം? ആത്മാവു് എന്ന വാക്കു് ഒറ്റയടിക്കു് നിര്‍വ്വചിക്കാനാവുന്നതാണോ? ഓരോ സംസ്കാരത്തിലും അതിനു് ഓരോരോ കാലഘട്ടങ്ങളില്‍ കല്‍പിച്ചിരുന്ന അര്‍ത്ഥം തന്നെ അതിനെ വളരെ സങ്കീര്‍ണ്ണമാക്കുന്നു. ആരംഭത്തില്‍, ശ്വാസം, വായു മുതലായ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഗ്രീക്ക്‌ ഭാഷയില്‍ pneuma, എബ്രായഭാഷയില്‍ ruach, ലാറ്റിനില്‍ spiritus/anima എന്നൊക്കെ വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന കാലത്തു് ആത്മാവു് തികച്ചും ഭൗതികമായ ഒന്നായിട്ടാണു് കരുതപ്പെട്ടിരുന്നതു്. ഇംഗ്ലീഷ്‌ ഭാഷയിലെ ghost-നു് തുല്യമായ ജര്‍മ്മന്‍ ഭാഷയിലെ Geist എന്ന വാക്കു് ആരംഭത്തില്‍ ഭൂതം എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന, “ശരീരമില്ലാത്ത അരൂപി” ആയിരുന്നു. കാലം മാറിയപ്പോള്‍ ആത്മാവിന്റേയും കോലം മാറി. പ്ലാറ്റോ അതിനെ വ്യക്തിത്വത്തിനു് അതീതമായ റീസണ്‍, ആശയം എന്നീ നിലകളില്‍ മനസ്സിലാക്കിയപ്പോള്‍ അരിസ്റ്റോട്ടിലിനു് ആത്മാവു് ആത്മബോധവും, ചിന്തയും, വ്യക്തിചൈതന്യവും ഒക്കെയായിരുന്നു. ജര്‍മ്മന്‍ തത്വചിന്തകനായ ഇമ്മാന്വേല്‍ കാന്റിന്റെ ചിന്തകളില്‍ ആത്മാവിന്റെ സ്ഥാനം അഹം, ബുദ്ധി, ആത്മബോധം മുതലായ വാക്കുകള്‍ അപഹരിക്കുന്നു. Geist എന്ന ജര്‍മ്മന്‍ വാക്കു് മനസ്സു്, ചൈതന്യം, ആത്മാവു്, ബോധം മുതലായ എത്രയോ അര്‍ത്ഥങ്ങളില്‍ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന ഒന്നാണു്. അതിനു് ആത്മാവു് എന്ന വാക്കിനു് മതങ്ങള്‍ നല്‍കുന്ന അര്‍ത്ഥവുമായി നേരിയ ബന്ധമേയുള്ളുവെന്നു് വേണമെങ്കില്‍ പറയാം. ജര്‍മ്മന്‍ ചിന്തകനായിരുന്ന ഹേഗെലിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടില്‍, ആത്മനിഷ്ഠതയില്‍ നിന്നും വസ്തുനിഷ്ഠതയിലൂടെ പരമമായിത്തീരുന്ന ആത്മചൈതന്യത്തിന്റെ (Geist) വികാസം, ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ ഭാഗധേയങ്ങളില്‍, ചിന്തകളില്‍ സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെടുന്നതാണു് ആകമാനലോകചരിത്രം തന്നെ.

മുടിനാരിന്റെ ഒരംശം, അല്ലെങ്കില്‍ അല്‍പം ഉമിഴ്‌നീര്‍ ഇതൊക്കെ ധാരാളം മതി ഇന്നു് ജീന്‍ പരിശോധനവഴി ഒരു മനുഷ്യന്റെ അനന്യത (identity) നിശ്ചയിക്കാന്‍. മരണശേഷവും ഒരുവന്‍ ജന്തുശാസ്ത്രപരമായി ആരായിരുന്നുവെന്നു് അവന്റെ ഓരോ തരിയും വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടെന്നു് സാരം. അതായതു്, മരണസമയത്തു് “ദാ പോകുന്നു” എന്നു് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാവുന്ന ഒന്നല്ല മനുഷ്യാത്മാവു്. ഇന്ദ്രിയഗോചരമായ കാര്യങ്ങളുടെ ബോധപൂര്‍വ്വമായ അനുഭവശേഷി, ചിന്താശേഷി, ഭാവനാശേഷി, ശ്രദ്ധ, ഓര്‍മ്മ, ആഗ്രഹം, വികാരം, ശരീരത്തിന്റെ അനന്യത്വം തിരിച്ചറിയല്‍, ഞാന്‍ എന്ന ബോധം മുതലായ വിഭിന്ന മാനസിക അവസ്ഥകളെല്ലാം ആത്മാവിന്റെ പലതരം മുഖങ്ങളാണു്. രോഗമോ, അപകടമോ മൂലം തലച്ചോറിന്റെ ബന്ധപ്പെട്ട ഭാഗങ്ങള്‍ പ്രവര്‍ത്തനക്ഷമമല്ലാതായാല്‍, ഇപ്പറഞ്ഞതില്‍ ഒന്നോ അതിലധികമോ ശേഷികള്‍ നഷ്ടപ്പെടാം, മറ്റു് ശേഷികളെ ബാധിക്കാതെ തന്നെ! ഒറ്റയാനായ ഒരു ആത്മാവിന്റെ പ്രവൃത്തിയല്ല അനുഭവശേഷി എന്നു് ചുരുക്കം.

ഇന്നത്തെ ശാസ്ത്രം പ്രപഞ്ചോത്ഭവം ഒരു ആദിസ്ഫോടനത്തിന്റെ (big bang) ഫലമാണെന്നു് വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു. അങ്ങേയറ്റം ലളിതമാക്കി പറഞ്ഞാല്‍ ഏതാണ്ടു് ഇങ്ങനെ: പ്രപഞ്ചം വികസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണു്. അകലെയുള്ള ഗാലക്സികളില്‍ നിന്നും ഭൂമിയിലെത്തുന്ന തരംഗങ്ങളില്‍ വീക്ഷിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന red shift (Doppler effect) ആണു് ഈ നിഗമനത്തിനു് ആധാരം. റോഡിലൂടെ പാഞ്ഞുപോകുന്ന ഒരു പോലീസ്‌ വാഹനത്തിലെ സൈറണ്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ശബ്ദതരംഗങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചാല്‍ ആ വാഹനം അടുത്തുവരുന്നോ, അതോ നമ്മില്‍ നിന്നും അകന്നുപോകുന്നോ എന്നു് മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയുന്നപോലെ. പ്രപഞ്ചം വികസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെങ്കില്‍ അതു് എന്നെങ്കിലും ആരംഭിച്ചതായിരിക്കണം. ഈ വികാസം ഒരുപക്ഷേ എന്നാളും തുടരാം. അല്ലെങ്കില്‍ എന്നെങ്കിലും അവസാനിക്കാം; അതിനുശേഷം വീണ്ടും സങ്കോചിക്കാന്‍ ആരംഭിക്കാം. അതിന്റെ വ്യവസ്ഥകള്‍ കൃത്യമായി അറിയണമെങ്കില്‍ ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിലും ഗണിതശാസ്ത്രത്തിലും മുങ്ങാങ്കുഴി ഇടണം. ഒന്‍പതോ പത്തോ അതില്‍ കൂടുതലോ പൂജ്യങ്ങള്‍ കൊണ്ടു് മാത്രം എഴുതാന്‍ കഴിയുന്ന ഒത്തിരി വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം വീണ്ടും ഒരു ബിഗ് ബാങ് ഉണ്ടാവാം. ആദിസ്ഫോടനത്തിനുശേഷം ഊര്‍ജ്ജം ദ്രവ്യമായി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നതിനിടയില്‍ ഈ “അടുത്തയിട” രൂപമെടുത്ത ഒരു കണ്ണിയാണു് മനുഷ്യന്‍. മരിച്ചു് മണ്ണായാലും, ഭസ്മമായാലും മനുഷ്യനിലെ മുഴുവന്‍ അംശങ്ങളും ഇവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടാവും. ഒരു പൂര്‍ണ്ണ മനുഷ്യനോ, അവന്റെ ആത്മാവോ ആയിട്ടല്ല, ഇലകളുടെ, പൂക്കളുടെ, മൃഗങ്ങളുടെ, മനുഷ്യരുടെ എല്ലാം ഭാഗങ്ങളായി, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഭാഗമായി – ഒരിക്കലും മോചനമില്ലാതെ. കോടാനുകോടി വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം ഊര്‍ജ്ജമാവാന്‍, ദ്രവ്യമാവാന്‍, ഊര്‍ജ്ജമാവാന്‍! ഒരുകാര്യം ശരിയാണു്. നമുക്കു് ഈ പ്രപഞ്ചത്തില്‍ നിന്നും മോചനമില്ല – ശാസ്ത്രത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിലായാലും, അദ്ധ്യാത്മികതയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലായാലും.

ദ്രവ്യത്തെയും ഊര്‍ജ്ജത്തെയും ഒരു ചെറിയ സമവാക്യം കൊണ്ടു് പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കാമെന്നു് ഐന്‍സ്റ്റൈനുശേഷം ശാസ്ത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവര്‍ക്കറിയാം. അങ്ങേര്‍ക്കു് മുന്‍പു് അങ്ങനെയൊരു കാര്യം ആര്‍ക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. മനസ്സിന്റെ, ആത്മാവിന്റെ വളര്‍ച്ചയാണു് മനുഷ്യനെ പുതിയ പുതിയ അറിവുകള്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ പ്രാപ്തനാക്കുന്നതു്. മനുഷ്യാത്മാവു് ദൈവികമായ പരമാത്മാവിന്റെ ഭാഗമെങ്കില്‍, ദൈവം പൂര്‍ണ്ണനെങ്കില്‍, മനുഷ്യാത്മാവിന്റെ, അഥവാ മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ വളര്‍ച്ച അര്‍ത്ഥശൂന്യമാണു്. പൂര്‍ണ്ണത എങ്ങനെ, എന്തിലേക്കു് വളരാന്‍?

അദ്ധ്യാത്മികത പറയുന്നു: തൂണിലും തുരുമ്പിലും ഞാന്‍ (അഹം) ഉണ്ടു്. എത്ര ശരി! പക്ഷേ, ഞാന്‍ എന്റെ തന്നെ ഭാഗമായവയെ, “ഞാന്‍” തന്നെ ആയവയെ ദൈവം എന്ന പേരു് നല്‍കി വിളിക്കുന്നു. ചിലര്‍ അതില്‍ കച്ചവടസാദ്ധ്യതകള്‍ കാണുന്നു. മനുഷ്യനിലെ ഞാന്‍ എന്ന അന്തസത്തയെ സ്വന്തബുദ്ധിയിലൊതുങ്ങുന്ന ദൈവമാക്കി, രൂപം നല്‍കി, അദ്ധ്യാത്മികതയുടെ പരിവേഷം ചാര്‍ത്തി, മോചനമില്ലായ്മയില്‍ നിന്നും മോചനം നല്‍കുന്ന പരമശക്തിയാക്കി വില്‍ക്കാന്‍ ചിലര്‍ തയ്യാറാവുമ്പോള്‍, മറ്റു് ചിലര്‍ വാങ്ങാന്‍ തയ്യാറാവുന്നു. ചിലര്‍ക്കു് വില്‍ക്കാന്‍ അറിയാം. മറ്റുചിലര്‍ക്കു് വാങ്ങാനേ അറിയൂ. അതും, ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍, മോചനമില്ലാത്ത ഒരുതരം അഭിശപ്താവസ്ഥയാണു്‌. വീണ്ടെടുപ്പു്! മോക്ഷം! എന്താണു് അതുവഴി മനുഷ്യന്‍ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതു്? ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമായ മനുഷ്യനെ എങ്ങോട്ടു്, ആരു് വീണ്ടെടുക്കാന്‍? പ്രപഞ്ചത്തില്‍ ഞാന്‍. എന്നില്‍ പ്രപഞ്ചം. പ്രപഞ്ചം ഞാനും, ഞാന്‍ പ്രപഞ്ചവും. എന്നെ ഞാന്‍ അല്ലാതാക്കാന്‍ ആര്‍ക്കും കഴിയും, നഗ്നനേത്രങ്ങള്‍ക്കു് കാണാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരു വൈറസിനു് പോലും. പക്ഷേ എന്നെ പ്രപഞ്ചത്തില്‍ നിന്നും ഒഴിവാക്കാന്‍ പ്രപഞ്ചത്തിനു് പോലും കഴിയില്ല. പ്രപഞ്ചത്തെ ഇല്ലാതാക്കി സ്വതന്ത്രമാവാന്‍ എനിക്കുമാവില്ല.

കളിച്ചു് ചിരിച്ചു് പിണങ്ങി ഇണങ്ങി വളര്‍ന്ന രണ്ടു് കിളികളിലൊന്നു് ഒരുമിച്ചു് പറക്കാന്‍ ആരംഭിക്കുമ്പോള്‍തന്നെ ചിറകറ്റു് വീണു് എന്നേക്കുമായി വേര്‍പിരിയുന്നതു് അനുഭവിക്കേണ്ടിവന്ന ഇണക്കിളി ഒരു വീണ്ടും കാണല്‍ സ്വാഭാവികമായും ആഗ്രഹിച്ചുപോകും – മരണശേഷമെങ്കിലും.

ക്ഷമിക്കൂ! പക്ഷേ അതൊരു ഉപജീവനമാര്‍ഗ്ഗമാക്കി മാറ്റുന്നതിനേക്കാള്‍, നഷ്ടസ്വര്‍ഗ്ഗങ്ങളെ ഓര്‍ത്തു് കാമം കരഞ്ഞുതീര്‍ക്കുന്ന കഴുതയെപ്പോലെ വിലപിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍, ആഗ്രഹസ്വപ്നങ്ങള്‍ കണ്ടു് പൂഴിമണലില്‍ തലപൂഴ്ത്തി മയങ്ങുന്നതിനേക്കാള്‍, പച്ചയായ മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ നീറുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെ നേരിടുന്നതാണു്, പരിഹാരം തേടുന്നതാണു് എനിക്കു് കൂടുതല്‍ ഇഷ്ടം. പിച്ചച്ചട്ടികളില്‍ കയ്യിട്ടുവാരി ജീവിക്കേണ്ടി വരുന്ന ദൈവങ്ങളുടെ കാണാത്ത സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലെ സാങ്കല്‍പികസുഗന്ധത്തേക്കാള്‍ എന്റെ വിശപ്പടക്കാന്‍ എന്നെ സഹായിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന മണ്ണിന്റെ മണമാണു് എന്നെ ഉന്മത്തനാക്കുന്നതു്.

 
10 Comments

Posted by on December 20, 2007 in ലേഖനം

 

Tags: , ,

ഏകദൈവവിശ്വാസവും പരിച്ഛേദനയും

= “മോശെ ഒരു യഹൂദനായിരുന്നില്ല!?” എന്ന ലേഖനത്തിന്റെ തുടര്‍ച്ച =

പഴയനിയമത്തിലെ പിതാക്കന്മാരുടെ കാലത്തെ യഹൂദര്‍ ഇടയവര്‍ഗ്ഗമായിരുന്നു. മിസ്രയീമ്യര്‍ ഇടയന്മാരെ വെറുത്തിരുന്നു (ഉല്‍പത്തി 46: 34). കൂടാതെ മിസ്രയീമ്യര്‍ (ഈജിപ്തുകാര്‍) ബഹുദൈവവിശ്വസികളായിരുന്നു. അതേസമയം, മോശെ യഹൂദര്‍ക്കു് നല്‍കുന്നതു് സര്‍വ്വശക്തനായ, ജനങ്ങള്‍ക്കു് അടുക്കാനാവാത്ത, അവന്റെ മുഖം കണ്ടാല്‍ പിന്നെ ജീവിച്ചിരിക്കാന്‍ മനുഷ്യര്‍ക്കു് കഴിയാത്ത, അവന്റെ യാതൊരു പ്രതിരൂപം നിര്‍മ്മിക്കാനോ, അവന്റെ നാമം ഉച്ചരിക്കാന്‍ പോലുമോ മനുഷ്യനു് അവകാശമില്ലാത്ത, യാതൊരു വിട്ടുവീഴ്ചക്കും തയ്യാറില്ലാത്ത ഇടിച്ചാല്‍ പൊട്ടാത്ത ഒരു ഏകദൈവത്തെയാണു്. ഈ രണ്ടു് മതങ്ങളും തമ്മിലുള്ള മറ്റൊരു വലിയ പൊരുത്തക്കേടാണു് മരണാനന്തരജീവിതത്തെ പറ്റിയുള്ള അവയുടെ നിലപാടു്. മരണത്തെ തോല്‍പ്പിക്കുവാന്‍, അഥവാ മരണാനന്തരവും ഭൂമിയിലെ പോലെ തന്നെ തുടര്‍ന്നും ജീവിക്കുവാന്‍, മിസ്രയീമ്യരുടെ അത്ര തയ്യാറെടുപ്പുകള്‍ നടത്തി കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുള്ള മറ്റൊരു ജനവിഭാഗവും ലോകത്തിലുണ്ടായിട്ടില്ല. പത്തു് കൊമ്പനാനകള്‍ ഒരുമിച്ചു്‌ പിടിച്ചാല്‍ അനങ്ങാത്ത, ടണ്‍ കണക്കിനു്‌ ഭാരമുള്ള പാറക്കല്ലുകള്‍ എത്രയാണവര്‍ കെട്ടിവലിച്ചു് പിരമിഡിന്റെ മുകളിലെത്തിച്ചതു്? അതും യാതൊരുവിധ ആധുനിക യന്ത്രസാമഗ്രികളുടെയും സഹായമില്ലാതെ! ആയിരക്കണക്കിനു് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു് മുന്‍പു് അവര്‍ എണ്ണയും കുഴമ്പും മരുന്നും പുരട്ടി ഉണക്കി ഭദ്രമായി പൊതിഞ്ഞുകെട്ടി പിരമിഡുകളില്‍ സൂക്ഷിച്ചുവച്ച മമ്മികളില്‍ ചിലതു് കല്ലറമോഷ്ടാക്കളുടെ കണ്ണുവെട്ടിച്ചു് ഇന്നും സ്വര്‍ഗ്ഗലോകജീവിതം സ്വപ്നം കണ്ടുകൊണ്ടു് കാത്തുകിടക്കുന്നുണ്ടു്. അതേസമയം, പുരാതന യഹൂദമതം അമര്‍ത്യതയെ ത്യജിക്കുകയായിരുന്നു. മരണാനന്തരജീവിതം അവര്‍ക്കു് വലിയ പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല. ഈ വസ്തുതകളുടെ വെളിച്ചത്തില്‍, ഈജിപ്ഷ്യന്‍ നാമം വഹിച്ചിരുന്ന, ഈജിപ്ഷ്യന്‍ പാണ്ഡിത്യത്തിന്റെ ഉടമയായിരുന്ന മോശെ യഹൂദരുടെ നേതൃത്വം ഏറ്റെടുത്തു എന്നതു് എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കാനാവും? മോശെ ഒരു ഈജിപ്ഷ്യന്‍ ആയിരുന്നുവെങ്കില്‍, അവന്‍ യഹൂദര്‍ക്കു് നല്‍കുന്ന മതവും ഈജിപ്തുമായി ഏതെങ്കിലും വിധത്തില്‍ ബന്ധപ്പെട്ടു് കിടക്കുന്നതല്ലേ യുക്തിസഹം? ബഹുദൈവവിശ്വാസിയായ ഒരു ഈജിപ്ഷ്യനു് ഒരു സുപ്രഭാതത്തില്‍ ഏകദൈവവിശ്വാസം കണ്ടുപിടിച്ചു് യഹൂദര്‍ക്കു് നല്‍കാനാവുമോ? അതോ ഏകദൈവവിശ്വാസം എന്ന ആശയം മോശെയുടെ കാലത്തു് ഈജിപ്തില്‍ മുളപൊട്ടിയിരുന്നുവോ? എങ്കില്‍ മോശെ നല്‍കിയ ഏകദൈവമതം ഈജിപ്തില്‍ രൂപമെടുത്തതും ഒരുപക്‍ഷേ അവന്‍ സ്വയം വിശ്വസിച്ചിരുന്നതുമായ ഒരു മതമായിരുന്നു എന്നു് നിരൂപിക്കുന്നതില്‍ തെറ്റുണ്ടാവില്ല.

ഇവിടെ ചരിത്രം സഹായത്തിനെത്തുന്നു. ലോകത്തിലാദ്യമായി ഏകദൈവവിശ്വാസം എന്ന ആശയം രൂപമെടുത്തതു് എണ്ണമറ്റ ദൈവങ്ങള്‍ നിലനിന്നിരുന്ന ഈജിപ്തില്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു. B. C. 1353-ല്‍ ഒരു യുവ ഫറവോ അധികാരത്തില്‍ എത്തുന്നു. ആദ്യം തന്റെ പിതാവിനെ പോലെ തന്നെ Amenhotep – IV എന്ന പേരില്‍ അറിയപ്പെട്ട ഈ ഫറവോ അതുവരെ നിലനിന്നിരുന്ന ആചാരങ്ങളേയും, കീഴ്‌വഴക്കങ്ങളേയും ഉപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ടു് ഒരു പുതിയ മതം സ്ഥാപിക്കാന്‍ തീരുമാനിക്കുന്നു. ഈ മതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായിരുന്ന “ഒരേയൊരു ദൈവം” എന്ന കടുത്ത നിലപാടുവഴി മതപരമായ അസഹിഷ്ണുതയും ചരിത്രത്തില്‍ ആദ്യമായി ലോകത്തില്‍ രംഗപ്രവേശം ചെയ്തു. പതിനേഴു് വര്‍ഷത്തെ ഭരണശേഷം B. C. 1336-ല്‍ ഈ ഫറവോ മരിച്ചതോടെ ആ മതവും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ആ മതത്തിന്റെ ദൈവമായിരുന്ന “Aton” ഒരു പുതിയ ദൈവമായിരുന്നില്ല. നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന എത്രയോ ദൈവങ്ങളില്‍ ഒരു ദൈവമായിരുന്ന “സൂര്യദൈവത്തെ” ഏകദൈവമാക്കി മറ്റു് “ദൈവങ്ങളെ” നശിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച ഈ ഫറവോ, സ്വന്തം പേരുപോലും Ikhnaton എന്നാക്കി മാറ്റി. “സത്യദൈവത്തിനു് രൂപമില്ലാത്തതിനാല്‍” ഈ ദൈവത്തിന്റേയും പ്രതിരൂപങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഫ്രോയ്ഡ്‌ പറയുന്നു. “മോശെ ഒരു ഈജിപ്ഷ്യന്‍ ആയിരുന്നുവെങ്കില്‍, അവന്‍ തന്റെ സ്വന്തം മതമാണു് യഹൂദര്‍ക്കു് നല്‍കിയതെങ്കില്‍, അതു് ഇക്നറ്റണ്‍ സൃഷ്ടിച്ച ആറ്റെന്‍ മതമായിരുന്നു.” Aton എന്ന വാക്കും എബ്രായ പദമായ Adonai-യും തമ്മിലുള്ള സ്വരസാമ്യവും ശ്രദ്ധാര്‍ഹമാണെന്നു് ഫ്രോയ്ഡ്‌.

ഒരുപക്ഷേ ഫറവോയുടെ കൊട്ടാരത്തില്‍ വളര്‍ന്നവനായ മോശെയും ഒരു ആറ്റെന്‍ മതവിശ്വാസി ആയിരുന്നിരിക്കാം. മതസ്ഥാപകനായ ഫറവോയുടെ മരണത്തോടെ ഒന്നുകില്‍ പഴയ ആമൊന്‍ മതത്തിലേക്കു് മടങ്ങുകയോ, അല്ലെങ്കില്‍ മാതൃഭൂമിയായ ഈജിപ്ത്‌ ഉപേക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്യുകയേ മോശെക്കു് മാര്‍ഗ്ഗമുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അങ്ങനെയൊരു സാഹചര്യത്തില്‍, താന്‍ അങ്ങേയറ്റം വിലമതിച്ചിരുന്ന ഒരു ഏകദൈവമതത്തില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവരും, “തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവരുമായ” ഒരു വിശുദ്ധസമൂഹമായി യഹൂദരെ മാറ്റിയെടുക്കാന്‍ മോശെ തീരുമാനിച്ചെങ്കില്‍ അതില്‍ യുക്തിഹീനമായി ഒന്നുമില്ല. ഇക്നറ്റണ്‍ന്റെ അന്ത്യത്തോടെ ഈജിപ്ഷ്യന്‍ സാമ്രാജ്യം നാഥനില്ലാതായി സാവകാശം ഉലഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ തന്റെ ലക്‍ഷ്യം സാദ്ധ്യമാക്കാന്‍ മോശെ യഹൂദരുമായി ഈജിപ്ത്‌ വിടുകയായിരുന്നിരിക്കാം. ബൈബിളിലെ വര്‍ണ്ണനക്കു് വിരുദ്ധമായി, അവരുടെ “പുറപ്പാടു്” തികച്ചും സമാധാനപരമായും, പടയാളികളുടെ പിന്തുടരലില്ലാതെയും സംഭവിച്ചിരിക്കാനാണു് സാദ്ധ്യത എന്നു് ഫ്രോയ്ഡ്‌. മോശെയുടെ ആജ്ഞാശക്തിയെ ചോദ്യം ചെയ്യാനും, അവനെ തന്റെ ഉദ്യമത്തില്‍ നിന്നും പിന്തിരിപ്പിക്കാനും മതിയായ ഒരു കേന്ദ്രശക്തി ആ സമയത്തു് ഈജിപ്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഈ നിര്‍മ്മിതി ശരിയെങ്കില്‍ യിസ്രായേല്യരുടെ മിസ്രയിമില്‍ നിന്നുള്ള “പുറപ്പാടു്” B. C. 1336- നും 1319-നും ഇടയില്‍ സംഭവിച്ചിരിക്കണം. ഇക്നറ്റണ്‍ന്റെ മരണത്തിനുശേഷം Horemheb (1319 – 1292 B.C.) എന്ന ഫറവോ അധികാരമേറ്റു് നിയമവാഴ്ച്ചയും, പഴയ ആമൊന്‍ മതവും വീണ്ടും നടപ്പിലാക്കിയതിനിടയിലുള്ള കാലഘട്ടം.

അവരുടെ ലക്‍ഷ്യം കനാന്‍ ദേശമായിരുന്നു എന്നതു് തികച്ചും സ്വാഭാവികം. ഈജിപ്തില്‍നിന്നും മടങ്ങുന്ന യിസ്രായേല്യരുടെ അടുത്ത ചാര്‍ച്ചക്കാര്‍ കനാനില്‍ അപ്പോഴും പാര്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഈജിപ്തിന്റെ ശക്തിക്ഷയത്തോടെ അരാമ്യരായ പോരാളികള്‍ കനാനിലെത്തി കൊള്ളയിട്ടു് ഭൂമി കൈവശമാക്കി “മാതൃക” കാണിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അതുവഴി, കഴിവുണ്ടെങ്കില്‍ ആര്‍ക്കും കനാനില്‍ ഭൂമി സ്വന്തമാക്കാം എന്നു് യഹൂദരും ന്യായമായും മനസ്സിലാക്കി. എണ്ണപ്പാടരാജ്യങ്ങളില്‍ ജോലി കണ്ടെത്താന്‍ എളുപ്പമാണെന്നു് അറിയാന്‍ എണ്ണപ്പാടരാജ്യങ്ങളെപ്പറ്റി അറിഞ്ഞാല്‍ മതി. ഒരു ദൈവികവെളിപാടു് അതിനു് ആവശ്യമില്ല. 1887-ല്‍ അമര്‍ണയില്‍ കണ്ടെടുത്ത ലിഖിതങ്ങളില്‍ ഈ അരാമ്യപോരാളികളെ Habiru എന്നു് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. യഹൂദരുടെ എബ്രായര്‍ എന്ന പേരുതന്നെ ഈ വാക്കില്‍ നിന്നോ, അബ്രാഹാം എന്ന പേരില്‍ നിന്നോ, (യോര്‍ദാന്റെ) “മറുവശം” എന്നര്‍ത്ഥമുള്ള eber എന്ന പദത്തില്‍ നിന്നോ ഉരുത്തിരിഞ്ഞതെന്ന കാര്യത്തില്‍ ചരിത്രകാരന്മാരുടെ ഇടയില്‍ ഭിന്നാഭിപ്രായം നിലനില്‍ക്കുന്നു.

തന്റെ മതം മാത്രമല്ല, അഗ്രചര്‍മ്മം ഛേദിക്കുക എന്ന, പണ്ടേ തന്നെ ഈജിപ്തില്‍ നിലവിലിരുന്ന ചിട്ട യഹൂദരില്‍ നടപ്പാക്കിയതും മോശെ തന്നെ ആവാനാണു് എല്ലാ സാദ്ധ്യതയുമെന്നു് ഫ്രോയ്ഡ്‌. ഈ ചിട്ട വിശ്വാസികളുടെ പിതാവായ അബ്രാഹാമുമായി യഹോവ ചെയ്ത ഉടമ്പടി ആണെന്നു് ബൈബിള്‍ രേഖപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടു്. ദൈവം അബ്രാഹാമിനോടു് പറയുന്നു: “എനിക്കും നിങ്ങള്‍ക്കും നിന്റെ ശേഷം നിന്റെ സന്തതിക്കും മദ്ധ്യേയുള്ളതും നിങ്ങള്‍ പ്രമാണിക്കേണ്ടതുമായ എന്റെ നിയമം ആവിതു്: നിങ്ങളില്‍ പുരുഷപ്രജയൊക്കെയും പരിച്ഛേദന ഏല്‍ക്കേണം. നിങ്ങളുടെ അഗ്രചര്‍മ്മം പരിച്ഛേദന ചെയ്യേണം. അതു് എനിക്കും നിങ്ങള്‍ക്കും മദ്ധ്യേയുള്ള നിയമത്തിന്റെ അടയാളം ആകും. തലമുറതലമുറയായി നിങ്ങളില്‍ പുരുഷപ്രജയൊക്കെയും എട്ടുദിവസം പ്രായമാകുമ്പോള്‍ പരിച്ഛേദന ഏല്‍ക്കേണം. വീട്ടില്‍ ജനിച്ച ദാസനായാലും നിന്റെ സന്തതിയല്ലാത്തവനായി അന്യനോടു് വിലക്കു് വാങ്ങിയവനായാലും ശരി, നിന്റെ വീട്ടില്‍ ജനിച്ച ദാസനും നീ വില കൊടുത്തു് വാങ്ങിയവനും പരിച്ഛേദന ഏറ്റേ കഴിയൂ; എന്റെ നിയമം നിങ്ങളുടെ ദേഹത്തില്‍ നിത്യനിയമമായിരിക്കേണം. അഗ്രചര്‍മ്മിയായ പുരുഷപ്രജയെ പരിച്ഛേദന എല്‍ക്കാതിരുന്നാല്‍ ജനത്തില്‍ നിന്നു് ഛേദിച്ചു് കളയേണം. അവന്‍ എന്റെ നിയമം ലംഘിച്ചിരിക്കുന്നു.” – (ഉല്‍പത്തി 17; 10 – 14)

പക്ഷേ, ഈജിപ്ഷ്യനായിരുന്നാലും, യഹൂദനായിരുന്നാലും, സ്വന്തം മകന്റെ കാര്യത്തില്‍ എന്തുകൊണ്ടോ യഹോവയുടെ പരിച്ഛേദനനിയമം മോശെ പാലിക്കുന്നില്ല. “ഒരു മിസ്രയിമ്യനെ അടിച്ചുകൊന്നു് മണലില്‍ മറവുചെയ്തതിന്റെ പേരില്‍” ഫറവോയാല്‍ കൊല്ലപ്പെടാതിരിക്കാന്‍ മിദ്യാന്‍ ദേശത്തുചെന്നു് ഒളിച്ചു് പാര്‍ക്കുന്ന മോശെക്കു് മിദ്യാനിലെ പുരോഹിതന്‍ തന്റെ മകളായ സിപ്പോറായെ ഭാര്യയായി കൊടുക്കുന്നു. അവള്‍ ഒരു മകനെ പ്രസവിച്ചപ്പോള്‍ “ഞാന്‍ അന്യദേശത്തു് പരദേശി ആയിരിക്കുന്നു” എന്നു് പറഞ്ഞു് മോശെ അവനു് ഗേര്‍ശോം എന്നു് പേരിടുന്നു. പക്ഷേ, മോശെ കുഞ്ഞിനെ പരിച്ഛേദന ചെയ്യുന്നില്ല. അതിനൊക്കെ ശേഷമാണു് ദൈവം മോശെക്കു് വെളിപ്പെടുന്നതു്. അപ്പോള്‍ പോലും ഇക്കാര്യം ദൈവം അത്ര ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ പിന്നീടു് അതൊരു വലിയ പ്രശ്നമായി മാറുന്നു. ശ്രദ്ധിക്കൂ: മോശെയെ കൊല്ലാന്‍ നോക്കിയവരെല്ലാം ചത്തുകഴിഞ്ഞെന്നും, ഇപ്പോള്‍ യഹൂദരെ മോചിപ്പിക്കാന്‍ മിസ്രയിമിലേക്കു് മടങ്ങിയാല്‍ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലെന്നും ദൈവം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു. (ഇതില്‍ നിന്നും, മോശെയെ കൊല്ലാന്‍ നോക്കിയവര്‍ ജീവിച്ചിരിക്കെ അവനെ അവിടേക്കു്‌ അയച്ചു്‌ കൃത്യം നിര്‍വ്വഹിപ്പിക്കാന്‍ മാത്രമുള്ള തന്റേടം, സര്‍വ്വശക്തനെങ്കിലും, യഹോവയ്ക്കില്ലായിരുന്നു എന്നുവേണം കരുതാന്‍). കുഞ്ഞിന്റെ അഗ്രചര്‍മ്മം അപ്പോഴും ദൈവത്തിനു് ഒരു തലവേദന ആവുന്നില്ല. മോശെ ദൈവകല്‍പനപ്രകാരം, അമ്മായപ്പന്റെ അനുവാദത്തോടെ കുടുംബസമേതം മിസ്രയിമിലേക്കു് യാത്രയാവുന്നു. വഴിയില്‍ ഒരു സത്രത്തില്‍ താമസിക്കുമ്പോള്‍ ദാ വരുന്നു ദൈവം, മകന്റെ അഗ്രചര്‍മ്മത്തിന്റെ പേരില്‍ മോശെയെ കൊല്ലാന്‍! കാര്യം പിടി കിട്ടിയ ഭാര്യ സിപ്പോറാ ഒരു കല്‍ക്കത്തി എടുത്തു് തന്റെ മകന്റെ അഗ്രചര്‍മ്മം ഛേദിച്ചു് “നീ എനിക്കു് രക്തമണവാളന്‍” എന്നു് പറഞ്ഞുകൊണ്ടു് ദൈവത്തിന്റെ കാല്‍ക്കല്‍ ഇടുന്നു. മിണ്ടാട്ടം മുട്ടിയ, അഥവാ സംതൃപ്തനായ ദൈവം മോശെയെ കൊല്ലാതെ സ്ഥലം വിടുന്നു. – (പുറപ്പാടു് 2: 12, 21, 4: 19, 24-26). ബൈബിളിലെ വര്‍ണ്ണനകള്‍ക്കു് വലിയ വിലയോ ആധികാരികത്വമോ ഒന്നും നല്‍കേണ്ടതില്ല എന്നതിന്റെ എത്രയോ തെളിവുകളില്‍ ഒന്നു്‌ മാത്രമാണിതു്‌.

അതേസമയം, പരിച്ഛേദന ഈജിപ്തില്‍ പണ്ടേ നിലവിലുള്ള ഒരു ചിട്ടയാണെന്നതിനു് പിരമിഡുകളിലെ രൂപങ്ങളും ചിത്രങ്ങളും സാക്‍ഷ്യം വഹിക്കുന്നു. കൂടാതെ, ഏകദേശം B. C. 480 – 420  കാലഘട്ടത്തില്‍ ജീവിച്ചിരുന്ന സഞ്ചാരിയും ചരിത്രകാരനുമായിരുന്ന ഹെറൊഡോറ്റസിന്റെ രചനകള്‍ പരിച്ഛേദനയുടെ കാര്യത്തില്‍ എന്നപോലെതന്നെ മറ്റു് പല പുരാതന ഈജിപ്ഷ്യന്‍ ചിട്ടകളിലേക്കും വെളിച്ചം വീശുന്നുണ്ടു്‌. അക്കാലത്തെ ലോകസാമ്രാജ്യമായിരുന്ന ഈജിപ്തിലെ ജനങ്ങളും തങ്ങളുടെ ആചാരങ്ങളും മര്യാദകളും തങ്ങളെ മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്നും ഉന്നതരാക്കുന്ന മൂല്യങ്ങളായി കണക്കാക്കിയിരുന്നു. ശുചിത്വത്തിന്റെ പേരില്‍ ആരംഭിച്ച പരിച്ഛേദന കാലക്രമേണ നിര്‍ബന്ധമായും ആചരിച്ചിരിക്കേണ്ട ഒരു വിശുദ്ധകടമയായി മാറി. ഒരുപക്ഷേ കറുത്ത പന്നിയുടെ രൂപത്തിലുള്ള സെറ്റ് എന്ന ദൈവം ഹോറസിനെ (പ്രാപ്പിടിയന്റെ രൂപത്തിലുള്ള ഒരു ദൈവമാണു്‌ ഹോറസ്‌. സൂര്യനും ചന്ദ്രനുമാണു്‌ കണ്ണുകള്‍.) മുറിവേല്‍പ്പിച്ചതുകൊണ്ടാവാം, പന്നിയിറച്ചി അവര്‍ വെറുത്തിരുന്നതു്. (പില്‍ക്കാലത്തു്‌ യഹൂദരും മുസ്ലീമുകളും പന്നിമാംസം നിഷിദ്ധമായി പ്രഖ്യാപിച്ചു.) പശുവിന്റെ രൂപത്തിലുള്ള ഐസിസ് എന്ന ദൈവത്തെ ദ്വേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാതിരിക്കാനാവാം അവര്‍ പശുവിനെ ബലി കഴിക്കുകയോ തിന്നുകയോ ചെയ്യാതിരുന്നതു്. (പശുവിറച്ചി ഹിന്ദുക്കളും കഴിക്കാറില്ലെങ്കിലും അതിന്റെ കാരണം “ഐസിസ്” ആണെന്നു്‌ തോന്നുന്നില്ല.) അക്കാലത്തെ ഒരു ഈജിപ്തുകാരനോ ഈജിപ്തുകാരിയോ ഗ്രീക്കുകാരെ ചുംബിക്കുകയോ, അവരുടെ ചട്ടിയോ കലമോ ആയുധങ്ങളോ ഉപയോഗിക്കുകയോ ചെയ്യുമായിരുന്നില്ല. ഇന്നു്, ഒരുപക്ഷേ, ഈജിപ്തുകാരോടു് അതേ നിലപാടു് സ്വീകരിക്കുന്ന, അവരുടേതിനേക്കാള്‍ സാംസ്കാരികമായി വളര്‍ന്നവര്‍ എന്നു്‌ കരുതുന്ന സമൂഹങ്ങളുണ്ടാവാം എന്നപോലെതന്നെ.

പരിച്ഛേദന ഇന്നും അതു് ചെയ്യുന്നവര്‍ക്കു് മഹത്വത്തിന്റേയും ഔന്നത്യത്തിന്റേയും അടയാളമാണെങ്കില്‍ , അതു് ചെയ്യാത്തവരെ സംബന്ധിച്ചു് അതു് ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്നതും വിചിത്രവുമായ ഒരേര്‍പ്പാടാണു്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, യഹൂദരെ തരം താഴ്‌ന്നവരായി കണ്ടിരുന്ന ഈജിപ്ഷ്യരുടെ ദൃഷ്ടിയില്‍ അവരുടെ വില അവര്‍ക്കു് തുല്യമെങ്കിലും ആക്കി ഉയര്‍ത്തുവാന്‍ അനുഷ്ഠിച്ചിരിക്കേണ്ട കര്‍മ്മങ്ങളില്‍ പരിച്ഛേദന എന്നതു് ഒഴിവാക്കാനാവാത്ത ഒന്നായിരുന്നു. മോശെയെ സംബന്ധിച്ചാണെങ്കില്‍, ഇക്കാര്യത്തില്‍ മാത്രമല്ല, ആത്മീയവും ലൗകികവുമായ മറ്റേതു് കാര്യത്തിലും തന്റെ ദൈവത്തില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവര്‍ മറ്റു് മതസ്ഥരേക്കാള്‍ ഉന്നതരായിരിക്കേണ്ടതു് സ്വാഭാവികമായും ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്ത ഒരാവശ്യവുമായിരുന്നു.

മോശെയുടെ മതം എന്നറിയപ്പെടുന്ന യഹൂദമതത്തിന്റെ അനേകവര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു് ശേഷമുള്ള അന്ത്യരൂപം മാത്രമേ നമുക്കറിയൂ. അതു് ഏകദേശം 800 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കും, യഹൂദരുടെ ബാബിലോണിയന്‍ നാടുകടത്തലിനും ശേഷം യഹൂദപുരോഹിതന്മാരാല്‍ ക്രോഡീകരിക്കപ്പെട്ടതാണു്. തങ്ങള്‍ സ്ഥിരതാമസമില്ലാതെ ആട്ടിടയരും നാടോടികളുമായി നടന്നിരുന്ന കാലത്തു് സാംസ്കാരികവും സാമ്പത്തികവുമായി ഔന്നത്യത്തില്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്ന ഈജിപ്തില്‍നിന്നും കടമെടുക്കപ്പെട്ടതാണു് തങ്ങളുടെ ഏകദൈവവിശ്വാസവും മതവും അതിലെ ആചാരങ്ങളും എന്നു് അംഗീകരിക്കാന്‍ യഹൂദര്‍ക്കുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടു് മനസ്സിലാക്കാവുന്നതല്ലേ എന്നു് ഫ്രോയ്ഡ്‌ ചോദിക്കുന്നു. അതായതു്, മോശെയോടൊപ്പം, ഏകദൈവമതത്തിന്റെയും പരിച്ഛേദനയുടെയും ഈജിപ്ഷ്യന്‍ ഉറവിടം നിഷേധിക്കപ്പെടേണ്ടതു് കറപുരളാത്ത ഒരു ദൈവത്തിന്റെ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട വിശുദ്ധജനമാണു് യിസ്രായേല്‍ എന്നു് വരുത്തിത്തീര്‍ക്കാന്‍ അനുപേക്ഷണീയമായിരുന്നു.

അബ്രാഹാമിന്റെ കാലത്തിനു് മുന്‍പുതന്നെ ഈജിപ്ത്‌ സമ്പത്സമൃദ്ധമായിരുന്നു. തന്റെ ദേശത്തു് ക്ഷാമമുണ്ടായപ്പോള്‍ അബ്രാഹാം കുടുംബസഹിതം കുറേനാള്‍ മിസ്രയിമില്‍ ചെന്നു് പാര്‍ക്കുന്നുണ്ടു്. ആ സമയത്തു് ഭാര്യ സാറായിയെ (അന്നു് പേരു് സാറാ എന്നാക്കി മാറ്റിയിരുന്നില്ല.) തന്റെ സഹോദരി എന്നു് പറഞ്ഞു് ഫറവോയെ ചതിച്ചു് കുറെ സമ്പത്തു് ഉണ്ടാക്കുന്നുമുണ്ടു്. സഹോദരി എന്നു് പറഞ്ഞതിനാല്‍ സാറായി ഫറവോന്റെ അരമനയില്‍ പോകേണ്ടി വന്നു. അവളുടെ നിമിത്തം അവന്‍ അബ്രാഹാമിനു് നന്മ ചെയ്യുന്നു. അവനു് ആടുമാടുകളും, ആണ്‍കഴുതകളും, ദാസന്മാരും, ദാസികളും, പെണ്‍കഴുതകളും ഒട്ടകങ്ങളും ഉണ്ടാവുന്നു. സംഭവിക്കേണ്ടതു് എല്ലാം സംഭവിച്ചു് കഴിയുമ്പോള്‍ പതിവുപോലെ യഹോവ ഇവിടെയും ഇടപെടുന്നുണ്ടു്‌. (ഈ യഹോവയുടെ പേരു് എന്താണെന്നാണു് പില്‍ക്കാലത്തു് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോള്‍ മോശെ ദൈവത്തിന്റെ മുഖത്തുനോക്കി ചോദിക്കുന്നതു്!) ഫറവോയ്ക്കു് സാറായിമൂലം യഹോവ ഒത്തിരി നാശനഷ്ടങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നു. മണ്ടത്തരം തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഫറവോ അബ്രാഹാമിനെ വിളിച്ചുവരുത്തി, അവള്‍ നിന്റെ ഭാര്യയാണെന്നു് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ ഇങ്ങനെ ഒരു ചതി എനിക്കു് പറ്റില്ലായിരുന്നല്ലോ എന്നു് പശ്ചാത്തപിക്കുകയും, ചതിച്ചതിനു് പ്രതിഫലമായി ചതിയനേയും, സാറായിയേയും അവനുള്ള സകലതുമായി പറഞ്ഞയക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. – (ഉല്‍പത്തി 12: 10 – 20)

അബ്രാഹാമിനും മുന്‍പേ ഈജിപ്തില്‍ നിലവിലിരുന്ന പരിച്ഛേദന എന്ന ചിട്ടയാണു് ദൈവം അബ്രാഹാമുമായി ഉണ്ടാക്കിയ ഉടമ്പടിയെങ്കില്‍ അതു് ഒരു ദൈവനിയമമല്ല, ഒരു ഈജിപ്ഷ്യന്‍ നിയമത്തിന്റെ “ദൈവികമായ” കോപ്പിയടി മാത്രമാണു്. മോശെ യഹൂദര്‍ക്കു് നല്‍കിയ യഹോവ എന്ന ഏകദൈവം ഇക്നറ്റണ്‍ എന്ന ഫറവോ വാഴിച്ച ആറ്റെന്‍ ദൈവത്തിന്റെ ഒരു പരിഷ്കരിച്ച പതിപ്പെങ്കില്‍ അതു് ഒരു ഈജിപ്ഷ്യന്‍ ദൈവമാണു്, യഹൂദദൈവമല്ല. പരിച്ഛേദനയുടെയും അതു് നല്‍കുന്ന ദൈവത്തിന്റെയും ഉറവിടം ഈജിപ്തെങ്കില്‍ ഇവ രണ്ടും യഹൂദരിലെത്തിച്ച മോശെയും ഒരു ഈജിപ്ഷ്യന്‍ ആയിരിക്കാനാണു് എല്ലാ സാദ്ധ്യതകളും.

 
 

Tags: , , ,

മോശെ ഒരു യഹൂദനായിരുന്നില്ല!?

(Sigmund Freud-ന്റെ “മോശെ എന്ന മനുഷ്യനും ഏകദൈവമതവും” എന്ന പുസ്തകമാണു് ഈ കുറിപ്പുകളുടെ അടിസ്ഥാനം)

യഹൂദന്മാരുടെ ദൈവമായ യഹോവ പ്രത്യക്ഷപെട്ടതു് ഒരു യഹൂദനല്ലെന്നു് പറയുന്നതു് ക്രിസ്തുമതവുമായി ക്രിസ്തുവിനു് ബന്ധമൊന്നുമില്ല എന്നു് പറയുന്നതിനു് തുല്യമായിരിക്കും. യഹൂദരെ മിസ്രയിമിലെ (ഈജിപ്റ്റ്‌) അടിമത്വത്തില്‍നിന്നും മോചിപ്പിക്കാന്‍ യഹോവ തെരഞ്ഞെടുത്ത മോശെ ഒരു യഹൂദനല്ലാതാവുമോ? ഏകദൈവമായ തന്നിലെ വിശ്വാസം യഹൂദരില്‍ അരക്കിട്ടുറപ്പിക്കാന്‍ സ്വന്തവിരലുകള്‍കൊണ്ടു് ദൈവം എഴുതിയ പത്തു് കല്‍പനകള്‍ സീനായിമലയില്‍വച്ചു് ദൈവത്തില്‍നിന്നും നേരിട്ടു് വിശ്വസ്തതയോടെ ഏറ്റുവാങ്ങിയ മോശെ. ബൈബിളിലെ ആദ്യത്തെ അഞ്ചു് പുസ്തകങ്ങളിലൂടെ യഹൂദര്‍ പാലിക്കേണ്ട പെരുമാറ്റച്ചട്ടങ്ങള്‍ യഹോവയുടെ മേല്‍നോട്ടത്തില്‍ നിശ്ചയിച്ചുറപ്പിച്ച മോശെ. യഹൂദരുടെ മതം “മോശെയുടെ മതം” എന്ന പേരില്‍ പോലുമാണു് അറിയപ്പെടുന്നതു്. ഒരു യഹൂദനായിരുന്നില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ ആരായിരുന്നു മോശെ എന്ന മനുഷ്യന്‍?

മോശെയുടെ ജനനം സംബന്ധമായി ബൈബിളിലെ വര്‍ണ്ണന ഇങ്ങനെയാണു്: മിസ്രയിമില്‍ യഹൂദരുടെ എണ്ണം പെരുകിവന്നപ്പോള്‍ അതില്‍ അസ്വസ്ഥനായ ഫറവോ പിറന്നുവീഴുന്ന ആണ്‍കുട്ടികളെ എല്ലാം നദിയില്‍ എറിയാന്‍ വയറ്റാട്ടികളെ ചുമതലപ്പെടുത്തുന്നു. ഫറവോയുടെ ഈ കല്പന നടപ്പിലാക്കുന്ന കാര്യത്തില്‍ വയറ്റാട്ടികള്‍ പലപ്പോഴും ഒരു കണ്ണു് അടച്ചിരുന്നു എന്നതു് മറ്റൊരു വസ്തുത. ആദ്യജാതന്മാരെ എലിമിനേറ്റ് ചെയ്യുക എന്നതു് അവിടങ്ങളില്‍ അക്കാലത്തു് ദൈവത്തിന്റെ മാത്രമല്ല, രാജാക്കന്മാരുടെയും ഫസ്റ്റ് ചോയ്സ് ആയിരുന്നു. മറ്റു് ഓപ്ഷന്‍സെല്ലാം എക്സെപ്ഷണല്‍ സാഹചര്യങ്ങളില്‍ മാത്രം. ഒരു ലേവ്യ യുവാവും യുവതിയും അവര്‍ക്കു് ജനിക്കുന്ന – പില്‍ക്കാലത്തു് മോശെ ആയിത്തീരേണ്ട – സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ മൂന്നു് മാസം ഒളിച്ചുവയ്ക്കുന്നു. പിന്നെ ഒളിച്ചുവയ്ക്കാന്‍ കഴിയാതെ ആയപ്പോള്‍ അവനെ അവര്‍ ഒരു ഞാങ്ങണപ്പെട്ടിയില്‍ വച്ചു് നൈല്‍നദിയില്‍ ഒഴുക്കുന്നു. നദിക്കരെ കുളിക്കാനെത്തിയ ഫറവോയുടെ പുത്രി കുഞ്ഞിനെ കാണുകയും, സ്വന്തമകനായി വളര്‍ത്താന്‍ തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതെല്ലാം ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടു് മറഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ പെങ്ങള്‍ മുലകൊടുക്കാനായി അവന്റെ സ്വന്തം അമ്മയെത്തന്നെ തന്ത്രപൂര്‍വ്വം ഏര്‍പ്പാടാക്കിക്കൊടുക്കുന്നു. രാജകുമാരി “ഞാന്‍ അവനെ വെള്ളത്തില്‍ നിന്നു് വലിച്ചെടുത്തു” എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ അവനു് മോശെ എന്ന പേര്‍ നല്‍കി വളര്‍ത്തുന്നു. മനുഷ്യരുടെയും സ്ഥലങ്ങളുടെയുമെല്ലാം പേരുകള്‍ക്കു് ഒരു എറ്റിമൊളോജിക്കല്‍ ന്യായീകരണം ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്നു് അക്കാലത്തെ മനുഷ്യര്‍ക്കു്‌ നിര്‍ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു എന്നുവേണം കരുതാന്‍. അങ്ങനെ മോശെ ഫറവോയുടെ കൊട്ടാരത്തില്‍ വളര്‍ന്നു് വലുതാവുന്നു.

ലോകപ്രസിദ്ധ മനഃശാസ്ത്രജ്ഞനും, യഹൂദനുമായിരുന്ന ഫ്രോയ്ഡിന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍ മോശെ യഹൂദനല്ല, ഒരു ഈജിപ്ഷ്യന്‍ ആയിരുന്നു. അതു്‌ സ്ഥാപിക്കാനായി ഫ്രോയ്ഡ് നിരത്തുന്ന വാദമുഖങ്ങള്‍: മോശെ എന്ന വാക്കിനു് തുല്യമായ മോഷെ എന്ന എബ്രായ പദത്തിനു് “വലിച്ചെടുക്കുന്നവന്‍” എന്നല്ലാതെ, “വലിച്ചെടുക്കപ്പെട്ടവന്‍” എന്ന അര്‍ത്ഥമില്ല. കൂടാതെ, ഒരു ഈജിപ്ഷ്യന്‍ രാജകുമാരി അവളുടെ വളര്‍ത്തുമകനു് എബ്രായനാമം നല്‍കുന്നതു് അവിശ്വസനീയമാണു്. മോശെ വലിച്ചെടുക്കപ്പെട്ട ജലം നൈല്‍നദിയുടേതാവാതിരിക്കാനാണു് എല്ലാ സാദ്ധ്യതകളുമെന്നു് ഹാസ്യരസം കലര്‍ത്തി ഫ്രോയ്ഡ്‌ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. (എല്ലാ മനുഷ്യക്കുഞ്ഞുങ്ങളും വലിച്ചെടുക്കപ്പെടുന്നതു് വെള്ളത്തില്‍ നിന്നുതന്നെയാണല്ലോ!) “കുട്ടി” എന്നര്‍ത്ഥമുള്ള, സാധാരണഗതിയില്‍ മറ്റു് പേരുകളോടു് ചേര്‍ത്തു് വിളിക്കപ്പെടുന്ന മോശെ എന്ന പേരിന്റെ ഉറവിടം ഈജിപ്താണു്. (ഉദാ: ആമോണ്‍-മോശെ, പ്‌ടാ-മോശെ മുതലായ പേരുകള്‍). മോശെയുടെ പേരിന്റെ ആദ്യഭാഗം മുറിഞ്ഞുപോയതോ, ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടതോ ആവാം. (കേരളത്തിലെ രാമന്‍കുട്ടിയും, പരീതുകുട്ടിയും, പൗലോസുകുട്ടിയുമൊക്കെ കാലക്രമേണ വെറും കുട്ടിയായി മാറുന്നതുപോലെ.) Moses എന്ന പേരിന്റെ അന്ത്യത്തിലെ “s” എന്ന അക്ഷരം ഗ്രീക്കു് തര്‍ജ്ജമകള്‍ വഴി രൂപമെടുത്തതാണു്. എബ്രായഭാഷയില്‍ മോശെ “മോഷെ” ആണു്, “മോഷെസ്‌” അല്ല. ഒരു ഈജിപ്ഷ്യന്‍ പേരിന്റെ ഉടമ, പ്രത്യേകിച്ചും പുരാതനകാലങ്ങളില്‍, ഒരു ഈജിപ്തുകാരനായിരിക്കണമെന്നതു് സ്വാഭാവികം മാത്രമല്ലേ എന്നു് ഫ്രോയ്‌ഡിന്റെ ചോദ്യം. ഏതു് സംസ്കൃതസമൂഹങ്ങളിലും അവരുടെ പുരാതനകാലം വീരഗാഥകളിലൂടെ മഹത്വീകരിക്കപ്പെടുന്നതായി കാണാന്‍ കഴിയും. രാജാക്കന്മാര്‍ ‍, മതസ്ഥാപകര്‍, വീരന്മാര്‍, ശൂരന്മാര്‍ മുതലായവരെ വര്‍ണ്ണനകളിലൂടെ ഊതിവീര്‍പ്പിച്ചു് മാതൃകാപുരുഷന്മാരാക്കേണ്ടതു്, ആരാധനാമൂര്‍ത്തികളാക്കേണ്ടതു് സമൂഹത്തിന്റെ ആത്മവിശ്വാസം ഉറപ്പിക്കുവാന്‍, മൂല്യബോധം വളര്‍ത്തുവാന്‍ ആവശ്യമാണു് – ബോധവല്‍ക്കരണത്തിലൂടെ, ബൗദ്ധികവളര്‍ച്ചയിലൂടെ മനുഷ്യരില്‍ വ്യക്തിത്വം സ്വതന്ത്രമാക്കപ്പെടുന്നതിനനുസരിച്ചു് അതിന്റെ നിര്‍ബന്ധം കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുമെങ്കിലും. തത്വത്തില്‍, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രത്യയശാസ്ത്രതത്വത്തിലല്ലാതെ, ദൈവത്തിലും മതങ്ങളിലുമൊന്നും വിശ്വസിക്കാത്ത കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാര്‍ പോലും അവരുടെ നേതാക്കളെ, പ്രത്യേകിച്ചും ആദ്യകാലനേതാക്കളെ, ദൈവതുല്യരാക്കുന്നതും, “ആചാര്യര്‍ ‍” എന്നു് അഭിസംബോധന ചെയ്തു് ആരാധിക്കുന്നതും നമ്മള്‍ ഇന്നും കാണാറുണ്ടല്ലോ. നാല്പതു് ദിവസത്തേക്കു് ആണെങ്കില്‍ പോലും ആരാധിക്കാന്‍ ഒരു ദൈവമില്ലെന്നു് വന്നാല്‍ കാളക്കുട്ടിയെപ്പിടിച്ചു്‌ ദൈവമാക്കാന്‍ മടിക്കാത്തവരാണു്‌ മനുഷ്യര്‍‍! സാധാരണഗതിയില്‍ വീരഗാഥകളിലെ ഹീറോ ഒരു രാജകുമാരനോ, പ്രശസ്തരായ മാതാപിതാക്കളുടെ മകനോ ഒക്കെ ആയിരിക്കും. ദീര്‍ഘകാലത്തെ വന്ധ്യാത്വത്തിനു് ശേഷമുള്ള പ്രസവം, നിരോധിക്കപ്പെട്ട പ്രേമത്തിന്റെ രഹസ്യസാക്ഷാത്ക്കാരത്തിന്റെ ഫലമായി ജനിക്കുന്ന കുഞ്ഞു്, ജന്മസംബന്ധമായ വെളിപാടുകള്‍, അരുളപ്പാടുകള്‍, ജനനസമയത്തോ, ബാല്യത്തിലോ കുഞ്ഞു് കൊലചെയ്യപ്പെടാനുള്ള സാദ്ധ്യതകള്‍, മൃഗങ്ങളോ, താഴേക്കിടയിലുള്ള മനുഷ്യരോ വഴിയുള്ള രക്ഷപെടുത്തലും വളര്‍ത്തലും ഇവയെല്ലാം മിക്കവാറും എല്ലാ വീരഗാഥകളുടെയും ആകമാനമെന്നു് പറയാവുന്ന സ്വഭാവമാണു്. വളര്‍ച്ച പ്രാപിക്കുന്ന ഹീറോ പ്രതിബന്ധങ്ങളെയെല്ലാം തരണം ചെയ്തു് പേരും പെരുമയും നേടി അനശ്വരനാവുന്നു. ഇതാണു് പൊതുവേ ഒരു ക്ലാസിക്‌ ഹീറോയുടെ ചിത്രം. ഈ ചിത്രം വരയ്ക്കപ്പെടുന്നതു് സ്വാഭാവികമായും എപ്പോഴും കഥാനായകന്‍ ഒരു ഹീറോ ആയിത്തീര്‍ന്ന ശേഷം മാത്രമായിരിക്കുമെന്നതു് വ്യക്തം.

അതിനു് വിപരീതമാണു് ബൈബിളിലെ മോശെയുടെ ചരിത്രം. മിസ്രയിമില്‍ അടിമകളായിരുന്ന യഹൂദരിലെ ഒരു ലേവികുടുംബത്തില്‍ ജനിക്കുന്ന മോശെ അത്യുന്നതനായ ഫറവോയുടെ കൊട്ടാരത്തില്‍, രാജകുമാരിയുടെ മകനായി വളര്‍ത്തപ്പെടുന്നു. കുലീനതയില്‍ പിറന്നു്, വിധിവൈപരീത്യം മൂലം താഴ്ത്തപ്പെട്ടു് പ്രതിബന്ധങ്ങളെ നേരിട്ടു് വീണ്ടും മഹത്വീകരിക്കപ്പെടുന്ന ക്ലാസിക്‌ ഹീറോയുടെ ചിത്രം ഇവിടെ തലതിരിയുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ ഏകജാതനായ യേശു കാലിത്തൊഴുത്തില്‍ വന്നു് പിറക്കുന്നതും, ഹെരോദാവിനാല്‍ വധിക്കപ്പെടാതിരിക്കാന്‍ അവന്റെ മരണം വരെ മിസ്രയിമില്‍ ചെന്നു് പാര്‍ക്കേണ്ടിവരുന്നതും, പില്‍ക്കാലത്തു് സുവിശേഷം ഘോഷിക്കുന്നതും, പീഡനവും യാതനയും സഹിച്ചു് “മരിച്ചു് ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേറ്റു്” സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലേക്കു് കരേറുന്നതുമൊക്കെ ഒരു ക്ലാസിക്‌ ഹീറോയുടെ ജീവിതഗതിയുടെ മായം ചേര്‍ക്കാത്ത ഉദാഹരണമാണു്. മോശെയുടെ കാര്യത്തില്‍ ഈ ചിത്രത്തിനു് വക്രത സംഭവിക്കുന്നതിനു് ഒരു വിശദീകരണമേയുള്ളു. മോശെ മഹത്വീകരിക്കപ്പെടേണ്ടതു് ഈജിപ്ഷ്യരുടെ ആവശ്യമല്ല, യഹൂദരുടെ ആവശ്യമാണു്. ഈജിപ്ഷ്യനായ ഒരു‍ രാജകുമാരന്‍ അടിമകളായ യഹൂദരിലേക്കു് താഴ്‌ന്നതിനുശേഷം വീണ്ടും ഉയര്‍ത്തപ്പെട്ടു് ഒരു ഫറവോ ആയിത്തീര്‍ന്നാല്‍ പോലും അതുവഴി ഈജിപ്ഷ്യരല്ലാതെ, യഹൂദര്‍ ഒന്നും നേടുന്നില്ല. ഒരു വിദേശിയെ തങ്ങളുടെ ഹീറോ ആക്കുന്നതും യഹൂദരുടെ ദൃഷ്ടിയില്‍ അര്‍ത്ഥശൂന്യം. അടിമകളുടെ മകനായി ജനിച്ചു് യഹൂദനായി തുടര്‍ന്നാല്‍ “മഹത്വത്തിലേക്കു് മടങ്ങിയെത്തുക” എന്ന ക്ലാസിക്‌ സങ്കല്‍പ്പവും സാദ്ധ്യമാവില്ല. ഇവിടെ അല്‍പം “തലതിരിഞ്ഞ വഴി” സ്വീകരിക്കുകയല്ലാതെ രചയിതാവിനു് മറ്റു് മാര്‍ഗ്ഗമൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതായതു്, മോശെ യഹൂദകുടുംബത്തില്‍ ജനിക്കുന്നു, ഞാങ്ങണപ്പെട്ടിയില്‍ കിടത്തി നൈല്‍നദിയില്‍ ഒഴുക്കപ്പെടുന്നു, രാജകുമാരിയാല്‍ രക്ഷിക്കപ്പെട്ടു് ഫറവോയുടെ കൊട്ടാരത്തില്‍ രാജകുമാരനായി വളരുന്നു. പില്‍ക്കാലത്തു് യഹോവയെന്ന ദൈവം നേരിട്ടു് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു് മോശെയെ തന്റെ “സ്വന്തജനമായ” യിസ്രായേലിന്റെ വിമോചകനായി അവരോധിക്കുന്നു.

“മുന്‍പേ തന്നെയും, നീ അടിയനോടു് സംസാരിച്ച ശേഷവും ഞാന്‍ വാക്‍സാമര്‍ത്ഥ്യമുള്ളവനല്ല; ഞാന്‍ വിക്കനും തടിച്ച നാവുള്ളവനും ആകുന്നു… …കര്‍ത്താവേ, നിനക്കു് ബോധിച്ച മറ്റാരെയെങ്കിലും അയക്കേണമേ” എന്നു് ദൈവത്തോടു് അപേക്ഷിക്കുന്ന മോശെയെ, വാക്‍സാമര്‍ത്ഥ്യം നല്‍കി അനുഗ്രഹിക്കുന്നതിനു് പകരം, “ലേവ്യനായ അഹരോന്‍ നിന്റെ സഹോദരനല്ലയോ? അവനു് നല്ലവണ്ണം സംസാരിക്കാമെന്നു് ഞാന്‍ അറിയുന്നു… …അവന്‍ നിനക്കു് വായ് ആയിരിക്കും നീ അവനു് ദൈവം ആയിരിക്കും” (പുറപ്പാടു് 4: 10 – 16) എന്ന ഒരു ഒത്തുതീര്‍പ്പാണു് യഹോവ പരിഹാരമായി നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്നതു്. ദൈവത്തില്‍ നിന്നും തനിക്കു് ലഭിച്ച നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളും നിയമങ്ങളും യഹൂദരെ സംസാരത്തിലൂടെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്താനുള്ള മോശെയുടെ കഴിവില്ലായ്മ, ഒരു ജന്മവൈകല്യമോ അതോ മോശെ യഹൂദരുടെ ഭാഷ വേണ്ടത്ര നിശ്ചയമില്ലാതിരുന്ന ഒരു ഈജിപ്ഷ്യനായിരുന്നതുകൊണ്ടുള്ള വൈഭവക്കുറവോ?

അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ ഫ്രോയ്ഡ്‌ വിട്ടുകളഞ്ഞ ഒരു വസ്തുത കൂടി ഇവിടെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു: മോശെ ഹോരേബ്‌ പര്‍വ്വതത്തില്‍ ആടുകളെ മേയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ തീ പിടിച്ചു് കത്തിയിട്ടും വെന്തുപോകാത്ത ഒരു മുള്‍പ്പടര്‍പ്പിന്റെ രൂപത്തിലാണു് യഹോവ അവനു് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതു്. അപ്പോള്‍ ദൈവം ആദ്യമായി മോശെയോടു് കല്‍പിക്കുന്നതു് ശ്രദ്ധിക്കുക: “നീ നില്‍ക്കുന്ന സ്ഥലം വിശുദ്ധഭൂമി ആകയാല്‍ കാലില്‍ നിന്നും ചെരിപ്പു് അഴിച്ചു് കളയുക.” പൊടിപിടിച്ച മരുപ്രദേശങ്ങളില്‍ വൃത്തി എക്കാലവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കാര്യമായിരുന്നു. വീട്ടില്‍ വിരുന്നു് വരുന്നവര്‍ക്കു് കയ്യും കാലും കഴുകാന്‍ വെള്ളം കൊടുക്കുന്നതു് മലയാളികള്‍ക്കും അപരിചിതമല്ലല്ലോ. ധ്രുവപ്രദേശത്തായിരുന്നു താന്‍ പ്രത്യക്ഷപെട്ടതെങ്കില്‍ സാമാന്യബോധമുള്ള ഒരു ദൈവവും തീര്‍ച്ചയായും ഇങ്ങനെയൊരു കല്‍പന നല്‍കുമായിരുന്നു എന്നു് തോന്നുന്നില്ല. ജൈനമതത്തിലെ ദിഗംബരവിഭാഗത്തില്‍പ്പെട്ട ഒരു സ്വാമി എസ്കിമോകള്‍ക്കൊപ്പം ജീവിക്കേണ്ടിവന്നാലത്തെ സ്ഥിതി ഒന്നാലോചിച്ചുനോക്കൂ! അങ്ങേരുടെ ലൈംഗീകാവയവങ്ങള്‍ തണുപ്പുമൂലം കിഡ്‌നിയുടെ പൂമുഖത്തുപോയി ഒളിക്കും, താമസിയാതെ സമാധിയും സംഭവിക്കും. (ഇത്തിരി തമാശയും വേണം, അല്ലെങ്കില്‍ ശവമടക്കിനു് ആരും വരില്ല എന്നാണല്ലോ.) വീണ്ടും കാര്യത്തിലേക്കു്: കേട്ടപാടേ ചെരിപ്പു് അഴിച്ചു് മാറ്റിയ മോശെയ്ക്കു് ദൈവം സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു: “ഞാന്‍ അബ്രാഹാമിന്റെ ദൈവവും, യിസഹാക്കിന്റെ ദൈവവും, യാക്കോബിന്റെ ദൈവവുമായി, നിന്റെ പിതാവിന്റെ ദൈവമാകുന്നു.” അതിനുശേഷം ദൈവം സ്വാഭാവികമായും താന്‍ വന്ന കാര്യം അറിയിക്കുന്നു: “വരിക, നീ എന്റെ ജനമായ യിസ്രായേല്‍മക്കളെ മിസ്രയിമില്‍നിന്നു് പുറപ്പെടുവിക്കേണ്ടതിനു് ഞാന്‍ നിന്നെ ഫറവോന്റെ അടുക്കല്‍ അയക്കും.” ഇതു് കേട്ടപ്പോള്‍ ദൈവത്തിനു് സ്തോത്രം ചൊല്ലേണ്ടതിനു് പകരം ഒരു ചോദ്യമാണു് മോശെ വച്ചുനീട്ടുന്നതു്. അതും, “നിന്റെ പിതാവിന്റെ ദൈവമാണു് ഞാന്‍” എന്നു് പറഞ്ഞു് പരിചയപ്പെടുത്തുന്ന ദൈവത്തിന്റെ മുഖത്തേയ്ക്കുതന്നെ! മോശെയുടെ ചോദ്യം ശ്രദ്ധിക്കൂ: “നിങ്ങളുടെ പിതാക്കന്മാരുടെ ദൈവം എന്നെ നിങ്ങളുടെ അടുക്കല്‍ അയച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു് പറയുമ്പോള്‍ അവന്റെ നാമം എന്തെന്നു് അവര്‍ എന്നോടു് ചോദിച്ചാല്‍ ഞാന്‍ അവരോടു് എന്തു് പറയേണം?” യഹോവയുടെ നാമത്തിലുള്ള ആരാധന ആദാമിന്റെ മകന്റെ മകനായ ഏനോശിന്റെ കാലത്തുതന്നെ ആരംഭിച്ചിരുന്നു. (ഉല്‍പത്തി 4: 26) എന്നിട്ടും, ആ ദൈവത്തിന്റെ പേരു് മോശെക്കെന്നല്ല, യഹൂദര്‍ക്കും അറിയില്ലത്രേ! “പശുവും ചത്തു് മോരിലെ പുളിയും പോയിക്കഴിഞ്ഞാല്‍” വലിയ തെറ്റുകൂടാതെ ആ പശുവിന്റെ ജാതകം എഴുതാന്‍ കഴിയേണ്ടതാണു്. എന്നിട്ടും ജാതകത്തില്‍ തെറ്റുകള്‍ സംഭവിക്കുകയെന്നാല്‍ എഴുതാനുമറിയില്ല, തിരുത്താനുമറിയില്ല, ഓര്‍മ്മശക്തിയും പണ്ടേപ്പോലെ ഫലിക്കുന്നില്ല എന്നല്ലേ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതു്?

ഫ്രോയ്ഡിന്റെ നിഗമനം പോലെ, മോശെ ഒരു ഈജിപ്ഷ്യന്‍ ആയിരുന്നു എങ്കില്‍ യഹൂദരുടെ ദൈവത്തിന്റെ പേരു് അവന്‍ അറിയണമെന്നില്ല എന്നതു് ന്യായീകരിക്കാം. അതേസമയം, മോശെ ഒരു യഹൂദനായിരുന്നുവെങ്കില്‍ “നിന്റെ പിതാവിന്റെ ദൈവം” എന്നു് പറഞ്ഞു് പരിചയപ്പെടുത്തുന്ന ദൈവത്തിന്റെ നാമം അവന്‍ അറിയേണ്ടതല്ലേ? ആദിമനുഷ്യനായ ആദാമിനേയും സകല ലോകത്തേയും സൃഷ്ടിച്ച ദൈവമായ യഹോവയുടെ പേരുപോലും അറിയാത്ത മോശെയെ ആണു് അതേ ദൈവം “സ്വന്തം ജനത്തെ” മോചിപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടി തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നതു്!

(അടുത്തതില്‍ : ലോകത്തിലെ ഏകദൈവവിശ്വാസത്തിന്റെ ആരംഭം)

 
 

Tags: , ,

ഞരമ്പുരോഗിയായ കുതിര

“എത്ര യഥാര്‍ത്ഥമാണു് യാഥാര്‍ത്ഥ്യം?” എന്ന തന്റെ പുസ്തകത്തില്‍ പോള്‍ വറ്റ്‌സ്ലാവിക്‌ (Paul Watzlavick: 25.07.1921 – 07.04.2007) conditioned reflex എന്ന പ്രതിഭാസം വ്യക്തമാക്കുവാനായി ഞരമ്പുരോഗിയായ ഒരു കുതിരയുടെ (neurotic horse) കഥ വര്‍ണ്ണിക്കുന്നുണ്ടു്. ഒരു കുതിരയില്‍ നടത്തുന്ന പരീക്ഷണമാണു് വിഷയം. ലായത്തില്‍ നില്‍ക്കുന്ന കുതിര ഒരു കുളമ്പു് ചവിട്ടിയിരിക്കുന്നതു് ഒരു ലോഹത്തകിടിലാണു്. ഇടയ്ക്കിടെ ഈ തകിടിലൂടെ വൈദ്യുതി പ്രവഹിപ്പിച്ചു് കുതിരയ്ക്കു് ഷോക്ക്‌ നല്‍കുന്നു. ഓരോ പ്രാവശ്യവും ഷോക്ക്‌ നല്‍കുന്നതിനു് തൊട്ടു് മുന്‍പു് ഒരു മണികിലുക്കം ഉണ്ടാവുന്നു എന്നതു് മാത്രമാണു് പ്രത്യേകത. അധികം താമസിയാതെ മണികിലുക്കവും ഷോക്കും തമ്മില്‍ ഒരു “കാര്യകാരണബന്ധം” ഉണ്ടെന്ന “വിശ്വാസം” മൂലം മണി കിലുങ്ങുമ്പോള്‍ തന്നെ ഷോക്കേല്‍ക്കാതിരിക്കാനായി കുതിര കാല്‍ പൊക്കുന്നു. ഏതാനും ആവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്കു് ശേഷം ഷോക്ക്‌ നല്‍കല്‍ നിറുത്തുന്നു. പക്ഷേ, മണി കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ കാല്‍ പൊക്കുന്ന രീതി കുതിര വീണ്ടും വീണ്ടും ആവര്‍ത്തിക്കുന്നതല്ലാതെ വേണ്ടെന്നു് വയ്ക്കാന്‍ തീരുമാനിക്കുന്നില്ല.

കാല്‍ പൊക്കുമ്പോള്‍ ഷോക്ക്‌ ഉണ്ടാവുന്നില്ല എന്നതിനാല്‍ , മണികിലുക്കം കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ കാല്‍ പൊക്കേണ്ടതു് ഷോക്ക്‌ എന്ന അനഭിലഷണീയമായ അനുഭവത്തില്‍ നിന്നും തന്നെ രക്ഷിക്കുവാന്‍ ആവശ്യമാണെന്നു് പാവം കുതിര കരുതുന്നു. അതുവഴി, തന്റെ പെരുമാറ്റം ശരിയാണെന്നും, നിര്‍ബന്ധമായും പിന്തുടരേണ്ടതാണെന്നുമുള്ള വിശ്വാസം ഓരോ പ്രാവശ്യവും കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ ആഴത്തില്‍ ആ ജീവിയില്‍ സ്വയമേവ വേരുറയ്ക്കുന്നു. തന്റെ പെരുമാറ്റത്തെ നേരിയ തോതില്‍ പോലും സംശയിക്കേണ്ട ആവശ്യം കുതിരയ്ക്കില്ലാത്തതിനാല്‍, മണിയൊച്ച കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ കാല്‍ പൊക്കാതെയിരിക്കാനോ, അങ്ങനെ ആരംഭത്തില്‍ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്ന ഷോക്ക്‌ ഇപ്പോള്‍ ഉണ്ടാവുന്നില്ല എന്ന സത്യം അറിയാനോ അതിനു് കഴിയുന്നില്ല. “ശരിയെ” തിരുത്തുന്നതു് അനാവശ്യമാണെന്നതിനാല്‍ “ശരിയെന്നു് കരുതുന്ന” തെറ്റു് വീണ്ടും വീണ്ടും ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെടുന്നു. അതായതു്, ആ കുതിരയെ സംബന്ധിച്ചു് പരിഹാരം ഒരു പ്രശ്നമായി മാറുന്നു – മനസ്സറിയാതെ!

കണ്ഡീഷന്‍ഡ് റിഫ്ലക്സ്‌ ദൈവവിശ്വാസത്തിന്റെ രൂപീകരണപ്രക്രിയയെ എങ്ങനെ സ്വാധീനിക്കുന്നു എന്നു് ചിന്തിക്കുന്നതു് രസകരമായിരിക്കും. ഭൂമികുലുക്കവും അഗ്നിപര്‍വ്വതങ്ങളും ഇടിയും മിന്നലും കണ്ടു് ഭയന്ന പുരാതന മനുഷ്യര്‍ അവയുടെ മാരകമായ ശക്തിക്കു് പിന്നില്‍ അജ്ഞാതരായ ദൈവങ്ങളെ സങ്കല്‍പിച്ചു. കാലക്രമേണ ദൈവങ്ങള്‍ക്കു് ഓരോ സമൂഹത്തിന്റേയും ഭാവനാശേഷിയില്‍ ഒതുങ്ങാന്‍ കഴിയുന്ന വിധത്തിലുള്ള രൂപങ്ങളും, തമ്മില്‍ തമ്മില്‍ തിരിച്ചറിയാനുതകുന്ന പേരുകളും ലഭിച്ചു. മനുഷ്യശക്തിക്കു് നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്ത പ്രകൃതിക്ഷോഭങ്ങള്‍ ഒഴിവായിക്കിട്ടാന്‍ ദൈവങ്ങളെ പ്രീതിപ്പെടുത്തണം എന്നു് സമൂഹത്തിലെ മൂപ്പന്മാര്‍ നിശ്ചയിച്ചുറപ്പിച്ചു. പ്രകൃതിക്ഷോഭങ്ങള്‍ അധികപങ്കും ആകസ്മികമായും വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെയുമാണു് സംഭവിക്കുന്നതെന്നതിനാല്‍ അവയുടെ അഭാവം, നടത്തപ്പെടുന്ന യാഗങ്ങളും ബലികളും ദൈവങ്ങള്‍ കൈക്കൊള്ളുന്നുവെന്ന ധാരണ മനുഷ്യരില്‍ വളരാന്‍ സഹായിച്ചു. എന്നിട്ടും ഇടയ്ക്കിടെ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന പ്രകൃതികോപങ്ങള്‍ മനുഷ്യരുടെ പെരുമാറ്റദൂഷ്യങ്ങളുടെ ഫലമാണെന്നു് തന്ത്രശാലികളായ മൂപ്പന്മാര്‍ തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്തി. മൂപ്പന്മാരെ വിമര്‍ശിച്ചിരുന്നവരെ ഉന്മൂലനം ചെയ്യാന്‍ ഈ നിലപാടു് പലപ്പോഴും സഹായകവുമായിരുന്നു!

ദൈവങ്ങളുടെ പ്രവര്‍ത്തനമണ്ഡലങ്ങളും, മനുഷ്യരുടെ ദൈവങ്ങളോടുള്ള കടപ്പാടുകളും, അതിനനുസൃതം തൊഴില്‍സാധ്യതകളും, വരുമാനമാര്‍ഗ്ഗങ്ങളും പെരുകിയപ്പോള്‍ മനുഷ്യരെയും ദൈവങ്ങളേയും തമ്മില്‍ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന കണ്ണിയായി പുരോഹിതര്‍ എന്ന അധികാരിവര്‍ഗ്ഗം രൂപമെടുത്തു. അവരുടെയിടയിലെ അധികാരമോഹവും അഭിപ്രായഭിന്നതയും വിവിധ മതങ്ങള്‍ക്കു് ജന്മം നല്‍കി. മതങ്ങള്‍ ആവശ്യപ്പെടുന്ന ചില കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്താല്‍ മനുഷ്യര്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ചില കാര്യങ്ങള്‍ നേടാമെന്ന “വിശ്വാസം” ഞരമ്പുരോഗിയായ കുതിരയിലെന്നപോലെ മനുഷ്യരിലും വേരുറച്ചു. മണിയടി കേട്ടാല്‍ കാല്‍ പൊക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത കുതിരയെപ്പോലെ, മതമെന്നു് കേട്ടാല്‍ മതിമറക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയില്‍ മനുഷ്യരും അധികം താമസിയാതെ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു.

പുരാതനകാലത്തെ ദൈവങ്ങളുടെ ഉത്ഭവത്തിനു് കാരണഭൂതമായ പ്രകൃതിയിലെ പ്രതിഭാസങ്ങളെല്ലാം തന്നെ അറിയാനും അപഗ്രഥിക്കുവാനും ഇതിനോടകം ശാസ്ത്രങ്ങള്‍ക്കു് കഴിഞ്ഞു. എന്നിട്ടും മതവിശ്വാസത്തില്‍ നിന്നും തങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കുവാന്‍ വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള മനുഷ്യര്‍ക്കു് പോലും പലപ്പോഴും സാധിക്കുന്നില്ല എന്നതില്‍ നിന്നും മാനസികമായ കണ്ഡീഷനിങ് എത്ര ശക്തമാണെന്നു് മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയും. “മനുഷ്യനില്ലെങ്കില്‍ മതമില്ല” എന്നു് തിരിച്ചറിയുന്നതിനു് പകരം “മതമില്ലെങ്കില്‍ മനുഷ്യനില്ല” എന്നു് വിശ്വസിക്കാനാണു് അവര്‍ക്കു് കൂടുതല്‍ ഇഷ്ടം. “മതമേതായാലും മനുഷ്യന്‍ നന്നായാല്‍ മതി” എന്നൊക്കെപ്പറഞ്ഞു് മനസ്സിലാക്കാന്‍ മനുഷ്യസ്നേഹികളായ പല ആചാര്യന്മാരും പലവട്ടം ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ മതം ഒരു ഉപജീവനമാര്‍ഗ്ഗമായവര്‍ക്കു് ഈ പഠിപ്പിക്കല്‍ കൊണ്ടു് വലിയ പ്രയോജനമില്ലാത്തതിനാല്‍ അവര്‍ തിരുത്തിയെഴുതി: “മനുഷ്യനു് എന്തു് സംഭവിച്ചാലും വേണ്ടില്ല, മതം രക്ഷപെട്ടാല്‍ മതി!”

“ബുദ്ധിഭ്രമം വ്യക്തികളില്‍ അപൂര്‍വ്വമാണു്, പക്ഷേ സമൂഹങ്ങളിലും, പാര്‍ട്ടികളിലും, ജനങ്ങളിലും, കാലങ്ങളിലും സാധാരണവും.” – ഫ്രീഡ്റിഹ് നീറ്റ്‌സ്ഷെ.

 
8 Comments

Posted by on December 2, 2007 in പലവക, ലേഖനം

 

Tags: ,