RSS

Tag Archives: മാര്‍ക്സ്

ഡയലെക്‌റ്റിക്കല്‍ മെറ്റീരിയലിസം

ഒരു മുന്‍വ്യവസ്ഥയെ (premise) അടിസ്ഥാനമാക്കിക്കൊണ്ടു്‌, അറിവു്‌ നേടാനോ, നിലവിലുള്ള അറിവിനെ പരിശോധിക്കാനോ ആയി രണ്ടോ, അതില്‍ കൂടുതലോ പേര്‍ സം‌വാദത്തില്‍ ഏര്‍പ്പെടുന്ന രീതിയെയാണു്‌ ഡയലെക്റ്റിക്സ് എന്ന വാക്കുകൊണ്ടു്‌ ഗ്രീക്ക് ചിന്തകര്‍ ആരംഭത്തില്‍ ഉദ്ദേശിച്ചതു്‌. അരിസ്റ്റോട്ടിലിന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍, അതുപോലൊരു സംവാദരീതി സീനോ ഓഫ് എലിയ ആയിരുന്നു ആദ്യമായി പ്രയോഗത്തില്‍ വരുത്തിയതു്‌ (ca. 490 BC – ca. 430 BC).

സോക്രട്ടീസിനെ സംബന്ധിച്ചു്‌ ഡയലെക്റ്റിക്സ് പരസ്പരമുള്ള ചോദ്യങ്ങളും ഉത്തരങ്ങളും വഴി അറിവിന്റെ നിജസ്ഥിതി കണ്ടെത്തലായിരുന്നു. ഇന്ദ്രിയപരമായ ഗ്രഹണമോ, അവയുടെ സ്വാധീനമോ ഇല്ലാതെ സംജ്ഞകളില്‍ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു്‌ അവയെ തരംതിരിക്കുകയും പരസ്പരബന്ധങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ശുദ്ധമായ ചിന്തയുടെ രീതി ആയിരുന്നു സോക്രട്ടീസിന്റെ ശിഷ്യനായിരുന്ന പ്ലേറ്റോയുടെ ഡയലെക്റ്റിക്സ്. പ്ലേറ്റോയുടെ ചിന്തയില്‍ മനുഷ്യരുടെ അഭിപ്രായം നിഴലുകള്‍ക്കു്‌ തുല്യമാണു്‌ (Allegory of the Cave). പക്ഷേ, ഡയലെക്റ്റിക്സ് എന്നാല്‍ ഉണ്മയെ (Being) സംബന്ധിക്കുന്ന യഥാര്‍ത്ഥജ്ഞാനം തേടലാണു്‌. ഐഡിയകളുടെ ശാസ്ത്രമാണതു്‌. പ്ലേറ്റോയുടെ ഐഡിയ അല്ലെങ്കില്‍ ഫോം എന്നതു്‌ മനഃശാസ്ത്രപരമായ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതല്ല. അതൊരു സങ്കല്പചിത്രമോ, സ്വപ്നമോ അല്ല, ഉന്നതമായ ഒരു യാഥാര്‍ത്ഥ്യമാണു്‌. എത്ര ഉറപ്പുള്ളതെങ്കിലും മാറ്റവും നാശവും സംഭവിക്കുന്ന സാധാരണ വസ്തുക്കളെക്കാള്‍ വളരെ ഉന്നതമായ ഒരു യാഥാര്‍ത്ഥ്യം. കാരണം, പ്ലേറ്റോയുടെ ഐഡിയ പൂര്‍ണ്ണവും അനശ്വരവുമാണു്‌. തന്മൂലം, പ്ലേറ്റോയുടെ അഭിപ്രായത്തില്‍ രണ്ടുതരം ലോകങ്ങളുമുണ്ടു്‌ – ഇന്ദ്രിയാനുഭവവേദ്യമായ, സ്ഥലകാലങ്ങളില്‍ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഒരു ഭൗതികലോകം, അതിനതീതമായ, അനുഭവവേദ്യമല്ലെങ്കിലും, ഇന്ദ്രിയലോകവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു്‌ കിടക്കുന്ന ഐഡിയകളുടേതു്‌ മാത്രമായ മറ്റൊരു ലോകം – മറ്റീരിയലും ഇമ്മറ്റീരിയലുമായ രണ്ടുതരം ലോകങ്ങള്‍.

പ്ലേറ്റോയുടെ ശിഷ്യനും, തത്വചിന്തയെ വിപുലീകരിക്കുകയും വ്യവസ്ഥാനുസൃതമാക്കുകയും ചെയ്തവനും, ലോജിക്, തിയറി ഓഫ് കാറ്റെഗൊറീസ്, എംപിരിക്കല്‍ സയന്‍സ് മുതലായവയുടെ ഉപജ്ഞാതാവും ആയിരുന്ന അരിസ്റ്റോട്ടില്‍ പ്ലേറ്റോയുടെ ഈ “രണ്ടുലോകതത്വം” അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. വസ്തുക്കളില്‍ നിന്നും വേര്‍പെട്ടു്‌ മറ്റൊരു ലോകത്തിലല്ല, അവയില്‍ത്തന്നെയാണു്‌ “ഐഡിയ” (അരിസ്റ്റോട്ടിലിന്റെ ഭാഷയില്‍ “ഫോം”) നിലനില്‍ക്കുന്നതു്‌. കൂടാതെ, എല്ലാ വസ്തുക്കള്‍ക്കും അവയുടേതായ ലക്ഷ്യവും വിധിയും പുരോഗതിയുമുണ്ടു്‌. (ഹേഗെലിന്റെ അബ്സൊല്യൂട്ട് ഐഡിയലിസം എന്ന ആശയത്തിലേക്കു്‌ വരാനുള്ളതുകൊണ്ടാണു്‌ ഇതിവിടെ സൂചിപ്പിച്ചതു്‌).

പരിശോധിക്കുക, ചിന്തിക്കുക മുതലായ ക്രിയാരൂപങ്ങളില്‍ നിന്നും വരുന്ന ലോജിക് എന്ന പദവും, ചര്‍ച്ച ചെയ്യുക, വാദപ്രതിവാദത്തിലേര്‍പ്പെടുക തുടങ്ങിയ ക്രിയകളില്‍ നിന്നും വരുന്ന ഡയലെക്റ്റിക്സ് എന്ന പദവും പുരാതനകാലം മുതല്‍ തുല്യാര്‍ത്ഥമുള്ളവയായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. മൂലരൂപത്തിലെ അവയുടെ ഈ അര്‍ത്ഥവ്യത്യസ്തത കണ്ടെത്തിയതു്‌ ഷൊപ്പെന്‍ഹവര്‍ ആയിരുന്നു. ട്രാന്‍സെന്‍ഡെന്റല്‍ ഡയലെക്റ്റിക്സിനു്‌ ഇമ്മാന്വേല്‍ കാന്റ് നല്‍കിയ “ലോജിക്ക് ഓഫ് ഇല്യൂഷന്‍” എന്ന നിര്‍വചനം വഴി പതിനെട്ടാംനൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടെ സൊഫിസ്റ്റിക് രീതിയിലുള്ള വാക്കുതര്‍ക്കകലയിലെ വഴിതെറ്റിക്കല്‍തന്ത്രം എന്ന നെഗറ്റീവ് ധ്വനിയുള്ള ഒരു അര്‍ത്ഥം കൂടി ഡയലെക്റ്റിക്സിനു്‌ ലഭിച്ചു. (ട്രാന്‍സെന്‍ഡെന്റല്‍ ഡയലെക്റ്റിക്സ്‌ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതു്‌  ദൈവം, ആത്മാവിന്റെ അനശരത്വം തുടങ്ങിയ അതിഭൗതികവിഷയങ്ങളാണു്‌). ലോജിക്കിനെ “ചിന്താനിയമങ്ങളുടെ ശാസ്ത്രം” എന്നു്‌ നിര്‍വചിച്ച ഷൊപ്പെന്‍ഹവര്‍, ഡയലെക്റ്റിക്സിനെ “വാഗ്വാദകല” എന്നാണു്‌ വിശേഷിപ്പിച്ചതു്‌. സത്യം കണ്ടെത്താനോ, പരസ്പരം അറിവു്‌ വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കാനോ സഹായകമല്ലാത്ത അത്തരം തര്‍ക്കതന്ത്രങ്ങളെ (stratagems), തെറ്റിദ്ധാരണ ഒഴിവാക്കാനായി, “എറിസ്റ്റിക് ഡയലെക്റ്റിക്സ്” എന്നും വിളിച്ചതും ഷൊപ്പെന്‍ഹവറാണു്‌. (കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയവും മതപരവുമായ ചര്‍ച്ചകള്‍ കണ്ടിട്ടുള്ള മലയാളികള്‍ക്കു്‌ ഈ രീതി അത്ര അപരിചിതമാവാന്‍ വഴിയില്ല). ഷൊപ്പെന്‍ഹവര്‍ സമകാലികനായിരുന്ന ഹേഗെലിന്റെ ബദ്ധവിരോധി ആയിരുന്നു എന്ന വസ്തുത ഇവിടെ സ്മരണാര്‍ഹമാണു്‌.

പണ്ടുമുതലേതന്നെ അര്‍ത്ഥപരമായി ഐകരൂപ്യം ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിലും, ഡയലെക്റ്റിക്സ് എന്ന പദത്തിനു്‌ ഇന്നു്‌ അതു്‌ മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്ന രൂപത്തിലുള്ള അര്‍ത്ഥം ലഭിച്ചതു്‌ പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടു്‌ മുതലാണു്‌. നിലവിലുള്ളതോ പരമ്പരാഗതമോ ആയ ഒരു ആശയത്തെയും (Thesis), അതില്‍ കാണാന്‍ കഴിയുന്ന വൈരുദ്ധ്യത്തെയും (Antithesis) നേര്‍ക്കുനേര്‍ നിര്‍ത്തിക്കൊണ്ടുള്ള പരിശോധനയിലൂടെ ഒരു പരിഹാരത്തിലോ പുതിയൊരു ധാരണയിലോ (Synthesis) എത്തിച്ചേരുന്ന ഒരു രീതിശാസ്ത്രമെന്ന നിലയിലാണു്‌ അതു്‌ തുടക്കത്തില്‍ ചിന്തയുടെ ലോകത്തില്‍ സ്ഥാനം നേടിയതു്‌.

അതായതു്‌, ഏകദേശം രണ്ടായിരത്തിഇരുന്നൂറു്‌ വര്‍ഷങ്ങള്‍, സത്യം തേടുക, അറിവു്‌ വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുക എന്നീ ലക്ഷ്യങ്ങളോടെ നടത്തപ്പെടുന്ന ചിന്ത, പരിശോധന, സംവാദം മുതലായ അര്‍ത്ഥങ്ങളല്ലാതെ, ഇന്നു്‌ അതു്‌ തത്വചിന്തയില്‍ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന രീതിയിലുള്ള ഒരര്‍ത്ഥം ഡയലെക്റ്റിക്സ് എന്ന പദത്തിനു്‌ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

മുഴുവന്‍ പ്രപഞ്ചയാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളുടെയും സാക്ഷാത്കാരരൂപങ്ങളും അവയുടെ ചരിത്രപരമായ പുരോഗതിയും പരസ്പരബന്ധത്തോടെയും വ്യവസ്ഥാപിതമായും ആധികാരികമായും ആവിഷ്കരിക്കുന്നതാണു്‌ തന്റെ തത്വചിന്ത എന്നു്‌ അവകാശപ്പെടുന്ന ഹേഗെലില്‍ എത്തിയതോടെ ഡയലെക്റ്റിക്സിനു്‌ പുതിയ ഒരു മാനം കൈവന്നു. പക്ഷേ അതു്‌ (ഹേഗെലിന്റെ കടുകട്ടി ഭാഷയുടെ മാത്രം പേരില്‍) ഏതാനും തത്വചിന്തകരുടെ ലോകത്തില്‍ മാത്രമായി ഒതുങ്ങാതെ, സാമാന്യജനങ്ങളിലെ നല്ലൊരു വിഭാഗത്തിലേക്കു്‌ എത്തിയതിന്റെ ക്രെഡിറ്റ് കാര്‍ള്‍ മാര്‍ക്സിനുള്ളതാണു്‌. മാര്‍ക്സിന്റെ ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍-ഹിസ്റ്റോറിക്കല്‍ മറ്റീരിയലിസം എന്തെന്നു്‌ മനസ്സിലാക്കിയതുകൊണ്ടല്ല, മനസ്സിലാക്കാത്തതുകൊണ്ടാണു്‌ മാര്‍ക്സിയന്‍ ചിന്തകള്‍ക്കു്‌ സാമാന്യജനങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ വളരെ വേഗം പ്രചരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞതു്‌. പക്ഷേ, ചൂഷണം ചെയ്യപ്പെടുന്നവര്‍ക്കു്‌ വരാനിരിക്കുന്ന നല്ല നാളെ എന്ന മാര്‍ക്സിന്റെ മോഹനവാഗ്ദാനം ജനലക്ഷങ്ങളെ കൊണ്ടുചെന്നെത്തിച്ചതു്‌ സ്റ്റെയ്റ്റ് ക്യാപിറ്റലിസത്തിന്റെ ക്രൂരവും അപൂര്‍വ്വവുമായ അടിച്ചമര്‍ത്തലിലേക്കും ചൂഷണത്തിലേക്കുമായിരുന്നു എന്നതിനു്‌ പില്‍ക്കാലലോകചരിത്രം സാക്ഷി.

തങ്ങള്‍ക്കു്‌ മനസ്സിലാകാത്ത കാര്യങ്ങള്‍ ഗഹനമായവയാണെന്നു്‌ സങ്കല്പിക്കാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവരാണു്‌ സാമാന്യജനം. അതുകൊണ്ടാണു്‌ സ്വയം ചിന്തിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ അഥോറിറ്റികളുടെ കല്പനകള്‍ അന്ധമായി അനുസരിക്കാന്‍ അവര്‍ തയ്യാറാവുന്നതു്‌. ടിബറ്റിലേതുപോലെ, ഒരു മണിചക്രം കയ്യില്‍പിടിച്ചു്‌ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും തിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നാല്‍ അറിവും മോക്ഷവുമെല്ലാം ലഭിക്കുമെന്നതുപോലുള്ള പഠിപ്പിക്കലുകള്‍ പിന്‍തുടരുന്നതില്‍ അഭിമാനം കൊള്ളാനും, അത്തരം അന്ധവിശ്വാസങ്ങളെ ആരെങ്കിലും ചോദ്യം ചെയ്താല്‍, കഴിയുമെങ്കില്‍ അവരെ ഇല്ലായ്മ ചെയ്യാനോ, ചുരുങ്ങിയപക്ഷം, അവരുടെ കയ്യോ കാലോ വെട്ടിക്കളയാനെങ്കിലുമോ മടിക്കാത്ത ഭക്തജനങ്ങള്‍ ജീവിക്കുന്ന ഒരു ലോകമാണിതു്‌. തങ്ങള്‍ ഏതര്‍ത്ഥത്തിലും അജയ്യരാണെന്നു്‌ വരുത്താന്‍ ഗൊറില്ലകളെപ്പോലെ രണ്ടു്‌ കൈകൊണ്ടും നെഞ്ചത്തിടിച്ചു്‌ “ഹാ ഹാ ഹാ” വയ്ക്കുന്ന കുറെ ഷാര്‍ലറ്റനുകളാണു്‌, അസംബന്ധം എന്നുമാത്രം വിശേഷിപ്പിക്കേണ്ടുന്ന ഏതൊക്കെയോ സ്വപ്നലോകങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി മതപരമോ രാഷ്ട്രീയമോ ആയ വിഴുപ്പുചാക്കുകെട്ടുകള്‍ സമര്‍പ്പണമനോഭാവത്തോടെ വലിച്ചുകൊണ്ടു്‌ നീങ്ങുന്ന ഇത്തരം വണ്ടിക്കാളകളെ തെളിക്കുന്നതും, അവര്‍ക്കു്‌ ആവേശം പകരുന്നതും. ഇവിടെ വണ്ടിക്കാളകളാണോ അതോ അവയെ തെളിക്കുന്നവരാണോ കൂടുതല്‍ സംതൃപ്തര്‍ എന്നു്‌ ചോദിച്ചാല്‍ മറുപടി അത്ര എളുപ്പമല്ല. പീഡിപ്പിക്കുന്നതില്‍ സന്തോഷിക്കുന്ന ഒരു സാഡിസ്റ്റും, പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതില്‍ സന്തോഷിക്കുന്ന ഒരു മാസക്കിസ്റ്റും ചേര്‍ന്നു്‌ നടത്തുന്ന ഒരു “ചടങ്ങില്‍” ആര്‍ക്കാണു്‌ കൂടുതല്‍ രസാനുഭവം ഉണ്ടാകുന്നതു്‌ എന്നപോലുള്ള ഒരു ചോദ്യമാണതും. ധാര്‍മ്മികരോഷത്തിന്റെ പേരില്‍ ആദ്യകക്ഷിയെയോ, സഹാനുഭൂതിയുടെ പേരില്‍ രണ്ടാം കക്ഷിയെയോ സമീപിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നവര്‍ക്കു്‌ രണ്ടുപക്ഷത്തിന്റെയും ഒരുമിച്ചുള്ള ആക്രമണം നേരിടേണ്ടി വരുമെന്ന കാര്യം മാത്രം ഉറപ്പിച്ചു്‌ പറയാം. അതെന്തായാലും, നമുക്കു്‌ ഡയലെക്റ്റിക്സിലേക്കു്‌ മടങ്ങിവരാം.

എഥിക്സിനെ അപഗ്രഥിക്കുന്നതിനിടയില്‍ കടമകളുടെയും പ്രവണതകളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ഇമ്മാന്വേല്‍ കാന്റ് മനുഷ്യനെ രണ്ടു്‌ പകുതിയാക്കുന്നുണ്ടു്‌ – ധാര്‍മ്മികനിയമങ്ങളെപ്പറ്റി ബോധമുള്ള ഒരു real self, നിന്ദ്യമായ ചായ്‌വുകളുള്ള ഒരു empirical self. പക്ഷേ അതുപോലൊരു വേര്‍പെടുത്തലല്ല, മനുഷ്യന്റെ സമ്പൂര്‍ണ്ണമായ ഐക്യമാണു്‌ ഹേഗെലിന്റെ ലക്ഷ്യം. മനുഷ്യന്റെ ധാര്‍മ്മികതയും, അവന്റെ പ്രകൃതിസഹജമായ ചായ്‌വുകളും ഒരുമിക്കുന്ന സ്നേഹത്തില്‍ ആ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള വഴി ഹേഗെല്‍ യുവത്വത്തിലേതന്നെ കണ്ടെത്തുന്നുമുണ്ടു്‌. സ്നേഹത്തിലൂടെ മുഴുവന്‍ ലോകയാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളിലും കാണാന്‍ കഴിയുന്ന ഡയലെക്റ്റിക് എന്ന ആശയത്തില്‍ ഹേഗെല്‍ എത്തുന്നു. സ്നേഹത്തിലും, ജീവിതത്തിലും, പ്രപഞ്ചത്തിലും, അവസാനം ദൈവത്തിലും ഈ ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍ ഗതിയാണു്‌ ഹേഗെല്‍ ദര്‍ശിക്കുന്നതു്‌.

സ്നേഹത്തില്‍ എന്താണു്‌ സംഭവിക്കുന്നതെന്നതിനെപ്പറ്റി ഹേഗെല്‍ പറയുന്നു: ആദ്യം, സ്നേഹിക്കുന്ന വ്യക്തി അവനെത്തന്നെ അംഗീകരിക്കുന്നു (I am). സ്നേഹം എന്ന ഘടനയിലെ ആദ്യത്തെ ഈ ചുവടാണു്‌ Thesis. അടുത്ത ചുവടു്‌, തീസിസിന്റെ നെഗേഷന്‍ (Antithesis) എന്നതു്‌, സ്നേഹിക്കുന്ന വ്യക്തി സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്ന വ്യക്തിയിലേക്കു്‌ എത്തുന്നതും, അതുവഴി അവന്‍ അവനു്‌ ബാഹ്യമാവുന്നതും, പങ്കാളിയില്‍ സ്വയം അന്യവത്കരിക്കപ്പെടുന്നതുമാണു്‌. സ്നേഹിക്കുന്നവന്‍ സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്ന വ്യക്തിയില്‍ സ്വയം മറന്നു്‌, സ്വയം സമര്‍പ്പിക്കുന്നതിലൂടെ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ സംഭവിക്കുന്നതു്‌ അവന്റെ വീണ്ടുമുള്ള സ്വയം കണ്ടെത്തലാണു്‌. അവിടെ ഡയലെക്റ്റിക്സിന്റെ മൂന്നാമത്തെയും അവസാനത്തെയും ചുവടായ Synthesis സംഭവിക്കുന്നു. സ്നേഹത്തെസംബന്ധിച്ച ഹേഗെലിന്റെ ഡയലെക്റ്റിക്സ്‌ ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ ഏകദേശം ഇങ്ങനെ: സ്വന്തം കോണ്‍ഷ്യസ്നെസ്സ് ഉപേക്ഷിക്കുകയും, മറ്റൊരു സ്വത്വത്തില്‍ സ്വയം മറക്കുകയും, ഈ വേര്‍പെടലിലും മറവിയിലുംപോലും തന്റെ സ്വത്വത്തെ കണ്ടെത്തി വീണ്ടും സ്വായത്തമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലാണു്‌ സ്നേഹത്തിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥസത്ത കുടികൊള്ളുന്നതു്‌.

ഹേഗെലിന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍, പ്രപഞ്ചയാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളില്‍ കാണുന്നതെല്ലാം വൈരുദ്ധ്യങ്ങളും പൊരുത്തപ്പെടലുകളുമാണു്‌, അഥവാ തീസിസ്, ആന്റിതെസിസ്, സിന്തെസിസ് എന്നീ മൂന്നു്‌ ചുവടുകളിലൂടെ സംഭവിക്കുന്ന ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍ ഗതിയാണു്‌. അങ്ങനെ, എല്ലാ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളുടെയും അന്തിമയാഥാര്‍ത്ഥ്യമായതെന്തോ അതാണു്‌ ഹേഗെലിന്റെ “the absolute”. സ്നേഹിക്കുന്നവര്‍ വ്യത്യസ്തമായ സ്വത്വങ്ങളായിരുന്നിട്ടും വേര്‍പാടിന്റെ വ്യഥയും, വീണ്ടും ഒരുമിക്കാനുള്ള ഉള്‍പ്രേരണയും അവരില്‍ ഉണ്ടാവുന്നതു്‌ അവരിലൂടെ പ്രവഹിക്കുന്നതു്‌ ഒരേ പ്രപഞ്ചജീവനായതിനാലാണു്‌. അതായതു്‌, മുഴുവന്‍ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളിലൂടെയും പ്രകടമാവുന്ന ജീവിതം അടിസ്ഥാനപരമായി ഒരു ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍ പ്രക്രിയയാണു്‌ – വേര്‍പെടലും യോജിക്കലുമായി, അഥവാ സ്വയം അന്യവത്കരണവും വീണ്ടും പൊരുത്തപ്പെടലുമായി പുരോഗമിക്കുന്ന ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍ മൂവ്മെന്റ്.

അതുപോലെ, അനന്തമായ ജീവിതമാണു്‌ ഹേഗെലിനു്‌ ദൈവം. ഇപ്പോള്‍ മുതലാണു്‌ ഹേഗെലിന്റെ തത്വചിന്ത – ഫൊയര്‍ബാഹ് പരിഹസിച്ച മാതിരി – തിയോളജി ആവുന്നതു്‌. പക്ഷേ, ഹേഗെലിന്റെ ദൈവം യഹൂദ-ക്രൈസ്തവ-ഇസ്ലാംദൈവത്തെപ്പോലെ വ്യക്തിരൂപിയായ ഒരു സ്രഷ്ടാവല്ല. ദൈവം സ്പിരിറ്റ് (German: Geist) ആണു്‌. ഗൈസ്റ്റ് (മനസ്സു്‌, ബുദ്ധി, ജീവന്‍, …) ഹേഗെലിന്റെ തത്വചിന്തയുടെ കേന്ദ്രബിന്ദുവായി നിലകൊള്ളുന്നു. ദൈവം സ്പിരിറ്റും, ലോകം ആ ദൈവത്തിന്റെ സ്വയം വെളിപ്പെടുത്തലുമായതിനാല്‍ ലോകവും ഒരു സ്പിരിച്ച്വല്‍ അസ്തിത്വമാണു്‌. മനുഷ്യനും മൃഗങ്ങളും മാത്രമല്ല, മലയും കുന്നുമെല്ലാം ഹേഗെലിന്റെ ചിന്തയില്‍ “ഗൈസ്റ്റ്” ആണു്‌. (ഹേഗെലിന്റെ കാലത്തു്‌ ഇന്നത്തെ രീതിയിലുള്ള ന്യൂറോസയന്‍സ് ഇല്ലാതിരുന്നതിന്റെ പരിമിതി ഇവിടെ നമുക്കു്‌ കാണാന്‍ കഴിയും. അല്ലെങ്കില്‍, മനസ്സു്‌, ബുദ്ധി, ജീവന്‍, മുതലായവയെല്ലാം ശരീരത്തില്‍ പൊതുവെയും, തലച്ചോറില്‍ പ്രത്യേകിച്ചും സംഭവിക്കുന്ന എലക്ട്രോകെമിക്കല്‍ പ്രക്രിയകളുടെ ഫലമല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ലെന്നു്‌ മനസ്സിലാക്കാന്‍ ഹേഗെലിനും കഴിയുമായിരുന്നു).

ദൈവം എന്ന ഈ “absolute Geist”-നെ ഡയലെക്റ്റിക്സ് ഉപയോഗിച്ചു്‌ എങ്ങനെയാണു്‌ മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിലേക്കും, പ്രകൃതിയിലേക്കും അന്യവത്കരിക്കാനും, വീണ്ടും തന്നിലേക്കുതന്നെ തിരിച്ചെത്തിക്കാനും സാധിക്കുക? മനുഷ്യന്റെ ആത്മബോധം ഡയലെക്റ്റിക്കലായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒന്നാണു്‌. അതുപോലെ ദൈവത്തിനും ഒരു പരിണാമചരിത്രം ഉണ്ടെന്നു്‌ ഹേഗെല്‍ സമര്‍ത്ഥിക്കുന്നു. ആത്മബോധമില്ലാതെ, സ്വപ്നാവസ്ഥയില്‍ കഴിയുന്ന സ്ഥിതിയാണു്‌ ദൈവത്തിന്റെ ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍ ഗതിയിലെ ആദ്യത്തെ ചുവടായ തീസിസ്. ആത്മബോധം കൈവരിക്കണമെങ്കില്‍ സ്വപ്നാവസ്ഥയില്‍ നിന്നും വെളിയില്‍ വരണം, ദൈവം തന്നെത്തന്നെ അന്യവത്കരിക്കണം. ദൈവത്തിന്റെ അന്യവത്കരണമാണു്‌ പ്രപഞ്ചം. ആ പ്രപഞ്ചത്തെ, ദൈവത്തിന്റെതന്നെ ബാഹ്യരൂപമായ മനുഷ്യമനസ്സു്‌ വീക്ഷിക്കുമ്പോള്‍ സംഭവിക്കുന്നതു്‌, ദൈവത്തിന്റെ സ്വയം വീക്ഷിക്കലാണു്‌ – നോക്കുന്നവനും കാണുന്നവനും ഒന്നായുള്ള അവസ്ഥ. തന്നിലേക്കുതന്നെയുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ഈ തിരിച്ചെത്തല്‍ സംഭവിക്കുന്നതു്‌ മനുഷ്യനിലൂടെയാണു്‌. അങ്ങനെ, മനുഷ്യനിലൂടെ ദൈവത്തിന്റെ ആത്മബോധത്തിന്റെ ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍ ഗതിയുടെ മൂന്നാമത്തെ ചുവടു്‌ പൂര്‍ത്തീകരിക്കപ്പെടുന്നു. മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ തലത്തില്‍, വ്യക്തികളുടെ അസ്തിത്വം, ചരിത്രം, രാഷ്ട്രം, നിയമം, ശാസ്ത്രം, കല, മതം, തത്വചിന്ത മുതലായവയെല്ലാം സഫലീകരിക്കപ്പെടുന്നതിലൂടെ ദൈവത്വം വീണ്ടും തന്നിലേക്കുതന്നെ തിരിച്ചെത്തുന്നു.

പക്ഷേ ഏതു്‌ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളിലാണോ ഐഡിയോളജിക്കലായി ഹേഗെല്‍ അബ്സൊല്യൂട്ട് ഗൈസ്റ്റിനെ ദര്‍ശിച്ചതു്‌, അതേ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങള്‍ക്കു്‌ മുന്നില്‍ പരാജയപ്പെടാനായിരുന്നു ഹേഗെലിയന്‍ ഡയലെക്റ്റിക്സിന്റെ വിധി. പ്രകൃതിയിലെ അര്‍ത്ഥശൂന്യതകള്‍, അപൂര്‍ണ്ണതകള്‍, പരാജയങ്ങള്‍, ഉദാസീനമായ ചരിത്രഗതി തുടങ്ങിയവയൊന്നും ഒരു കാരണവശാലും ലോകത്തില്‍ പൂര്‍ത്തീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു അബ്സൊല്യൂട്ട് സ്പിരിറ്റിന്റെ ആത്മബോധമായി മനസ്സിലാക്കപ്പെടാന്‍ കഴിയുന്നവയല്ല. അവയ്ക്കു്‌ ഒരര്‍ത്ഥമേ നല്‍കാന്‍ കഴിയൂ: ഈ ലോകം ഒരിക്കലും ഒരു ദൈവത്വത്തിന്റെ റെപ്രെസെന്റേഷന്‍ അല്ല. വ്യക്തികളിലോ, രാഷ്ട്രത്തിലോ, കലയിലോ, തത്വചിന്തയിലോ ഒരുപക്ഷേ പരിപൂര്‍ണ്ണതകള്‍ കാണാനാവുമെന്നു്‌ അംഗീകരിച്ചാല്‍തന്നെ, അവ ലോകത്തില്‍ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കയോസും, അനീതികളും, കുറ്റങ്ങളും കുറവുകളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോള്‍ അവഗണനീയമായ ഒരംശം മാത്രമേ ആവൂ. അതായതു്‌, ലോകമാകാനുള്ള ശ്രമത്തില്‍ ദൈവത്തിനു്‌ സംഭവിക്കുന്നതു്‌ നേരിയ ഒരംശമൊഴികെ ബാക്കി മുഴുവനും പരാജയങ്ങള്‍ മാത്രമാണു്‌ – ഒരു ദൈവത്വത്തിനു്‌ ഒട്ടും ചേരുന്നതല്ലാത്ത സ്ഥിതിവിശേഷം!

ഹേഗെലില്‍ നിന്നുമുള്ള ചരിത്രത്തിന്റെ ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍ ഗതിയും, ഫൊയര്‍ബാഹില്‍ നിന്നും വരുന്ന ദൈവ-മതവിമര്‍ശനവും, ഇംഗ്ലണ്ടില്‍ നിന്നുമുള്ള സാമ്പത്തികശാസ്ത്രതത്വങ്ങളും ഏറ്റെടുത്തു്‌, അവയെ കമ്മ്യൂണിസത്തിനും മറ്റീരിയലിസത്തിനും അനുയോജ്യമായ വിധം രൂപാന്തരപ്പെടുത്തിയതാണു്‌ മാര്‍ക്സിയന്‍ തത്വസംഹിതകള്‍. “ഗൈസ്റ്റ് (spirit) ആണു്‌ പരമമായതു്‌ (The Absolute), അതാണു്‌ പരമമായതിന്റെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ നിര്‍‌വചനം” എന്ന ഹേഗെലിന്റെ വാചകത്തില്‍ നിന്നുമാണു്‌ “ദ്രവ്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉയര്‍ന്ന ഉല്പന്നം മാത്രമാണു്‌ സ്പിരിറ്റ്” എന്ന മാര്‍ക്സിന്റെ ആന്റിതെറ്റിക്കല്‍ സ്റ്റെയ്റ്റ്മെന്റ് വരുന്നതു്‌. മാര്‍ക്സിന്റെയും എംഗല്‍സിന്റെയും ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍-ഹിസ്റ്റോറിക്കല്‍ മറ്റീരിയലിസം സാദ്ധ്യമാക്കിയതു്‌ ഹേഗെലിന്റെ അബ്സൊല്യൂട്ട് ഐഡിയലിസമാണെന്നു്‌ ചുരുക്കം.

ഗൈസ്റ്റിന്റെ സ്വയംചലനം എന്ന ഹേഗെലിന്റെ മെറ്റഫിസിക്കല്‍ ആശയമാണു്‌ മാര്‍ക്സില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ മറ്റീരിയലിസ്റ്റിക് ആവുന്നതു്‌. ഗൈസ്റ്റിന്റെ സ്ഥാനത്തു്‌ സാമ്പത്തികശക്തികളാല്‍ മാത്രം നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടു്‌ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്ന യഥാര്‍ത്ഥമനുഷ്യനെ മാര്‍ക്സ് പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നു. തൊഴിലില്‍ അന്യവത്കരിക്കപ്പെടുന്ന മാര്‍ക്സിയന്‍ മനുഷ്യന്‍, ഭാവിയില്‍ ചരിത്രപരമായ ഒരു അനിവാര്യതയുടെ ഫലമായി സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്ന വിപ്ലവത്തിലൂടെയും തൊഴിലിന്റെ ഉന്മൂലനത്തിലൂടെയും തന്നിലേക്കുതന്നെ തിരിച്ചെത്തുന്നതാണു്‌ മാര്‍ക്സിന്റെ ഡയലെക്റ്റിക്സ്.

ഹേഗെലിന്റേതില്‍ നിന്നും അങ്ങേയറ്റം വ്യത്യസ്തമാണു്‌ മാര്‍ക്സിന്റെ ഡയലെക്റ്റിക്സില്‍ “അന്യവത്കരണം”. ഹേഗെലിയന്‍ ഡയലെക്റ്റിക്സിലെ ഓരോ ചുവടിനും അതിന്റേതായ പോസിറ്റീവ് മൂല്യങ്ങളുണ്ടു്‌. അതേസമയം, നശിപ്പിക്കപ്പെടാന്‍ മാത്രം അര്‍ഹതയുള്ളത്ര നെഗറ്റീവ് ആയ ഒന്നാണു്‌ മാര്‍ക്സിയന്‍ ആന്റിതെസിസ്. പ്രഭു-ഭൃത്യബന്ധത്തില്‍ ഹേഗെല്‍ ദര്‍ശിക്കുന്നതു്‌, തന്റെ തൊഴിലിലൂടെ സ്വയം ആവിഷ്കരിക്കാനും, സ്വയം രൂപപ്പെടുത്താനും, സ്വയം വളരാനും കഴിയുന്ന ഒരു തൊഴിലാളിയെ ആണെങ്കില്‍, മാര്‍ക്സിന്റെ തൊഴിലാളി തൊഴിലില്‍ സ്വയം അന്യവത്കരിക്കുന്നവനാണു്‌, സമ്പൂര്‍ണ്ണമായും സ്വയം നശിക്കുന്നവനാണു്‌, സ്വയം നേടുന്നവനല്ല. തൊഴില്‍ അവനു്‌ സ്വേച്ഛാനുസൃതമായതല്ല, നിര്‍ബന്ധിതമായതാണു്‌. അതു്‌ അവന്റെ സത്തയുടെ ഭാഗമല്ല. അതിനാല്‍ അവന്‍ അതിനെ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല, നിഷേധിക്കുക മാത്രം ചെയ്യുന്നു. തൊഴിലില്‍ അവന്‍ ഭാഗ്യവാനല്ല, നിര്‍ഭാഗ്യവാനാണു്‌. തൊഴില്‍ അവന്റേതല്ല, മറ്റാരുടേതോ ആണു്‌. അങ്ങനെ പോകുന്നു തൊഴിലും തൊഴിലാളിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെസംബന്ധിച്ച മാര്‍ക്സിന്റെ “ശാസ്ത്രീയ” കാഴ്ചപ്പാടുകള്‍. തൊഴിലിനെ വിശേഷിപ്പിക്കാന്‍ നെഗറ്റിവിറ്റികളല്ലാതെ മറ്റൊന്നും മാര്‍ക്സിന്റെ പക്കലില്ല.

ഹേഗെലിന്റെ ഡയലെക്റ്റിക്സില്‍ മറ്റുചില വളച്ചൊടിക്കലുകളും മാര്‍ക്സ് നടത്തുന്നുണ്ടു്‌. തീസിസില്‍ നിന്നും അതിന്റെ നെഗേഷനായ ആന്റിതെസിസിലും അവ രണ്ടിനെയും അസാധുവാക്കിക്കൊണ്ടു്‌ മറ്റൊരു ഉയര്‍ന്ന തലത്തിലേക്കു്‌ പുരോഗമിച്ചു്‌ സിന്തെസിസിലും എത്തി തുടരുന്ന ഹേഗെലിയന്‍ ഡയലെക്റ്റിക്സില്‍ നിന്നും വിരുദ്ധമായി, ചരിത്രഗതി വിപ്ലവങ്ങളില്‍ നിന്നും വിപ്ലവങ്ങളിലേക്കു്‌ മുന്നേറി മഹത്തായ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് അന്തിമവിപ്ലവത്തില്‍ എത്തി വിജയം പ്രാപിച്ചുകഴിഞ്ഞാല്‍, പിന്നീടൊരു ആന്റിതെസിസ് അസംബന്ധം ആയാലെന്നപോലെ, ചരിത്രഗതിയുടെ മാര്‍ക്സിയന്‍ ഡയലെക്റ്റിക്സ് അപ്പോള്‍ അവിടെവച്ചു്‌ അവസാനിക്കും. മുതലാളിവര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ പൂര്‍ണ്ണമായ ഉന്മൂലനത്തിലൂടെ വിരിയുന്ന വര്‍ഗ്ഗരഹിതലോകത്തില്‍ പാര്‍ട്ടിനേതാക്കള്‍ എന്നൊരു എലീറ്റ് വര്‍ഗ്ഗം ആന്റിതെറ്റിക്കലായി രൂപമെടുക്കുമെന്ന ചിന്തയൊന്നും മാര്‍ക്സിനെ അലട്ടുന്നില്ല. എന്തു്‌ വില കൊടുക്കേണ്ടി വന്നാലും വേണ്ടില്ല, വിപ്ലവം വരണം, വന്നേ പറ്റൂ! വിപ്ലവചിന്ത തലയെ കാര്‍ന്നു്‌ തിന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ ചരിത്രത്തിന്റെ ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍ ഗതിയെ സമചിത്തതയോടെ പരിശോധിക്കുക എന്നതൊന്നും അത്ര എളുപ്പം സാധിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളല്ല. അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍ മൂവ്മെന്റില്‍ അനിവാര്യമായും സംഭവിക്കേണ്ടുന്ന ഈ ചുവടു്‌ കാണാതിരിക്കാന്‍ മാര്‍ക്സിനു്‌ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.

മാര്‍ക്സിന്റെ ചിന്തയില്‍, അന്തിമവിപ്ലവത്തോടെ എന്നേക്കുമായി പ്രീഹിസ്റ്ററിയുടെ അന്ത്യം കുറിച്ചുകൊണ്ടു്‌ റിയല്‍ഹിസ്റ്ററി ആരംഭിക്കും. അതോടെ സംജാതമാകുന്ന വര്‍ഗ്ഗരഹിതസമൂഹത്തില്‍നിന്നും സമ്മര്‍ദ്ദങ്ങളും സംഘര്‍ഷങ്ങളും സ്‌പര്‍ദ്ധയും കുറ്റകൃത്യങ്ങളുമെല്ലാം അപ്പാടെ അപ്രത്യക്ഷമാവും, ബൂര്‍ഷ്വാനിയമങ്ങള്‍ തന്മൂലം അനാവശ്യമാവും. വര്‍ഗ്ഗങ്ങളെ തമ്മില്‍ ഭിന്നിപ്പിക്കാനും, വിദ്വേഷം വളര്‍ത്താനും, അന്യവത്കരണത്തിനു്‌ കാരണമാവാനുമല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനും കൊള്ളാത്ത സ്റ്റെയ്റ്റും അതിനോടൊപ്പം അതിന്റെ എല്ലാത്തരം ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂഷനുകളും, കുടുംബവും, മതവും സഹിതം ഇല്ലാതാവും! പ്രൊഡക്ഷന്‍ മീന്‍സിലെ സ്വകാര്യമൂലധനവും, തൊഴില്‍വിഭജനവും ഇല്ലാതാവുന്നതോടെ അന്യവത്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗം എന്നേക്കുമായി സ്വതന്ത്രരാവും, അവരുടെ സമ്പൂര്‍ണ്ണസാക്ഷാത്ക്കാരം സംഭവിക്കും. അപ്പോള്‍ മനുഷ്യര്‍ “from each according to his abilities, to each according to his needs” എന്ന, (ഒരിക്കലും നടക്കാത്ത, നടക്കാന്‍ സാദ്ധ്യമല്ലാത്ത) മോഹനസുന്ദരമാര്‍ക്സിയന്‍ ലോകത്തില്‍ എത്തിച്ചേരും! ഇന്നലെവരെ വിപ്ലവത്തില്‍ ബൂര്‍ഷ്വാക്യാപിറ്റലിസ്റ്റുകളെ കൊന്നുതള്ളിയശേഷം ഇന്നു്‌ സുഖമായി ഉറങ്ങി ക്ഷീണം തീര്‍ത്തു്‌ നാളെമുതല്‍ മാലാഖക്കുഞ്ഞുങ്ങളാകുന്ന തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗം! മാര്‍ക്സ് എന്തുകൊണ്ടു്‌ ഒരു മനഃശാസ്ത്രജ്ഞന്‍ ആയിരുന്നില്ല എന്ന ചോദ്യത്തിന്റെ മറുപടി ഇതിലുണ്ടു്‌.

മാര്‍ക്സ് പറയുന്നതുപോലെ ചരിത്രത്തിന്റെ ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍ ഗതി നിശ്ചലമായാല്‍ പിന്നെ ജീവിതത്തിനു്‌ ത്രില്‍ പോയിട്ടു്‌, എന്തെങ്കിലും അര്‍ത്ഥം തന്നെയുണ്ടോ? ശത്രുവര്‍ഗ്ഗത്തെയും മറ്റെല്ലാ വൈപരീത്യങ്ങളെയും  ഇല്ലായ്മചെയ്തു്‌ തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗം വര്‍ഗ്ഗരഹിതമാക്കിത്തീര്‍ത്ത ഒരു ലോകത്തില്‍ ആന്തരികമായ എല്ലാ വളര്‍ച്ചയും, എല്ലാ പുരോഗതിയും എന്നേക്കുമായി മുരടിക്കുകയല്ലാതെ മറ്റെന്താണു്‌ സംഭവിക്കാന്‍ കഴിയുക? അങ്ങനെ സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു മാര്‍ക്സിയന്‍ “സ്വതന്ത്രലോകത്തില്‍” മനുഷ്യര്‍ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ സ്വതന്ത്രരോ അതോ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കു്‌ അന്യവത്കരിക്കപ്പെടുന്നവരോ?

 
 

Tags: , , ,

വെറുപ്പില്‍ നിന്നും വരുന്ന പ്രത്യയശാസ്ത്രം

എന്തുകൊണ്ടായിരിക്കും ശാസ്ത്രബോധത്തിന്റെയും പുരോഗമനത്തിന്റെയും വക്താക്കളായി ഭാവിക്കുമ്പോഴും മാര്‍ക്സിസ്റ്റുകള്‍ തങ്ങളുടേതല്ലാത്ത നിലപാടുകാരെ നേരിടാന്‍ ഏതു്‌ പ്രിമിറ്റീവ് നടപടികളും, ഏതു്‌ തരംതാണ ഭാഷയും ഉപയോഗിക്കാന്‍ മടിക്കാതിരിക്കുന്നതു്‌? എന്തൊക്കെ ആയിരിക്കണം ഒരേ സമൂഹത്തില്‍, ഒരേ സാഹചര്യങ്ങളില്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ശരാശരി പൗരന്റെ മാനസികനിലവാരത്തില്‍ നിന്നും എത്ര വേണമെങ്കിലും താഴാനും, അതൊരു യോഗ്യത ആയാലെന്നപോലെ കൊണ്ടാടാനും അവരെ പ്രാപ്തരാക്കുന്ന ഘടകങ്ങള്‍ ? ആരില്‍ നിന്നുമാവണം അവര്‍ ഇത്തരം നീചമായ പെരുമാറ്റരീതികള്‍ സ്വായത്തമാക്കിയതു്‌? ഈ ചോദ്യങ്ങളുടെ ഉത്തരം ലളിതമാണു്‌. ആപ്പിള്‍ അതിന്റെ മരച്ചുവട്ടില്‍ നിന്നും അധികം അകലെയായല്ല വീഴുന്നതു്‌ എന്നപോലെ, വിപ്ലവസുവിശേഷത്തിലെ മുദ്രാവാക്യങ്ങള്‍ (അതിനപ്പുറമുള്ള വല്ലതും അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞവര്‍ ആ സുവിശേഷത്തെ പിന്‍തുടരാറുമില്ല) സ്ഥാപകഗുരുവില്‍ നിന്നും ഏറ്റെടുത്തപ്പോള്‍ അവയില്‍ അന്തര്‍ലീനമായ സാര്‍വ്വലൗകികവെറുപ്പുകൂടി അനുയായികളുടെ കൂടെപ്പോന്നു, അത്രതന്നെ.

അന്യജാതികളെയും അന്യവിശ്വാസങ്ങളെയും ഉന്മൂലനം ചെയ്യാന്‍ കാഹളമൂതുന്ന ഒരു മതം, അന്യചിന്തകളെയും, അന്യനിലപാടുകളെയും വേരോടെ നശിപ്പിക്കാന്‍ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രത്യയശാസ്ത്രം, മുതലായവയെല്ലാം സൂചിപ്പിക്കുന്നതു്‌ അവ വിഭാവനം ചെയ്ത മനുഷ്യരുടെ മനസ്സില്‍ ആളിക്കൊണ്ടിരുന്ന അടങ്ങാത്ത വെറുപ്പിനെയാണു്‌. ജീവിതത്തില്‍ അവര്‍ ആരായിരുന്നു എന്നു്‌ അടുത്തറിഞ്ഞാലേ ആ വെറുപ്പിന്റെ കാരണവും ആഴവും മനസ്സിലാക്കാനാവൂ. മാര്‍ക്സിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ നിന്നുകൊണ്ടു്‌ മാര്‍ക്സിസത്തെ പരിശോധിച്ചാലേ, തന്നെത്തന്നെ വെറുത്തുകൊണ്ടു്‌ ലോകത്തെ മുഴുവന്‍ വെറുത്ത ഒരു മനുഷ്യന്‍ തന്റെ രോഗാതുരമായ മനസ്സില്‍ തട്ടിക്കൂട്ടിയതും, സാമൂഹികജീവിതത്തിന്റെ പ്രായോഗികതയില്‍ ഒരു പരാജയം എന്നു്‌ പില്‍ക്കാലചരിത്രം തെളിയിച്ചതുമായ ആ സിദ്ധാന്തത്തെ പൂര്‍ണ്ണമായും മനസ്സിലാക്കാനാവൂ.

ആജീവനാന്തം സ്വന്തം അമ്മയെ വെറുത്തിരുന്നവനാണു്‌ മാര്‍ക്സ്. അതുപോലെതന്നെയായിരുന്നു വംശീയമായ തന്റെ ഉറവിടത്തോടുള്ള മാര്‍ക്സിന്റെ നിലപാടും. യഹൂദവംശത്തില്‍പ്പെട്ട ഒരു പുരോഹിതകുടുംബത്തില്‍ നിന്നും വരുന്ന മാര്‍ക്സിനു്‌ യഹൂദവംശത്തിന്റെ നേരെയും വെറുപ്പല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ബൂര്‍ഷ്വാസിയുടെ നശീകരണം ഒരു ജീവിതദൗത്യമെന്നോണം ഏറ്റെടുത്ത മാര്‍ക്സ് വരുന്നതും ഒരു ബൂര്‍ഷ്വാ കുടുംബത്തില്‍ നിന്നുതന്നെ!

മാര്‍ക്സിനു്‌ അമ്മയോടുള്ള വെറുപ്പിന്റെ ഒരു ഉദാഹരണം: പണം വേണമെങ്കില്‍ മാത്രം (ഒരു വരുമാനവും ഇല്ലാതെ കുടുംബം പോറ്റേണ്ടവനു്‌ വല്ലവന്റെയും പണം വെറുതെ കിട്ടാതെ പറ്റുമോ? ഒരു തൊഴിലും ചെയ്യാതെ ജീവിക്കണമെങ്കില്‍ ഒന്നുകില്‍ കാരണവന്മാര്‍ ഉണ്ടാക്കിയ പണത്തില്‍ കയ്യിട്ടു്‌ വാരാന്‍ പറ്റണം, അല്ലെങ്കില്‍ ഭിക്ഷയെടുക്കണം. കേരളത്തിലാണു്‌ അതുപോലുള്ളവര്‍ ജീവിക്കുന്നതെങ്കില്‍ നോക്കുകൂലിയും നല്ലൊരോപ്ഷനാണു്‌) അമ്മയെ ഓര്‍ത്തിരുന്ന മാര്‍ക്സ് യൂറോപ്യന്‍ വന്‍കരയിലേക്കു്‌ നടത്തിയ ഒരു യാത്രയെപ്പറ്റി 1861 മെയ് മാസത്തില്‍ എംഗല്‍സിനെഴുതി: “എന്റെ അമ്മാവനില്‍ നിന്നും 160 പൗണ്ട് ഞാന്‍ പിഴിഞ്ഞു. കയ്യില്‍ റെഡി ക്യാഷ് എന്നൊരു സാദ്ധ്യതയെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കേണ്ട കാര്യം പോലുമില്ലാത്ത, അവളുടെ അന്ത്യത്തിലേക്കു്‌ അതിവേഗം നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന എന്റെ അമ്മ ഞാന്‍ പണ്ടു്‌ അവള്‍ക്കു്‌ നല്‍കിയിരുന്ന ഏതാനും കടപ്പത്രങ്ങള്‍ നശിപ്പിക്കാന്‍ സമ്മതിച്ചു. ഞാന്‍ അവളോടൊത്തുണ്ടായിരുന്ന രണ്ടു്‌ ദിവസങ്ങള്‍ വച്ചുനോക്കുമ്പോള്‍ ദോഷം പറയരുതാത്ത ഒരു നേട്ടം”. മാര്‍ക്സിനു്‌ അമ്മയോടുള്ള (ആ കിഴവി) ഈ ‘സ്നേഹം’ നല്ലതുപോലെ അറിയാവുന്നതുകൊണ്ടാവണം, അമ്മയുടെ മരണം അറിയിച്ചുകൊണ്ടു്‌ (സ്വാഭാവികമായും കുടുംബസ്വത്തിന്റെ കാര്യങ്ങള്‍ നേരെയാക്കാനുള്ള യാത്രക്കു്‌ വേണ്ടിയുള്ള പണം ചോദിച്ചുകൊണ്ടും) മാര്‍ക്സ്‌ എഴുതിയ കത്തിനുള്ള മറുപടിയില്‍ എംഗല്‍സ് ആ ‘കിഴവി’യെപ്പറ്റി ഒരു വാക്കുപോലും പറയാതിരുന്നതു്‌! മാര്‍ക്സും എംഗല്‍സും! ‘ആരാദ്ധ്യര്‍’ എന്നു്‌ ലോകം കരുതുന്ന രണ്ടു്‌ തൊഴിലാളിസ്നേഹികള്‍!

നശീകരണമാണെളുപ്പം, പടുത്തുയര്‍ത്തല്‍ വളരെ ശ്രമകരമാണു്‌. സ്വന്തം വെറുപ്പിനെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താന്‍ നശീകരണത്തിന്റെ പാത സ്വീകരിക്കുന്ന ഒരു മനസ്സില്‍ നിര്‍മ്മാണാത്മകമായ ആശയങ്ങള്‍ക്കു്‌ സ്ഥാനമില്ല. ഇതു്‌ മനസ്സിലാക്കിയാല്‍, പുരോഗമനവും ശാസ്ത്രീയതയും പ്രസംഗിക്കുകയും, അതോടൊപ്പം കൃഷിയുടെ യന്ത്രവത്കരണത്തേയും, കമ്പ്യൂട്ടര്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തേയും, നമ്മുടേതല്ലാത്ത, നമുക്കു്‌ കയറി നിരങ്ങാന്‍ അനുവാദമില്ലാത്ത മറ്റെല്ലാ സംരംഭങ്ങളെയും – അതു്‌ വ്യവസായസംരംഭങ്ങളായാലും, ഇനി, വെറുമൊരു വിക്കിപ്പീഡിയ ആയാല്‍ പോലും – കൂട്ടായി എതിര്‍ത്തു്‌ നശിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന തത്വശാസ്ത്രികളെ കാണുമ്പോള്‍ അത്ഭുതപ്പേടേണ്ടിവരില്ല. കാലുകുത്താന്‍ കഴിഞ്ഞ എല്ലാ പ്രബുദ്ധരാജ്യങ്ങളില്‍നിന്നും ഏതാനും ദശാബ്ദങ്ങള്‍ക്കകം പൂര്‍ണ്ണമായും കെട്ടുകെട്ടുകയോ, അതല്ലെങ്കില്‍ രൂപാന്തരം പ്രാപിക്കുകയെങ്കിലുമോ ചെയ്യാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതമായ ഒരു തത്വസംഹിതയെ ഇന്നും കെട്ടിപ്പുണരുന്ന സമൂഹങ്ങളുണ്ടെങ്കില്‍ അതിന്റെ കാരണം, അവയുടെ സാംസ്കാരികവും വിദ്യാഭ്യാസപരവുമായ പിന്നാക്കാവസ്ഥയല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല. (നിഷ്പക്ഷമായ) പത്രവായനയിലൂടെയെങ്കിലും ലോകഗതി മനസ്സിലാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആരെങ്കിലും അതുപോലെ എന്നോ ചത്ത ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ജാതകത്തെയോ, അതിനു്‌ വ്യാഖ്യാനമെഴുതിയ പണ്ഡിതരെയോ അപഗ്രഥിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമെന്നു്‌ തോന്നുന്നില്ല. പക്ഷേ, ഉപരിപഠനത്തിനോ ഗവേഷണത്തിനോ ഒക്കെ ആയി ‘ഒന്നാം നംബര്‍ ക്യാപിറ്റലിസം’ നിലവിലിരിക്കുന്ന ഒരു രാജ്യത്തുചെന്നു്‌ താമസിച്ചുകൊണ്ടു്‌ ‘ഒന്നാം നംബര്‍ കമ്മ്യൂണിസം’ പ്രഘോഷിക്കുന്നതില്‍ ഉളുപ്പില്ലായ്മയൊന്നും കാണാന്‍ കഴിയാത്ത മനുഷ്യജന്മങ്ങള്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ലോകമാണു്‌ ഇതെന്നതിനാല്‍, അതുപോലെ അര്‍ത്ഥശൂന്യമായ വായനകളും വ്യാഖ്യാനങ്ങളും നടത്തുന്നവരും അതു്‌ കേട്ടു്‌ കയ്യടിക്കുന്നവരും ഈ ലോകത്തില്‍ നിന്നും പൂര്‍ണ്ണമായി എന്നെങ്കിലും അപ്രത്യക്ഷമാവുമെന്നു്‌ കരുതുകയും വേണ്ട.

 
Comments Off on വെറുപ്പില്‍ നിന്നും വരുന്ന പ്രത്യയശാസ്ത്രം

Posted by on Nov 14, 2013 in പലവക

 

Tags: , , ,

ഹേഗെലും ചില ‘ഐഡിയ’കളും

പ്രപഞ്ചത്തിലെ മുഴുവന്‍ കാര്യങ്ങളും അവയുടെ പരസ്പരബന്ധങ്ങളും ആകെമൊത്തമായി അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ അതൊരു നല്ല കാര്യമായിരുന്നേനെ. “The truth is the whole” എന്നാണു്‌ ഹേഗെലും പറഞ്ഞതു്‌. അതിനാല്‍, സത്യം അറിയണമെങ്കില്‍ മുഴുവനും അറിയണം. അതറിഞ്ഞവനാണു്‌ ഹേഗെല്‍ (എന്നു്‌ ഹേഗെല്‍). അങ്ങേര്‍ ഇതുമാത്രമല്ല, മറ്റു്‌ പലതും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടു്‌. ഉദാഹരണത്തിനു്‌, ശബ്ദത്തെപ്പറ്റിയും ചൂടിനെപ്പറ്റിയും വളരെ അത്ഭുതകരമായ കാര്യങ്ങളാണു്‌ ഹേഗെല്‍ കണ്ടെത്തിയതു്‌:

“Sound is the change in the specific condition of segregation of the material parts, and in the negation of this condition; — merely an abstract or an ideal ideality, as it were, of that specification. But this change, accordingly, is itself immediately the negation of the material specific subsistence; which is, therefore, real ideality of specific gravity and cohesion, i.e. — heat. The heating up of sounding bodies, just as beaten or rubbed ones, is the appearance of heat, originating conceptually together with sound”. – Hegel

ഇപ്പറഞ്ഞതില്‍ എന്തെങ്കിലുമൊരു അര്‍ത്ഥം നല്‍കാവുന്ന ഒരേയൊരു വാചകം അവസാനത്തേതു്‌ മാത്രമാണു്‌. അതിനുതന്നെ ഇതേ അര്‍ത്ഥമുള്ളു: “അടി, (ചെവിക്കു്‌ പിടിച്ചു്‌) തിരുമ്മല്‍ മുതലായവ വഴി വസ്തുക്കള്‍ ശബ്ദത്തോടെ ചൂടാവുന്നതാണു്‌ ശബ്ദവും ചൂടും”! “ശബ്ദവും ചൂടുമാണു്‌ ശബ്ദവും ചൂടും” എന്നു്‌ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ വാക്കുകളുടെ എണ്ണമെങ്കിലും കുറയ്ക്കാമായിരുന്നു. അക്ഷരങ്ങള്‍ വളരെ വിലപിടിപ്പുള്ള വസ്തുക്കളാണു്‌ – ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍ അങ്ങനെ തോന്നണമെന്നില്ലെങ്കിലും. അതുകൊണ്ടു്‌ അവയെ കവലപ്രാസംഗികരെപ്പോലെ മലിനീകരിക്കാതെയും ധൂര്‍ത്തടിക്കാതെയും ഉപയോഗിച്ചാല്‍, ശുദ്ധജലത്തിന്റെ ധൂര്‍ത്തടിയും അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ മലിനീകരണവും ഒഴിവാക്കിയാല്‍ എന്നപോലെതന്നെ, മനുഷ്യവര്‍ഗ്ഗത്തെ നാശത്തിലേക്കു്‌ നയിക്കാതിരിക്കാന്‍ അതു്‌ സഹായകമാവും. എന്തായാലും ഒരുകാര്യം പറയാതെ വയ്യ: മുഴുവനും അറിഞ്ഞവനായിരുന്നു ഹേഗെലെങ്കിലും ഭാഷാപരമായ മിതവ്യയത്തിന്റെ ആവശ്യത്തെപ്പറ്റി വലിയ ഗ്രാഹ്യമുള്ളവനായിരുന്നു അദ്ദേഹം എന്നു്‌ തോന്നുന്നില്ല. ശബ്ദത്തിലും ചൂടിലും മാത്രമല്ല, ഇനെര്‍ഷ്യയും, ഗ്രാവിറ്റിയുമെല്ലാം പരസ്പരവിരുദ്ധമാണെന്നും മറ്റും പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ടു്‌ ന്യൂട്ടന്റെ തത്വങ്ങളിലും ഹേഗെല്‍ കൈവച്ചിട്ടുണ്ടു്‌. ഹേഗെല്‍ മരിച്ചു്‌ 48 വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞശേഷം മാത്രം ഐന്‍‌സ്‌റ്റൈന്‍ ജനിച്ചതു്‌ ഏതായാലും നന്നായി. ഈ ഹേഗെലിനെയാണു്‌ താന്‍ പിടിച്ചു്‌ “തലകീഴാക്കി” എന്നു്‌ കാള്‍ മാര്‍ക്സ് അവകാശപ്പെട്ടതു്‌. ഏതു്‌ ‘തലയെ’ ആണു്‌ കീഴാക്കിയതെന്നും, ആ തലയെ കീഴ്മേല്‍ മറിച്ച തല അതിനുവേണ്ടി എത്രമാത്രം ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാണുമെന്നും ചിന്തിച്ചാല്‍ മതി. ശാസ്ത്രമെന്തെന്നറിയാതെ ശാസ്ത്രജ്ഞരായി ചമഞ്ഞു്‌ ലോകത്തെ രക്ഷിക്കാന്‍ മത്സരഓട്ടം ഓടിയ രണ്ടു്‌ ചരിത്രപുരുഷന്മാര്‍!

വിടുവായന്‍ തവളകളെപ്പോലെ ഐഡിയോളജിക്കലായി കരയുന്നതു്‌ എത്ര എളുപ്പമാണെന്നും, അതില്‍ നിന്നുമൊക്കെ എത്രയോ മടങ്ങു്‌ പ്രയാസമേറിയതാണു്‌ പ്രപഞ്ചയാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളെ ശാസ്ത്രീയമായി മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതെന്നും അറിയണമെങ്കില്‍ “ഒരുവന്‍/ഒരുവള്‍” ഹേഗെലിനെ വായിച്ചിരിക്കണം. അക്കാര്യത്തിനു്‌ ഹേഗെലിനെക്കാള്‍ ഒട്ടും കുറയാത്ത സഹായം മാര്‍ക്സിനും നല്‍കാന്‍ കഴിയും. അതുകൊണ്ടു്‌ “ഐഡിയോളജിക്കല്‍ കരച്ചില്‍” ആര്‍ക്കും കഴിയുന്ന ഒരു കാര്യമാണെന്നൊന്നും തെറ്റിദ്ധരിക്കണ്ട. കഴുതകളെപ്പോലെ കരയാന്‍ തവളകള്‍ക്കാവുമോ? ചില കഴിവുകള്‍ ചില ജീവികള്‍ക്കു്‌ ഇന്‍സ്റ്റിങ്ക്റ്റീവായി ലഭിക്കുന്നതാണു്‌. ദ്വിതീയാക്ഷരപ്രാസം, ആദ്യപ്രാസം, അന്ത്യപ്രാസം, ആദിമദ്ധ്യാന്തപ്രാസം,  അത്യന്താധുനികപ്രാസം മുതലായ നിയമങ്ങള്‍ പാലിച്ചു്‌ സാഹിത്യസൃഷ്ടികള്‍ നടത്താനോ, അതല്ലെങ്കില്‍ സില്‍മകള്‍ സംവിധാനം ചെയ്യാനോ, സില്‍മയില്‍ അഭിനയിക്കാനോ, നൃത്തം ചെയ്യാനോ ഇപ്പറഞ്ഞ “ജന്മവാസനയില്‍” ഏറിയോ കുറഞ്ഞോ ഒരല്പമെങ്കിലും ഉണ്ടാവാതെ പറ്റുമെന്നു്‌ എനിക്കു്‌ തോന്നുന്നില്ല. എഴുതുന്നവരെല്ലാം ഷേക്സ്‌പിയറോ, സില്‍മാക്കാരെല്ലാം സത്യജിത്ത് റേയോ, മിമിക്രിക്കാരെല്ലാം സൂപ്പര്‍ സ്റ്റാറുകളോ ആവുന്നില്ല എന്നും നമ്മള്‍ ശ്രദ്ധിക്കുക. അതിലൊക്കെ വളരെ ഉയരത്തിലുള്ള മരങ്ങളില്‍ സ്വയം അലങ്കരിച്ചു് തൂക്കുന്നതാണു്‌ അവരില്‍ പലര്‍ക്കും കൂടുതല്‍ ഇഷ്ടമെങ്കിലും.

പണ്ടൊക്കെ, അതായതു്‌ കേരളത്തില്‍ I. R. 8-ന്റെ സ്ഥാനത്തു്‌ I. T. കൃഷി തുടങ്ങുന്നതിനുമൊക്കെ മുന്‍പു്‌, കൊയ്ത്തും പണിയുമെല്ലാം കഴിഞ്ഞു്‌ മനുഷ്യര്‍ സ്വസ്ഥമാവുന്ന കന്നിമാസത്തില്‍ ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിലെ മനുഷ്യര്‍ “നിങ്ങളെന്നെ (എന്തിനിങ്ങനെ) കമ്മൂണിഷ്ടാക്കി” എന്നും മറ്റുമുള്ള നാടകങ്ങളുടെ റിഹേഴ്സലുകള്‍ നടത്താറും, കലശലായ മനംപിരട്ടല്‍ മൂലം യുവനടികളെ അധികം ദീര്‍ഘിപ്പിക്കാതെ കെട്ടിച്ചു്‌ വിടേണ്ട സാഹചര്യം ഇല്ലാതിരുന്ന അവസരങ്ങളില്‍ അവ അരങ്ങേറ്റം വരെയൊക്കെ എത്താറും ഉണ്ടായിരുന്നു. അപൂര്‍വ്വമായെങ്കിലും അവരില്‍ ചിലര്‍ “K. P. A. C.” വരെയോ, “വെള്ളിത്തിര” വരെയോ ഒക്കെ എത്തിപ്പെട്ടിരുന്നിരിക്കാനുള്ള സാദ്ധ്യതയും തള്ളിക്കളയാനാവില്ല. പഠനവിധേയമാക്കാന്‍ കൊള്ളാവുന്ന മറ്റു്‌ ചരിത്രങ്ങളോ, സ്വതന്ത്രമായ ചരിത്രപഠനം നടത്താന്‍ യോഗ്യതയുള്ള ചരിത്രകാരന്മാരോ ഇല്ലാത്തതിനാല്‍, ഉള്ള “ചരിത്രകാരന്മാര്‍ക്കു്‌” അവരുടെ കൊടിയുടെ നിറത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍, “ഉള്ളതുകൊണ്ടു്‌ ഓണം പോലെ” എന്ന നിലയില്‍, ഇതുപോലുള്ള വിഷയങ്ങള്‍ പഠനവിധേയമാക്കാവുന്നതാണു്‌. പലതരം വര്‍ണ്ണങ്ങളാലും വര്‍ണ്ണനകളാലും തമ്മില്‍ത്തമ്മില്‍ വേര്‍പെട്ടു്‌ നില്‍ക്കുന്നതും, പരസ്പരവിരുദ്ധമായതുമായ കലാസൃഷ്ടികളുടെ സമാഹാരത്തെയാണല്ലോ നമ്മള്‍ ചരിത്രം എന്നു്‌ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നതു്‌! ഹിന്ദുവിനു്‌ ഒരു ഭാരതചരിത്രം, മുസ്ലീമിനു്‌ മറ്റൊരു ഭാരതചരിത്രം, ക്രൈസ്തവനു്‌ ഇതുരണ്ടുമല്ലാത്ത മറ്റൊന്നു്‌… അങ്ങനെ വസ്തുനിഷ്ഠമായി, നിരയനുസരിച്ചു്‌. മതങ്ങള്‍ ചരിത്രരചന തീര്‍ത്തുകഴിയുമ്പോള്‍ ജാതികള്‍ക്കു്‌ അവരുടെ വകയായുള്ള ചരിത്രരചന തുടങ്ങാം. അച്ചടിമഷി പുരട്ടിയിരിക്കുന്ന കടലാസുകളുടെ വിലപോലും ഇല്ലാത്ത തകൃതികളാണു്‌ സാഹിത്യസൃഷ്ടികള്‍ എന്ന പേരില്‍ കേരളത്തില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നവയില്‍ എണ്‍പതു്‌ ശതമാനവും എന്നതിനാല്‍, ഈ രീതിയില്‍ “സാമൂഹികപ്രതിബദ്ധതയുള്ള” വിഷയങ്ങള്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന ഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ സാമ്പത്തികമായി വന്‍വിജയം കരസ്ഥമാക്കുമെന്ന കാര്യത്തില്‍ സംശയം വേണ്ട.

ഇനി, ഹേഗെലിന്റെ മറ്റൊരു മൊഴിമുത്തു്‌! മനസ്സിലാകാത്തതിനെ അന്ധമായി ആരാധിക്കുക എന്ന പ്രവണത മനുഷ്യവര്‍ഗ്ഗത്തിനു്‌ ജന്മസിദ്ധമായതിനാല്‍, കാണാതെ പഠിച്ചു്‌, ചായക്കട, കള്ളുഷാപ്പു്‌ മുതലായ ഇടങ്ങളില്‍ “വിദഗ്ദ്ധര്‍” തമ്മില്‍ കയ്യേറ്റത്തിലും കൊലയിലും വരെ എത്തിച്ചേരാവുന്നത്ര ആവേശത്തോടെ അരങ്ങേറുന്ന രാഷ്ട്രീയവും മതപരവും സാമൂഹികവുമായ ചര്‍ച്ചകളില്‍ സന്ദര്‍ഭാനുസരണം ഉരുവിട്ടാല്‍ എതിര്‍പക്ഷത്തിന്റെ കണ്ണില്‍ പൊടി വാരിയെറിയുന്നതിനു്‌ തുല്യമായ ഫലം കിട്ടിക്കൂടെന്നില്ല. പഴയകാലത്തെ പൂഴിക്കടകന്‍ അടി, പുതിയകാലത്തെ ചെളി വാരിയെറിയല്‍ മുതലായവയെല്ലാം ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ എതിരാളിയുടെ കണ്ണിലേക്കു്‌ മണ്ണു്‌ വാരിയെറിഞ്ഞു്‌ കണ്ണുകാണാതാക്കുക എന്ന മലയാളിത്തനിമയുള്ള അടവുകള്‍ തന്നെയാണല്ലോ.

“It is the totality which reaches its truth – the potential becomes actualized – only at the end of the process of its own teleological self-becoming. It is a result of its own development in which it gives itself its own content – Nature (the presupposition of human consciousness) – and returns from the otherness of this content through human consciousness. In other words, it becomes object to itself and comes to know itself to be this object.  It becomes self-consciously, self-thinking thought.” – Hegel

“It is the totality which reaches its truth”. അതുതന്നെയല്ലേ “The truth is the whole” എന്ന വാക്യം പറയുന്നതും? ആണെന്നു്‌ കരുതാം. മനുഷ്യനായാല്‍ എന്തെങ്കിലുമൊന്നു്‌ കരുതാതിരിക്കുന്നതെങ്ങനെ? കേരളത്തില്‍ കരുതിയിരുന്നാല്‍ത്തന്നെ മനുഷ്യനായി ജീവിക്കാന്‍ പറ്റാത്തതാണു്‌ ഇന്നത്തെ കാലം. പഴയ കാലത്തെ മനുഷ്യര്‍ നാച്ചുറല്‍ ഫിലോസഫി മുഴുവനും അറിയാനുള്ള ശ്രമമായിരുന്നു നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നതു്‌. ഇത്തിരി കൊണ്ടൊന്നും അവര്‍ തൃപ്തിപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. ഇന്നത്തെ നാച്ചുറല്‍ സയന്‍സ് ആ ഉദ്യമം ഉപേക്ഷിച്ചു. മുഴുവനും അറിയാനുള്ള ആഗ്രഹമില്ലാത്തതിനാലല്ല, അതു്‌ സാദ്ധ്യമല്ലാത്തതിനാല്‍. പയ്യെത്തിന്നാല്‍ പനയും തിന്നാം എന്നതാണു്‌ അവരുടെ രീതി. – റിഡക്ഷനിസം. ചെറിയ ചുവടുകളിലൂടെ അറിയാന്‍ കഴിയുന്ന ചെറിയ കാര്യങ്ങളെ ചേര്‍ത്തുവച്ചു്‌ മൊത്തത്തെപ്പറ്റി എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയുമോ എന്നറിയാനുള്ള ശ്രമം.

മനുഷ്യനു്‌ ആകെമൊത്തം ഈ ലോകത്തില്‍ ജീവിക്കാന്‍ ലഭിക്കുന്ന സമയം എഴുപതോ എണ്‍പതോ വര്‍ഷങ്ങളാണു്‌. കേരളത്തിലെ ട്രാഫിക്കില്‍ പങ്കെടുക്കുന്നവരുടെ കാര്യത്തില്‍ ഒരു നാല്പതോ അന്‍പതോ വര്‍ഷങ്ങള്‍ വേണമെങ്കില്‍ കുറയ്ക്കാം. അതായതു്‌, അവരുടെ ജീവിതദൈര്‍ഘ്യം ഇരുപതോ മുപ്പതോ വര്‍ഷങ്ങള്‍ മാത്രം. ശാസ്ത്രജ്ഞര്‍ എന്നറിയപ്പെടുന്ന നശിച്ച വര്‍ഗ്ഗം അവരെക്കാള്‍ നശിച്ച ചില കണ്ടുപിടുത്തങ്ങള്‍ നടത്തിയതിന്റെ ഫലമായി, ശാസ്ത്രീയമായി പുരോഗതി പ്രാപിച്ച സമൂഹങ്ങളില്‍ ഒരു പത്തോ ഇരുപതോ വര്‍ഷങ്ങള്‍ (സത്രീകളുടെ കാര്യത്തിലാണെങ്കില്‍ ഇരുപതോ മുപ്പതോ വര്‍ഷങ്ങള്‍) കൂട്ടുകയുമാവാം. നൂറു്‌ വയസ്സുവരെയൊക്കെ ജീവിക്കുന്ന പുരുഷന്മാരും, നൂറിനുമീതെ വയസ്സുവരെ ജീവിക്കുന്ന സ്ത്രീകളും പരിഷ്കൃതരാജ്യങ്ങളില്‍ ഇന്നൊരു അപൂര്‍വ്വതയല്ല. അങ്ങനെ, ചുരുക്കം ദശാബ്ദങ്ങള്‍ മാത്രം ഈ ലോകത്തില്‍ ജീവിക്കാന്‍ അവസരം ലഭിക്കുന്ന മനുഷ്യര്‍ “മുഴുവന്‍ സത്യവും” മനസ്സിലാക്കിയിട്ടേ ചാകാവൂ എന്നെല്ലാം പറയുന്നതു്‌ ഇത്തിരി കടന്നകയ്യാണു്‌.

അല്ലെങ്കിലും ആയുസ്സിന്റെ കാര്യത്തില്‍ പുരുഷവര്‍ഗ്ഗം ആദിമുതലേ അവഗണിക്കപ്പെട്ടവരാണു്‌. ഉദാഹരണത്തിനു്‌, പിടകള്‍ക്കു്‌ കാലവും സമയവും നോക്കാതെ എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും മുറ്റത്തും പറമ്പിലും കൊക്കിക്കൊണ്ടു്‌ നടക്കാം. അതു്‌ ആരിലും ഒരുവിധ ചൊറിച്ചിലും ഉണ്ടാക്കാറില്ല. പക്ഷേ, പുലര്‍കാലത്തില്‍ മാത്രം അനുവദിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള പൂവന്മാരുടെ കൂവല്‍ ഒരു പത്തുമിനിട്ടു്‌ മുന്നെയോ, പത്തുമിനിട്ടു്‌ താമസിച്ചോ സംഭവിച്ചാല്‍ ആ വീട്ടില്‍ ആ പൂവനാവും അന്നത്തെ അത്താഴത്തിന്റെ കറി. കൃത്യമായി ടൈം ടേബിള്‍ പാലിക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ടവരാണു്‌ പൊതുവേ പുരുഷവര്‍ഗ്ഗം. ഒരു പത്തുമിനിട്ടു്‌ നേരത്തെയോ, അല്ലെങ്കില്‍ പത്തുമിനിട്ടു്‌ താമസിച്ചോ ആണു്‌ ഉണര്‍ന്നതും കൂവിയതും എന്നതു്‌ വധശിക്ഷ അര്‍ഹിക്കുന്ന ഒരു കുറ്റമായി എനിക്കു്‌ തോന്നുന്നില്ല.

അതിനെക്കാളൊക്കെ കഷ്ടം, complete truth, absolute truth എന്നൊക്കെ വിളിക്കപ്പെടുന്ന സംഗതി എന്താണെന്നു്‌ സങ്കല്പിക്കാന്‍ പോലും മനുഷ്യര്‍ക്കു്‌ കഴിയില്ല എന്നതാണു്‌. റിലേറ്റിവിറ്റിയും ക്വാണ്ടം തിയറിയുമൊക്കെ വന്നശേഷം പ്രത്യേകിച്ചും. തീര്‍ച്ചയായും, ദൈവവിശ്വാസികളും മറ്റിനം പച്ചക്കുതിരകളുമെല്ലാം (പച്ചക്കുതിര ജര്‍മ്മന്‍ ഭാഷയില്‍ ദൈവാരാധിക എന്നു്‌ അര്‍ത്ഥം വരുന്ന Gottesanbeterin എന്നാണു്‌ അറിയപ്പെടുന്നതു്‌! തികച്ചും യോഗ്യമായ ഒരു വിളിപ്പേരു്‌). കമ്പ്ലീറ്റ് ട്രൂത്ത്‌, അബ്സൊല്യൂട്ട് ട്രൂത്ത്‌ എന്നൊക്കെപ്പറഞ്ഞാല്‍ എന്തെന്നതിനെപ്പറ്റി വ്യക്തമായ ധാരണയുള്ളവരാണു്‌. ഇപ്പറഞ്ഞ ഏതാനും കാര്യങ്ങള്‍ മാത്രമല്ല, ഇനി ലോകാവസാനത്തോളം സകലലോകവും പറയാനിരിക്കുന്ന സര്‍വ്വമാനകാര്യങ്ങളും ദൈവം എന്ന ഒരൊറ്റ വാക്കിലേക്കു്‌ ഒതുക്കാന്‍ കഴിയുന്നവയാണെന്ന കാര്യത്തില്‍ ഒരു തരിക്കുപോലും സംശയമില്ലാത്തവര്‍! അവര്‍ക്കാണെങ്കില്‍ അതിനു്‌ സാമാന്യവിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ പോലും ആവശ്യവുമില്ല. സത്യം പറയാമല്ലോ, ജനിക്കണമെങ്കില്‍ അത്തരം പച്ചക്കുതിരകളായി ജനിക്കണം! പ്രപഞ്ചത്തില്‍ ഒരു അസ്തിത്വത്തിനു്‌ ലഭിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യമാണതു്‌. ജനിക്കുക, മുടങ്ങാതെ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുക, മുടങ്ങാതെ തിന്നുക, തിന്നുതിന്നു്‌ വീര്‍ക്കുക, കഴിയുന്നത്ര പെരുകുക,  എപ്പോഴെങ്കിലും ചാവുക, അവസാനം നിത്യസ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലെത്തുക! അതില്‍ കൂടിയ ഒരു ഭാഗ്യമുണ്ടോ?

ഹേഗെലിന്റെയും മാര്‍ക്സിന്റെയും, എന്തിനു്‌, ഐന്‍‌സ്റ്റൈന്റെ പോലും ലോകത്തില്‍ നിന്നും ശാസ്ത്രവും  മനുഷ്യരും (ചിലരെങ്കിലും) ഇന്നു്‌ വളരെ മുന്നോട്ടുപോയി. പണ്ടു്‌ തത്വചിന്തയില്‍ ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന സംജ്ഞകള്‍ക്കു്‌ ഇന്നത്തെ പ്രകൃതിശാസ്ത്രങ്ങള്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന സംജ്ഞകളുടെ സൂക്ഷ്മതാനിലവാരം ഇല്ല എന്നതു്‌ തത്വചിന്തകര്‍ തന്നെ അംഗീകരിച്ചുകഴിഞ്ഞ കാര്യമാണു്‌. ക്ലാസിക്കല്‍ ഫിലോസഫി കൈകാര്യം ചെയ്തതു്‌ യഥാര്‍ത്ഥത്തിലുള്ള പ്രശ്നങ്ങളായിരുന്നില്ല, സ്യൂഡോ പ്രശ്നങ്ങളായിരുന്നു. വാസ്തവത്തില്‍ തത്വചിന്തകര്‍ ഇടപെടാന്‍ പോകരുതാത്ത മേഖലയാണതു്‌. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, പ്രപഞ്ചത്തെപ്പറ്റിയും മനുഷ്യരെപ്പറ്റിയും ക്ലാസിക്കല്‍ ഫിലോസഫി ചോദിച്ച ചോദ്യങ്ങളും, നടത്തിയ പരിശോധനകളും അര്‍ത്ഥശൂന്യമായിരുന്നു. ക്വാണ്ടം മെക്കാനിക്സിന്റെ വരവോടെ കാര്യങ്ങള്‍ വീണ്ടും സങ്കീര്‍ണ്ണമായി. ശാസ്ത്രത്തില്‍ നിന്നും സ്പഷ്ടമായ സംജ്ഞകള്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന തത്വചിന്തകരെ അതിലെ കോമ്പ്ലിമെന്റാരിറ്റി, അണ്‍സെര്‍ട്ടെന്റി റിലേഷന്‍, ഇന്റെര്‍ഫെറെന്‍സ് പ്രോബബിലിറ്റി മുതലായവയെല്ലാം നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തിയാല്‍ അതില്‍ അത്ഭുതമൊന്നുമില്ല. നീല്‍സ് ബോര്‍ പറയുന്നു: “ഒരു വസ്തുത സ്പഷ്ടമായി മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയുമ്പോഴും, അതിനെപ്പറ്റി സാദൃശ്യങ്ങളും ഉപമകളും വഴി മാത്രം സംസാരിക്കാന്‍ കഴിയുന്നതിന്റെ ഏറ്റവും നല്ല ഉദാഹരണമാണു്‌ ക്വാണ്ടം തിയറി. തരംഗവും കണവും ക്ലാസിക്കല്‍ സംജ്ഞകളാണെങ്കിലും ഇവിടെ അവ കോമ്പ്ലിമെന്ററി ആയതിനാല്‍ യഥാര്‍ത്ഥ ലോകവുമായി ചേര്‍ന്നുപോകാന്‍ കഴിയാത്തവിധം പരസ്പരവിരുദ്ധമായി നിലകൊള്ളുന്നവയാണു്‌. എങ്കിലും, ഒരു വസ്തുതയുടെ വിവരണത്തിനു്‌ നമുക്കു്‌ സ്വാഭാവികഭാഷയുടെ പരിധിക്കുള്ളില്‍ നില്‍ക്കേണ്ടതുള്ളതിനാല്‍, സാദൃശ്യങ്ങളും ഉപമകളും വഴി മാത്രമേ ഈ വസ്തുതയെ നമുക്കു്‌ സമീപിക്കാന്‍ കഴിയൂ”.

പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടോടെ മാത്രമാണു്‌ ചുരുങ്ങിയപക്ഷം യൂറോപ്പിലെങ്കിലും മനുഷ്യര്‍ അഥോറിറ്റികളില്‍ നിന്നും സ്വതന്ത്രമായി അനുഭവജ്ഞാനത്തിലേക്കു്‌, അല്ലെങ്കില്‍, പരീക്ഷണങ്ങള്‍ വഴി വിശദാംശങ്ങള്‍ വെരിഫൈ ചെയ്തു്‌ അനുഭവജ്ഞാനം സ്ഥിരീകരിക്കുന്ന രീതിയിലേക്കു്‌ പുരോഗമിച്ചതു്‌. അതുവരെ അറിവു്‌ എന്നതു്‌ ആകമാനതയെപ്പറ്റി പൊതുവായുള്ള ചില വിവരങ്ങള്‍ മാത്രമായിരുന്നു. അതിനു്‌ മനുഷ്യര്‍ ആശ്രയിച്ചിരുന്നതു്‌ പ്ലേറ്റോ, അരിസ്റ്റോട്ടില്‍ മുതലായവരുടെ ചിന്തകളെയോ ക്രൈസ്തവസഭയുടെ ഡോക്ട്രിനുകളെയോ ആയിരുന്നു. അക്കാലത്തു്‌ അനുഭവലോകത്തിലെ ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങളും അവയുടെ വിശദാംശങ്ങളുമൊന്നും മനുഷ്യരെ അധികം അലട്ടിയിരുന്നില്ല. അതിനെല്ലാം “ജ്ഞാനികളായ” മന്ത്രവാദികള്‍ നല്‍കുന്ന വിശദീകരണങ്ങള്‍കൊണ്ടു്‌ മനുഷ്യര്‍ സംതൃപ്തരായിരുന്നു. അതിന്റെ ഫലമായി ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലെ പല കാര്യങ്ങളിലും അന്ധവിശ്വാസം പെരുകുകയും, വലിയ കാര്യങ്ങളില്‍ ഒരു ചുവടുപോലും മുന്നോട്ടു്‌ പോകാന്‍ കഴിയാതിരിക്കുകയും ചെയ്തു എന്നതൊഴിച്ചാല്‍, ആകാശത്തിലേപ്പോലെ ഭൂമിയിലും എന്ന രീതിയില്‍ “നന്മതിന്മകള്‍ക്കപ്പുറത്തുള്ള” ഏതോ ലോകത്തെ സ്വപ്നം കണ്ടുകൊണ്ടു്‌ ജീവിച്ചു്‌ മരിക്കുക എന്നതിനു്‌ അപ്പുറം എത്തുന്നതായിരുന്നില്ല അന്നത്തെ മനുഷ്യജീവിതം.

ഒരു കരിവണ്ടിനെ അര്‍ദ്ധരാത്രിയില്‍ മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെ മേശപ്പുറത്തു്‌ ചോക്കുകൊണ്ടു്‌ വരച്ച ഒരു വൃത്തത്തിന്റെ നടുക്കു്‌ വച്ചാല്‍, അതിനു്‌ ആ വൃത്തത്തിനു്‌ പുറത്തുകടക്കാന്‍ സാധിക്കുകയില്ല എന്നൊരു വിശ്വാസം പഴയ കാലത്തുണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കല്‍ നിര്‍ദ്ദിഷ്ടമായ എല്ലാ കണ്ഡീഷനുകളും പാലിച്ചുകൊണ്ടു്‌ വൃത്തത്തിനു്‌ നടുവില്‍ പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ട ഒരു വണ്ടു്‌ ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല എന്നപോലെ (സ്വാഭാവികമായും) വൃത്തത്തിനു്‌ പുറത്തിറങ്ങി അതിന്റെ പാട്ടിനുപോയതോടെ ആ വിശ്വാസം അവസാനിച്ചു. ഇതു്‌ പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ലണ്ഡനില്‍ സംഭവിച്ചതാണു്‌. എങ്കിലും, മഴ പെയ്യിക്കാനായി ഈ ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലും യാഗവും ഹോമവുമൊക്കെ നടത്തുന്ന ചില രാജ്യങ്ങളുണ്ടു്‌! അവിടങ്ങളില്‍ മേശപ്പുറത്തു്‌ വരച്ച വൃത്തത്തിന്റെ നടുവില്‍ മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെ പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെടുന്ന കരിവണ്ടുകള്‍ പ്രതിമയെപ്പോലെ ഇരുത്തിയിടത്തു്‌ ഇരിക്കാറാണു്‌ പതിവെന്നും കേള്‍ക്കുന്നു. അത്തരം രാജ്യങ്ങളില്‍ വണ്ടും, മനുഷ്യരും, കല്ലും, തടിയുമൊക്കെ ഒരുപോലെയാണു്‌ – നിന്നിടത്തുനിന്നും ഒരു ചുവടുപോലും അനങ്ങാതിരിക്കാന്‍ പരമാവധി ശ്രമിക്കുന്ന യാഥാസ്ഥിതികത്വമാണു്‌ അവയുടെ മുഖമുദ്ര! ഇരുത്തിയാല്‍ ഇരുത്തിയിടത്തു്‌ ഇരിക്കുന്ന, കിടത്തിയാല്‍ കിടത്തിയിടത്തു്‌ കിടക്കുന്ന തരം യാഥാസ്ഥിതികത്വം.

“ഒരുവന്‍ /ഒരുവള്‍” എന്നു്‌ മുകളില്‍ പ്രത്യേകം എടുത്തുപറയേണ്ടിവന്നതുകൊണ്ടു്‌ ഒരു വിശദീകരണം: സ്ത്രീപുരുഷസമത്വത്തില്‍ ഭാഗികമായി മാത്രം വിശ്വസിക്കുന്നവനാണു്‌ ഞാന്‍. അതു്‌ ഇതില്‍ ഏതെങ്കിലുമൊരു വര്‍ഗ്ഗം ഇത്തിരി ഉയര്‍ന്നതാണെന്നോ, മറ്റേ വര്‍ഗ്ഗം അതിലുമിത്തിരി താഴ്ന്നതാണെന്നോ ഉള്ള ചിന്തയുടെ പേരിലല്ല, പൂര്‍ണ്ണമായ സ്ത്രീപുരുഷസമത്വം മനുഷ്യവര്‍ഗ്ഗത്തെ കൊണ്ടുചെന്നു്‌ എത്തിച്ചേക്കാവുന്ന സ്വയം നശീകരണത്തിനു്‌ ശാശ്വതമായ ഒരു പരിഹാരം കാണാന്‍ ശാസ്ത്രത്തിനു്‌ ഇതുവരെ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നതിന്റെ പേരില്‍ മാത്രം. വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും തൊഴിലിനും തുല്യ അവസരങ്ങള്‍, തുല്യജോലിക്കു്‌ തുല്യകൂലി മുതലായ കാര്യങ്ങള്‍ ജാതി, മത, ലിംഗഭേദമെന്യേ മനുഷ്യവര്‍ഗ്ഗത്തിനു്‌ പൊതുവായി ബാധകമായിരിക്കേണ്ട ജന്മാവകാശങ്ങള്‍ ആയിരിക്കണം എന്നാണെന്റെ അഭിപ്രായം. ഇന്ന ജോലി ഇന്ന വിഭാഗമേ ചെയ്യാവൂ എന്നൊരു നിര്‍ബന്ധത്തിന്റെ പോലും ആവശ്യമില്ല എന്നുംകൂടി പറയാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുങ്കില്‍ അതായിരുന്നേനെ എനിക്കു്‌ കൂടുതല്‍ ഇഷ്ടം. പക്ഷേ, ചില വിഷയങ്ങളില്‍ (പുരുഷവര്‍ഗ്ഗത്തെ എങ്ങനെ പ്രസവശേഷിയുള്ള ജീവികളാക്കി മാറ്റാം എന്ന പോലുള്ളവ) ഫലപ്രദമായ ഒരു പരിഹാരം കണ്ടെത്താന്‍ ശാസ്ത്രത്തിനു്‌ ഇതുവരെ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത സ്ഥിതിക്കു്‌, ഈ രണ്ടു്‌ വര്‍ഗ്ഗങ്ങളുടെയും ശരീരങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ കാലാകാലങ്ങളായി നിലവിലിരിക്കുന്ന പ്രസക്തമായ ചില വ്യത്യാസങ്ങള്‍ക്കു്‌ കാര്യമായ മാറ്റമൊന്നും സംഭവിക്കാത്തവിധത്തില്‍ തട്ടിക്കൂട്ടാവുന്ന സ്ത്രീപുരുഷസമത്വംകൊണ്ടു്‌ തൃപ്തിപ്പെടുക എന്നതല്ലാതെ തത്കാലം മറ്റു്‌ നിവൃത്തിയൊന്നും ഞാന്‍ കാണുന്നില്ല. സാങ്കേതികമായ ഇത്തരം പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്കു്‌ ഒരു കാലത്തു്‌ അനുയോജ്യമായ പരിഹാരം കണ്ടെത്താന്‍ കഴിയുന്ന പക്ഷം അന്നു്‌ സ്ത്രീപുരുഷസമത്വത്തിലെ ഈ “ഭാഗികത” ഒഴിവാക്കുന്നതിനോടു്‌ എനിക്കു്‌ വിയോജിപ്പുമില്ല. വിയോജിക്കാന്‍, ഇതിപ്പോള്‍ വൈരുദ്ധ്യത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ ഭൗതികവാദം പോലെ, തൊടാനും തീണ്ടാനുമൊന്നും അനുവാദമില്ലാത്ത ഒരു “സയന്റിഫിക്” തിയറിയോ, മരണാനന്തരജീവിതം പോലെ, ലോകാവസാനം വരെ ഇടിച്ചാലും കടിച്ചാലും പൊട്ടാത്ത ഒരു വിശ്വാസസത്യമോ ഒന്നുമല്ലല്ലോ.

 
Comments Off on ഹേഗെലും ചില ‘ഐഡിയ’കളും

Posted by on Jul 22, 2013 in പലവക

 

Tags: , , , , ,

Image

മാര്‍ക്സ്, എംഗല്‍സ്, ഹെലേന ഡേമൂത്ത്

Helena Demuth

ജര്‍മ്മന്‍ ഐഡിയോളജിയെപ്പറ്റി എഴുതുമ്പോള്‍ മാര്‍ക്സിനും എംഗല്‍സിനും സംശയമേതുമില്ലായിരുന്നു: “മനുഷ്യന്‍ വഴിയുള്ള മനുഷ്യന്റെ ചൂഷണവും, ക്യാപ്പിറ്റലിസത്തിന്റെ ജന്മമെടുക്കലും തുടങ്ങുന്നതു്‌ കുടുംബത്തില്‍ നിന്നും, സ്ത്രീകളുടെ അടിച്ചമര്‍ത്തലില്‍ നിന്നുമാണു്‌.”

ബൂര്‍ഷ്വാസിയും ക്യാപ്പിറ്റലിസ്റ്റുകളും ജന്മികളും തൊഴിലാളികള്‍ക്കു്‌ അര്‍ഹിക്കുന്ന കൂലിനല്‍കാതെ അവരെക്കൊണ്ടു്‌ ജോലി ചെയ്യിക്കുന്നതിനും, ചൂഷണം ചെയ്യുന്നതിനും എതിരെ സന്ധിയില്ലാസമരം പ്രഖ്യാപിച്ചവനാണു്‌ മാര്‍ക്സ്. പക്ഷേ, സ്വന്തം വീട്ടുവേലക്കാരിയായിരുന്ന ഹെലേന ഡേമൂത്ത് എന്ന സ്ത്രീയ്ക്കു്‌ അവള്‍ അര്‍ഹിക്കുന്ന കൂലി സ്ഥിരമായി നല്‍കണമെന്നതു്‌ അത്ര പ്രാധാന്യം അര്‍ഹിക്കുന്ന ഒരു കാര്യമായി എന്തുകൊണ്ടോ മാര്‍ക്സിനു്‌ തോന്നിയില്ല. അര്‍ഹിക്കുന്ന കൂലി നല്‍കാതെ തൊഴിലാളിയെക്കൊണ്ടു്‌ ജോലി ചെയ്യിപ്പിക്കുന്ന താന്‍ ഒരു ബൂര്‍ഷ്വാ ആണെന്നോ, തന്റെ പ്രവൃത്തി ഒരു ചൂഷണമാണെന്നോ ഒരുപക്ഷേ മാര്‍ക്സിനു്‌ തോന്നാതിരുന്നതാവാം അതിനു്‌ കാരണം. അതിനെല്ലാം പുറമെ, അവളില്‍ നിന്നും ഒരു കുഞ്ഞിനെ ജനിപ്പിക്കാന്‍ കൂടി മാര്‍ക്സ് തയ്യാറാവുമ്പോള്‍, അതു്‌ കൂലിക്കു്‌ പകരം താന്‍ നല്‍കുന്ന പ്രതിഫലമായി അവള്‍ കണക്കാക്കി കൊള്ളട്ടെ എന്നാവുമോ ആ തൊഴിലാളിസ്നേഹി കരുതിയിട്ടുണ്ടാവുക? മനുഷ്യാദ്ധ്വാനത്തിന്റെ സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ മൂല്യം കൃത്യമായി കണക്കുകൂട്ടി തിട്ടപ്പെടുത്തി എന്നു്‌ അവകാശപ്പെട്ട മാര്‍ക്സ് തന്റെ വീട്ടുവേലക്കാരി തനിക്കും തന്റെ കുടുംബത്തിനും നല്‍കുന്ന സേവനത്തിന്റെ മൂല്യം നിശ്ചയിക്കാന്‍ അപ്രാപ്തനായിരുന്നു എന്നു്‌ വരുമോ?

ഒരു ബൂര്‍ഷ്വായുടെ കീഴില്‍ വീട്ടുവേല ചെയ്യുന്ന പ്രായപൂര്‍ത്തിയായ ഒരു സ്ത്രീ തന്റെ മുതലാളിയുടെ ഒരു കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിക്കണം എന്നാഗ്രഹിച്ചാല്‍ അതു്‌ വലിയ ഒരു തെറ്റോ, അത്ര അസാധാരണമായ കാര്യമോ അല്ല. പക്ഷേ, അനാഥയും, അഗതിയുമായ ഒരു സ്ത്രീ ‘പൊട്ടിച്ചെറിയാന്‍ പറ്റാത്ത ചങ്ങലയില്‍’ തളച്ചിട്ടാലെന്നപോലെ തന്റെ കീഴില്‍ വീട്ടുപണി ചെയ്തു്‌ കഴിയുമ്പോള്‍, തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ മൊത്തം രക്ഷകനാവാന്‍ അവതരിച്ചവന്‍ എന്നു്‌ അഭിമാനിച്ച ഒരു വ്യക്തി, തന്റെ പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമായി അവള്‍ക്കും, ആ കുഞ്ഞിനും, തനിക്കുതന്നെയും ആജീവനാന്തം സമൂഹത്തില്‍ നിന്നും നേരിടേണ്ടി വരുന്ന പ്രത്യാഘാതങ്ങളെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കാതെ, അവള്‍ക്കു്‌ ബീജദായകനാവുക എന്നതു്‌ മനസ്സിലാക്കാന്‍ ചില്ലറ സോഷ്യലിസ്റ്റ് ബുദ്ധിയൊന്നും മതിയാവില്ല. അങ്ങനെ തന്നില്‍ നിന്നും അവള്‍ ഗര്‍ഭിണി ആയപ്പോഴും, ജന്മം കൊണ്ടു്‌ ഒരു ബൂര്‍ഷ്വാസി ആയിരുന്ന തനിക്കു്‌ സമൂഹത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ‘റെപ്യൂട്ടേഷനു്‌’ കളങ്കമേല്‍ക്കാതിരിക്കാന്‍ ആ കുഞ്ഞിനെ അവളെക്കൊണ്ടു്‌ ദത്തു്‌ കൊടുപ്പിച്ചപ്പോഴും മാര്‍ക്സിന്റെ ‘സാര്‍വ്വലൗകികസോഷ്യലിസ്റ്റ് മനസാക്ഷിയില്‍’ പോറലൊന്നും ഏറ്റില്ല.

അല്ലെങ്കില്‍ത്തന്നെ, തന്റെ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളിലും മാര്‍ക്സിനെ ഭരിച്ചിരുന്നതും നയിച്ചിരുന്നതുമായ ചേതോവികാരം ഒരിക്കലും സമൂഹത്തിലെ അനീതി ആയിരുന്നില്ല, തന്റെ സ്വന്തം ‘റെപ്യൂട്ടേഷന്‍’ മാത്രമായിരുന്നു. തന്റെ ആ ലക്ഷ്യം നേടാനുള്ള ഒരു ഉപാധി മാത്രമായിരുന്നു മാര്‍ക്സിനെസംബന്ധിച്ചു്‌ തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗം. മാര്‍ക്സിന്റെ ജീവചരിത്രം അറിയാവുന്നവര്‍ക്കു്‌ ഇക്കാര്യത്തില്‍ സംശയമൊന്നും ഉണ്ടാവാന്‍ വഴിയില്ല. തങ്ങള്‍ക്കുണ്ടാവുന്ന ഹലൂസിനേഷനുകളെ ദൈവവെളിപാടു്‌ എന്നു്‌ വിളിക്കുന്ന പ്രവാചകന്മാര്‍ നല്‍കുന്ന ഉറപ്പില്‍, സ്വര്‍ഗ്ഗലോകത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന വിശ്വാസികളെപ്പോലെ, വരാനിരിക്കുന്ന ഒരു സുവര്‍ണ്ണകാലം വാഗ്ദാനം ചെയ്താല്‍ എളുപ്പം മയക്കാനും കരുവാക്കാനും, ദുരുപയോഗം ചെയ്യാനും കഴിയുന്ന ഒരു കൂട്ടം മനുഷ്യര്‍, അതായിരുന്നു മാര്‍ക്സിന്റെ ദൃഷ്ടിയില്‍ ‘പ്രോലെറ്റേറിയറ്റ്’ എന്നു്‌ മാമൂദീസ മുക്കപ്പെട്ട തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗം!

ഒരു ബെയ്ക്കറുടെ മകളായി 1820 ഡിസംബര്‍ 31-നു്‌ ജര്‍മ്മനിയിലെ സാര്‍ലാന്‍ഡ് സംസ്ഥാനത്തില്‍ ജനിച്ച ഹെലേന ഡേമൂത്ത് പത്താമത്തെ വയസ്സില്‍ അര്‍ദ്ധഅനാഥയായി. ജനനരജിസ്റ്റര്‍ പ്രകാരം വിദ്യാഭ്യാസമോ തൊഴില്‍ പരിശീലനമോ ഒന്നും ലഭിച്ചവളായിരുന്നില്ല എന്നതിനാല്‍, ഏതെങ്കിലും ധനികകുടുംബത്തിലെ വേലക്കാരിയായോ, അല്ലെങ്കില്‍, വല്ല ഫാക്ടറിയിലും ദിവസക്കൂലിക്കാരിയായോ അധികമാരുമറിയാതെ അവസാനിക്കേണ്ടിയിരുന്ന ഹെലേനയുടെ ജീവിതത്തിനു്‌ ചരിത്രത്തില്‍ ഇടം ലഭിച്ചതു്‌ 1837-ല്‍ ഒരു വീട്ടുവേലക്കാരിയായി അവള്‍ ചെന്നുപെട്ടതു്‌ അയല്‍ സംസ്ഥാനമായ റൈന്‍ലാന്‍ഡിലെ ട്രിയറില്‍ ലുഡ്‌വിഗ് ഫോണ്‍ വെസ്റ്റ്ഫാളന്‍ എന്ന പ്രഭുവിന്റെ വീട്ടിലായിരുന്നു എന്നതിനാലാണു്‌. കാരണം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകളായ ജെന്നി ഫോണ്‍ വെസ്റ്റ്ഫാളനില്‍ ആയിരുന്നു പിന്നീടു്‌ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഗുരു ആയി മാറിയ കാര്‍ള്‍ മാര്‍ക്സ് അന്തം വിട്ടു്‌ പ്രണയപരവശനായതും, അവളെ ഒന്നിനുപിറകെ ഒന്നെന്നോണം പ്രണയകാവ്യങ്ങള്‍കൊണ്ടു്‌ വീര്‍പ്പു്‌ മുട്ടിച്ചതും, അവരുടെ കുടുംബങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ നിലവിലിരുന്ന, അക്കാലത്തു്‌ ഒട്ടും അപ്രധാനമല്ലാതിരുന്ന, ‘ക്ലാസ് ഡിസ്റ്റിങ്ഷന്‍’ മൂലം രണ്ടു്‌ കുടുംബങ്ങളില്‍ നിന്നും എതിര്‍പ്പുകള്‍ നേരിടേണ്ടി വന്നിട്ടും,  അവസാനം, തന്നെക്കാള്‍ നാലു്‌ വയസ്സിനു്‌ പ്രായക്കൂടുതല്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ജെന്നിയെ 1843-ല്‍ വിവാഹം കഴിച്ചതും.

ഏതാനും മാസത്തെ പത്രപ്രവര്‍ത്തനം വഴി പ്രഷ്യന്‍ രാജാവിന്റെ അതൃപ്തി നേടിയ മാര്‍ക്സ് പാരീസിലേക്കു്‌ നാടു്‌ കടത്തപ്പെട്ടപ്പോള്‍ ജെന്നിയും ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു കൈക്കുഞ്ഞുമായി പാരീസിലെ ഒരു ചെറിയ ഫ്ലാറ്റില്‍  മാര്‍ക്സിനോടൊപ്പം ജീവിച്ചിരുന്ന ജെന്നി പാചകമോ മറ്റു്‌ വീട്ടുജോലികളോ ശീലിച്ചിട്ടുള്ളവളായിരുന്നില്ല. മകളെ വീട്ടുജോലികളില്‍ സഹായിക്കാനായിട്ടാണു്‌ ജെന്നിയുടെ അമ്മ, “തനിക്കു്‌ അയയ്ക്കാന്‍ കഴിയുന്നതില്‍ ഏറ്റവും വിശ്വസ്തയും, സ്നേഹവതിയുമായ” ഹെലേനയെ പാരീസിലേയ്ക്കു്‌ അയച്ചതു്‌. രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകള്‍ മൂലം, പാരീസില്‍ നിന്നും ബ്രസ്സല്‍സിലേയ്ക്കും, അവിടെനിന്നും ലണ്ഡനിലേയ്ക്കും താമസം മാറ്റാന്‍ മാര്‍ക്സും കുടുംബവും നിര്‍ബന്ധിതരായപ്പോഴെല്ലാം അവരോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്ന ഹെലേന, ജെന്നിയും മാര്‍ക്സും മരിക്കുന്നതുവരെ മാര്‍ക്സ് കുടുംബത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമായിരുന്നു. ശാസ്ത്രം എന്ന ലേബല്‍ വഹിച്ചുകൊണ്ടു്‌ ലക്ഷക്കണക്കിനു്‌ മനുഷ്യരെ കൊലയ്ക്കു്‌ കൊടുത്ത അര്‍ത്ഥശൂന്യമായ ഒരു ഐഡിയോളജി എന്നു്‌ പില്‍ക്കാലത്തു്‌ തെളിയിക്കപ്പെടേണ്ടിയിരുന്ന മാര്‍ക്സിസത്തിന്റെ മിക്കവാറും മുഴുവന്‍ പ്രസവവേദനകളും നേരിട്ടു്‌ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ മാര്‍ക്സ് കുടുംബത്തിന്റെ വീട്ടുവേലക്കാരി.

തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ മോചനത്തെപ്പറ്റി സ്വൈര്യമായി ഇരുന്നു്‌ ചിന്തിക്കാനും എഴുതാനും വേണ്ട സമയം മാര്‍ക്സിനു്‌ ലഭിച്ചതു്‌, എഴുതുന്നവയുടെ തിരുത്തലും പകര്‍ത്തലുമെല്ലാം ജെന്നിയും, വീട്ടുജോലികളും, മാര്‍ക്സിന്റെ ഏഴു്‌ മക്കളുടെ (അവരില്‍, നാലുപേര്‍ ബാല്യത്തിലേ മരിച്ചെങ്കിലും) സംരക്ഷണവും, വീട്ടുചിലവുകളുടെ നിയന്ത്രണവുമെല്ലാം ഹെലേനയും ഏറ്റെടുത്തതുകൊണ്ടുകൂടി ആയിരുന്നു. മേല്‍വസ്ത്രങ്ങള്‍ വരെ പണയത്തിലായിരുന്നതിനാല്‍ വീടിനു്‌ പുറത്തിറങ്ങാന്‍ പോലും കഴിയാത്തത്ര ഗതികേടിലായിരുന്നത്രെ പലപ്പോഴും മാര്‍ക്സും കുടുംബവും. വീട്ടുചിലവിനു്‌ പണമില്ലാതിരുന്ന സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ ഉപകരണങ്ങളോ വസ്ത്രങ്ങളോ പണയം വയ്ക്കുന്നതു്‌ സംബന്ധിച്ചു്‌ കടക്കാരുമായി വിലപേശിയിരുന്നതും ഹെലേന തന്നെ ആയിരുന്നത്രെ. അത്തരം ‘താഴ്ന്ന’ ജോലികളില്‍ നേരിട്ടു്‌ ഏര്‍പ്പെട്ടു്‌ തൊഴിലാളിസംരക്ഷകനായ മാര്‍ക്സിനു്‌ ജന്മസിദ്ധമായിരുന്ന ബൂര്‍ഷ്വാഭിമാനം വ്രണപ്പെടരുതല്ലോ.

1851 ജൂണ്‍ 23-നു്‌ ഹെലേന ഡേമൂത്ത് ഒരു ആണ്‍കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിച്ചു – ഹെന്‍റി ഫ്രെഡെറിക് ഡേമൂത്ത്. ജനനസര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റില്‍ പിതാവിന്റെ പേരു്‌ ‘അജ്ഞാതം’ എന്നാണു്‌ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതു്‌. ആ കുഞ്ഞു്‌ ലേവിസ് എന്നൊരു കുടുംബത്തിനു്‌ ദത്തു്‌ നല്‍കപ്പെടുകയായിരുന്നു. മാര്‍ക്സ് കുടുംബം താമസിച്ചിരുന്നിടത്തുനിന്നും ഏതാനും തെരുവുകള്‍ മാറി ഒരു സ്ലം ഏറിയയില്‍ ആയിരുന്നു ഹെലേനയുടെ സുഹൃത്തും തൂപ്പുകാരിയുമായിരുന്ന മറീ ലേവിസ് കഴിഞ്ഞിരുന്നതു്‌. മാര്‍ക്സിന്റെ വീടു്‌ മറ്റൊരു കുഞ്ഞിനുകൂടി ആരോഗ്യപൂര്‍വ്വം ജീവിക്കാന്‍ വേണ്ടത്ര ഇടം നല്‍കാന്‍ കഴിയാത്തവിധം ഇടുങ്ങിയതും സൗകര്യമില്ലാത്തതും ആയതുകൊണ്ടു്‌ മാത്രമായിരുന്നില്ല ആ ദത്തു്‌ കൊടുക്കല്‍. മാര്‍ക്സിനു്‌ സാമൂഹികമായും കുടുംബപരമായും ഉണ്ടാകാവുന്ന പേരുദോഷത്തില്‍ നിന്നും രക്ഷപെടുത്തുന്നതിനായി ആ കുഞ്ഞിന്റെ പിതൃത്വം ഏറ്റെടുത്തുകൊണ്ടു്‌ എംഗല്‍സ് അധികം താമസിയാതെ മുന്നോട്ടു്‌ വന്നതില്‍ നിന്നും ആ നടപടിയുടെ പിന്നിലെ യഥാര്‍ത്ഥ ചിന്ത എന്തായിരുന്നിരിക്കാം എന്നു്‌ ഊഹിക്കാവുന്നതേയുള്ളു. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഗുരുവിന്റെ ബൂര്‍ഷ്വാഭിമാനം വ്രണപ്പെടരുതല്ലോ. മാര്‍ക്സിനെ അപവാദത്തില്‍ നിന്നും മോചിപ്പിക്കാന്‍ അതുകൊണ്ടും കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, എംഗല്‍സിനു്‌ മാര്‍ക്സിനോടുണ്ടായിരുന്ന നിരുപാധികമായ വിധേയത്വത്തിന്റെ തീവ്രത മനസ്സിലാക്കാന്‍ അതു്‌ സഹായിക്കും.

മകന്റെ വളര്‍ത്തലിനോ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനോ വേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്യാതെ അവനെ ചേരിപ്രദേശത്തു്‌ ജീര്‍ണ്ണിക്കാന്‍ വിടുകയായിരുന്നു മാര്‍ക്സ് ചെയ്തതെങ്കിലും, എംഗല്‍സ്‌ തന്റെ ഹൗസ് കീപ്പര്‍ വഴി അവനെ സാമ്പത്തികമായി സഹായിച്ചിരുന്നു. സ്വയം സഹായിക്കാന്‍ കഴിയാതിരുന്ന മാര്‍ക്സിനു്‌ മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാന്‍ കഴിയുന്നതെങ്ങനെ എന്നും വേണമെങ്കില്‍ ചോദിക്കാം. ഉള്ളിന്റെയുള്ളില്‍ ഒരു ബൂര്‍ഷ്വാ ആയിരുന്ന മാര്‍ക്സ് തന്റെ ജാരസന്തതിക്കു്‌ സാമ്പത്തികസഹായം ചെയ്തു്‌ നാണം കെടണമായിരുന്നോ എന്ന സോഷ്യലിസ്റ്റ് ചോദ്യവും അനുവദനീയമാണു്‌. ഉത്തരങ്ങളെക്കാള്‍ എളുപ്പമാണു്‌ ചോദ്യങ്ങള്‍.

ഫ്രെഡെറിക് ലേവിസിനു്‌ തന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ അമ്മ ആരാണെന്നു്‌ അറിയാമായിരുന്നു. അവന്‍ പതിവായി ഹെലേനയെ കാണാന്‍ മാര്‍ക്സിന്റെ വീട്ടില്‍ ചെല്ലാറുണ്ടായിരുന്നു – അവന്‍ അമ്മയെ സന്ദര്‍ശിച്ചിരുന്നതു്‌ പക്ഷേ അടുക്കളയില്‍ മാത്രമായിരുന്നു. ഹെലേനയെ സംബന്ധിച്ചു്‌ ഇത്തരം അനുഭവങ്ങളൊന്നും മാര്‍ക്സിനെ അവഹേളിക്കാനോ ആ കുടുംബത്തെ ഉപേക്ഷിക്കാനോ മതിയായ കാരണങ്ങളായിരുന്നില്ല. സന്തോഷവതിയും സംതൃപ്തയും സഹായസന്നദ്ധയുമായിട്ടായിരുന്നത്രെ അവള്‍ എപ്പോഴും കാണപ്പെട്ടിരുന്നതു്‌. ജെന്നിയെയും മാര്‍ക്സിനെയും അവരുടെ അന്ത്യം വരെ സ്നേഹപൂര്‍വ്വം പരിചരിച്ച ഹെലേന മാര്‍ക്സിന്റെ മരണശേഷം 1883-ല്‍ എംഗല്‍സിന്റെ വീട്ടുജോലിക്കാരിയായി.

1890 നവംബര്‍ 4-നു്‌ ഹെലേന ഡേമൂത്ത് നിര്യാതയായി. മാര്‍ക്സിന്റെയും ജെന്നിയുടെയും ആഗ്രഹപ്രകാരം ഹെലേനയുടെ മൃതശരീരം ലണ്ഡനിലെ ഹൈഗെയ്റ്റ് സെമിറ്ററിയിലെ അവരുടെ കുടുംബക്കല്ലറയിലാണു്‌ അടക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടതു്‌. ആദ്യം ഒരു ലെയ്ത്ത് ഓപറേറ്ററും പിന്നീടു്‌ ഒരു പ്രിന്ററുമായി ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഫ്രെഡെറിക് ലേവിസ്‌ 1929-ല്‍ ലണ്ഡനില്‍ മൃതിയടഞ്ഞു. അവന്‍ ട്രെയ്ഡ് യൂണിയനിലും ആക്റ്റീവ് ആയിരുന്നത്രെ. തന്റെ പിതാവു്‌ ആരെന്നു്‌ ഫ്രെഡെറിക്കിനു്‌ അറിയാമായിരുന്നോ ആവോ. ഫ്രെഡിയ്ക്കു്‌ മാര്‍ക്സുമായി പരിഹാസ്യമായ വിധത്തിലുള്ള സാമ്യമുണ്ടു്‌ എന്നു്‌ കുടുംബസുഹൃത്തായിരുന്ന ഒരു സ്ത്രീ അവനെപ്പറ്റി പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, മാര്‍ക്സിന്റെ ജീവിതകാലത്തു്‌ അധികമാരും അറിഞ്ഞിരുന്ന ഒരു കാര്യമല്ല ഇതു്‌. 1960-കളിലെ ഗവേഷണങ്ങളില്‍ പഠനവിധേയമാക്കപ്പെട്ട കത്തുകള്‍ വഴി മാര്‍ക്സിന്റെ പിതൃത്വം സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടു.

മാര്‍ക്സില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവര്‍ക്കു്‌ ഇതെല്ലാം ക്യാപ്പിറ്റലിസ്റ്റ് പ്രോപഗാന്‍ഡയായി തോന്നാം. ഇവയെല്ലാം സത്യമായാല്‍ത്തന്നെ, അതെങ്ങനെ മാര്‍ക്സിന്റെ ചിന്തകളെ പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കും എന്ന ചോദ്യവും ന്യായം തന്നെ. മനുഷ്യന്‍, ചുരുങ്ങിയ പക്ഷം, തന്നോടുതന്നെയെങ്കിലും സത്യസന്ധനായിരിക്കണം. അല്ലാത്തിടത്തു്‌ വാഴുന്നതു്‌ അവനവനിസത്തിന്റെ അവസരവാദമാണു്‌. അവിടെ ഏതു്‌ ചോദ്യവും ന്യായം, ഏതു്‌ മറുപടിയും യുക്തം, ഏതു്‌ വിശ്വാസവും സത്യം.

 
Comments Off on മാര്‍ക്സ്, എംഗല്‍സ്, ഹെലേന ഡേമൂത്ത്

Posted by on Jun 25, 2013 in പലവക

 

Tags: , , , , ,

മാര്‍ക്സിയന്‍ ശ്രേഷ്ഠഭാഷ

കഴിഞ്ഞ ഒരു മാസത്തോളം യാത്രയിലായിരുന്നതിനാല്‍, ഇമെയില്‍ ചെക്ക് ചെയ്യുന്നതിനപ്പുറം കാര്യമായ ഓണ്‍ലൈന്‍ ആക്റ്റിവിറ്റികളൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു വര്‍ഷം മുന്‍പു്‌ ഒരു പോസ്റ്റില്‍ ഞാനൊരു കമന്റെഴുതിയിരുന്നു. മെയ് 18-നു്‌ അതില്‍ ചില പുതിയ കമന്റുകള്‍ വന്നപ്പോള്‍ ആ വിവരത്തിനു്‌ ഗൂഗിള്‍ എനിക്കൊരു മെയിലയച്ചു. നിശ്ചിതമായ ചില ആള്‍ഗൊറിധംസ് അനുസരിച്ചു്‌ പ്രവര്‍ത്തിക്കാനല്ലാതെ, എന്തായിരുന്നു ആ പോസ്റ്റിന്റെ വിഷയമെന്നും, എന്റെ ആ പഴയ കമന്റില്‍ കവിഞ്ഞ ഒരു വാക്കുപോലും അതിനെപ്പറ്റി എനിക്കു്‌ പറയാനില്ലെന്നും, അവഗണിക്കേണ്ടിയിരുന്ന ആ പോസ്റ്റില്‍ കമന്റെഴുതാന്‍ പോയതു്‌ എനിക്കു്‌ പറ്റിയ ഒരു അബദ്ധമായിരുന്നു എന്നൊന്നും ഗൂഗിളിനറിയില്ലല്ലോ. പിന്നെയെന്തിനാണു്‌ ഇപ്പോള്‍ ഇതു്‌ എഴുതുന്നതു്‌ എന്നാണെങ്കില്‍, പിണറായിയും വീഎസും ചിത്രലേഖയുമൊക്കെ അടങ്ങുന്ന പ്രോലെറ്റേറിയറ്റ് സായുധവിപ്ലവത്തിലൂടെ ലോകഭരണം ഏറ്റെടുക്കുമ്പോള്‍ മനുഷ്യര്‍ സംസാരിക്കുന്ന ശ്രേഷ്ഠഭാഷയുടെ ഒരു ഏകദേശരൂപം ഇപ്പൊഴേ അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നതുകൊണ്ടു്‌ ദോഷമൊന്നും വരാനില്ലല്ലോ എന്ന തോന്നല്‍ മൂലമാണു്‌. വൈരുദ്ധ്യാധിഷ്ഠിതവും അതിപ്രധാനവുമായ കാര്യങ്ങള്‍ ആ പോസ്റ്റില്‍ കമന്റ് ഇട്ടില്ല എന്നതിന്റെ പേരില്‍ എന്നെ വായിക്കുന്നവര്‍ അറിയാതെ പോകരുതല്ലോ. ആദ്യം ഒരു Baala Kiran അവിടെ എഴുതിയ ഈ കമന്റ് വായിച്ചുകൊണ്ടു്‌ തുടങ്ങാം.

>>>>Baala Kiran May 20, 2013

അധികാരത്തിന്റെയും അധീശത്തിന്റെയും  ഒളിയുപകരണങ്ങളിൽ എക്കാലത്തും മുഖ്യസ്ഥാനം ഭാഷക്കുണ്ടായിരുന്നു .മറ്റുള്ളവന്റെ സംസാരിക്കാനുള്ള അവകാശം ,എക്സ്സ്പ്രെസ്സ് ചെയ്യാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നിവയെ സദാ ഹനിക്കുവാൻ  ഭാഷയെ ഉപയോഗിച്ച് പോന്നു .അടികാരഭാഷ ഉപയോഗിക്കുന്നവൻ ദുർബലജനതയ്ക്ക് മീതെ നിർലജ്ജം തന്റെ അധികാരം ചെലുത്തുകയോ  വായടപ്പികുകയോ ചെയ്തു പോന്നു  ഈ  ഒരു രീതിയാണ് എല്ലാ പോസ്റ്റുകളിലും
പിന്തുടരുന്നത് .ഭാഷയെ അധികാരത്തിന്റെ ടൂളായി ഉപയോഗിക്കുക മറ്റുള്ളവന്റെ അവകാശങ്ങളെ തകര്ക്കുക .ഇത്തരം ഭാഷ  ഉപയോഗിക്കുന്നതിലൂടെ അബോധതലത്തിൽ  പവർ എക്സ്പ്രസ്സ്‌ ചെയ്തു .ആ പവ്വർ  മറ്റുള്ളവരുടെ അവകാശങ്ങളെ അറുത്തു കളയുകയും ചെയ്തു .ആശയപരമായി കീഴാള രാഷ്ട്രീയത്തെ കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോൾ തന്നെ ഭാഷ പരമായ ഒരു മാടമ്പിത്തരം സഖാവിനെ ഒരു  അധികാരപ്രയോക്താവായി മാറ്റുകയും ചെയ്തു .ഇത്തരം ഭാഷ ഞാൻ മാൻ:പൂർവ്വം  ഉപയോഗിക്കുന്നതാണ്.പരിഹാസമാണതിൻ ധ്വനി ,ഇതെന്റെ കുതന്ത്രതന്ത്രാധികളുടെ ഭാഗമാണ് എന്നെല്ലാം വാദത്തിനു വേണ്ടി താങ്കൾക്കു വാദിക്കവുന്നതാണ് .എന്റെ ഉദാഹരങ്ങൾ പോപ്പുലർ സംസ്കാരത്തിന്റെ കേവല സൂചകങ്ങൾ എന്ന് കൈകഴുകുകയും ആവാം .താങ്കളുടെ പല പോസ്റ്റുകളിലും ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ഭാഷയുടെ രാഷ്ട്രീയം ഉയര്ന്ന ജാതിക്കരന്റെതാണ് ഉന്നത ജാതിയനായ ഒരു പുരുഷന് മാത്രം പ്രയോഗത്തിൽ വരുന്ന രീതിയിൽ താങ്കൾ ഭാഷയിൽ വ്യവഹരിക്കുന്നു .പുരുഷന്റെതായ അഹന്ത ,ഗർവ്വു എന്ന് തന്നെ പറയാം .നിങ്ങളുടെ Men body politics  ആകട്ടെ ഘടനാപരമായി അധികാര പക്ഷത്തും പുരുഷാഹന്ത പക്ഷത്തും ആവുന്നു
//  പോത്ത് അമ്മേടെ കറുത്ത് കരുത്തനായ നായരുമായിരിക്കണം.///
/// അതിശയായിയിരിക്കണൂ!///
//  എന്തെങ്കിലും തരത്തില്‍ തിരുവള്ളക്കേട് തോന്നിയാല്‍// //
തുടങ്ങി ഇനിയും ഉദാഹരണങ്ങൾ ഓരോ പോ സ്റ്റിലും ഉണ്ട് .വികാരം വരുമ്പോൾ / പരിഹസിക്കുമ്പോൾ  എന്ത് കൊണ്ടാണ് ഇത്തരം  ഭാഷകൾ  വരുന്നത് ?
അത് പോലെ പുരുഷന്റെത് മാത്രമായ അധികാരസൂത്രമാണ് ഭാഷയിൽ അശ്ലീലത്തിന്റെ എലെമെന്റ്  കൊണ്ട് വരിക എന്നത് ,തെറി പദങ്ങൾ  സ്ത്രീ വിരുദ്ധമായ വാക്കുകൾ  പ്രയോഗിക്കുക എന്നത് .

പുരുഷനെന്ന ഈ അധികാര ഭാഷ പ്രയോഗത്തിലൂടെ  സ്ത്രീകളുടെ സംസാരിക്കുക എന്ന അവകാശം ആദ്യമേ ഇല്ലാതാക്കുന്നു
// പരട്ടത്തായോളികൾ. ///
/// മാദ്ധ്യമമൈരുകളേ.///
/// വല്ലവന്റെയും താങ്ങിനടന്നുള്ള പരിചയം//
// മൈരാണ് മനുഷ്യസ്നേഹം.//
മൈരൊക്കെ എഴുതേണ്ടതെന്ന് മൈരാണേ എനിക്കറിയില്ല.///
/// എന്ത് മൈരിലെ ഏര്‍പ്പാടാണ്?!  മൈര്!///
// കരസേനയെ അണ്ടിചൊറിയാന്‍ മാത്രം തീറ്റിപ്പോറ്റിയാല്‍ മതി. //
// എന്റെ പട്ടി വരും, വളിക്ക് വിളി കേള്‍ക്കാന്‍// /// /// ///
/// അനുഭവിക്ക് മൈ…കളേ. ഇവറ്റകളുടെ കൈകള്‍ നിന്റെ പിടുക്കിലേക്ക് നീളുംവരെ///
// പ്‌ഫാ, നായിന്റെ മോനേ..////
ഇനിയും തപ്പിയാൽ കാണും അസംഖ്യം ഉദാഹരണങ്ങൾ

ഈ പുരുഷന്റെതായ ബോഡി പൊളിറ്റിക്സ് ,ഭാഷയുടേതായ പവർ  പൊളിറ്റിക്സ്  വലിയ സൂത്രമാണ്

ആയിരം പയറഞ്ഞാഴി ഉത്തരങ്ങൾ നാവിൽ തിരിയുന്നതായി അറിയുന്നു ..പിന്നെ പിന്നെ പിന്നെ എന്ന് .മൂങ്ങകളോട് കളിക്കുമ്പോൾ സൂക്ഷിക്കുക<<<<

ഈ കമന്റെഴുതിയ Baala Kiran എന്ന വ്യക്തിയെ എനിക്കു്‌ പരിചയമില്ല. എങ്കിലും, പോസ്റ്റുടമയുടെ

>>>ബാക്കിയൊക്കെ ആരോപണങ്ങളാണ്, സ്വയം തെളിയിച്ചേക്കണം. അരിശം തീരുന്നില്ലെങ്കില്‍ ബര്‍ഡന്‍ ഓഫ് പ്രൂഫ് എന്ന് സെര്‍ച്ച് ചെയ്ത് വിക്കിയുടെ ചുറ്റും മണ്ടിയാലും മതി മണ്ടി.<<<

എന്ന സെല്‍ഫ് അഗ്രാന്‍ഡൈസിങ് ആഹ്വാനത്തിനു്‌ തെളിവു്‌ സഹിതം മറുപടി നല്‍കാന്‍ നടത്തിയ ശ്രമവും, കാണിച്ച ക്ഷമയും ബഹുമാനം അര്‍ഹിക്കുന്നുണ്ടു്‌. ഉണരുന്നതു്‌ മുതല്‍ ഉറങ്ങുന്നതുവരെ കമ്പ്യൂട്ടറിനു്‌ മുന്നിലിരുന്നു്‌ ഓണ്‍ലൈന്‍ മാര്‍ക്സിസം ‘ചര്‍ച്ച’ ചെയ്തുചെയ്തു്‌, മറ്റുള്ളവരില്‍ ‘സെലക്റ്റിവ് അംനീഷ്യ’ ആരോപിക്കാന്‍ മാത്രം ‘ഡിജിറ്റല്‍ ഡിമെന്‍ഷ്യ’ ബാധിച്ചവരെ കണ്ണാടി കാണിച്ചതുകൊണ്ടും പ്രയോജനമൊന്നുമില്ല എന്നറിയാന്‍ അതിലെ മറ്റു്‌ രണ്ടു്‌ കമന്റുകള്‍ വായിച്ചാല്‍ മതി.

>>>>Kiran Balakrishnan May 18, 2013

മനുഷ്യർക്കീ  മായും  മൈയും  വിട്ടുള്ള കളിയില്ലെന്നു?മര്യാദക്ക് എഴുതീത് പോരഞ്ഞാണോ മൈ …. മൈ  …എന്ന് പറയുന്നത് ?? ഒരു അയ്യേ പോരാ ..അയ്യേ അയ്യയ്യേ….അയ്യയ്യയ്യെ

Deepak Sankaranarayanan May 18, 2013

വളരെ മര്യാദയായെല്ലേ മൈരെന്ന് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്?  ഇതിലും മര്യാദക്ക് എങ്ങനെയാണ് ഇമ്മാതിരി മൈരൊക്കെ എഴുതേണ്ടതെന്ന് മൈരാണേ എനിക്കറിയില്ല.

മൈരെഴുത്തിന്റെ എറ്റിക്വിറ്റ്സ് പഠിപ്പിക്കുന്ന ഏതെങ്കിലും ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട് ബാംഗളൂര്‍ പരിസരത്തെങ്ങാനുമുണ്ടെങ്കില്‍ ഈ മൈര് പ്രശ്നം ഒഴിവായേനെ. മര്യാദക്കുള്ള സാംസ്കാരികവിദ്യാഭ്യാസം നിഷേധിച്ചിട്ട് എനിക്ക് മര്യാദയറിയില്ലെന്ന് പറയുന്നത് എന്ത് മൈരിലെ ഏര്‍പ്പാടാണ്?!  മൈര്!<<<<

ഇത്തരം കൂടുതല്‍ മൊഴിമുത്തുകള്‍ വേണമെന്നുള്ളവര്‍ക്കു്‌ ഇവിടെ പോയി സായൂജ്യമടയാം:

https://plus.google.com/u/0/112714606525932943277/posts/HB1a2KYJ2tT

“മാര്‍ക്സിന്റെ ആയുധം വാളല്ല, ഒരു കൈനിറയെ ചെളിയാണു്‌” എന്നു്‌ പറഞ്ഞതു്‌ മറ്റാരുമല്ല, സാക്ഷാല്‍ മിഖായില്‍ ബാകുനിനാണു്‌.

ഒരുവന്‍ എഴുതുന്നതോ പറയുന്നതോ ആയ കാര്യം അമേധ്യതുല്യമാണെന്നു്‌ കരുതുന്നവര്‍ക്കു്‌ ഒന്നുകില്‍ അതു്‌ വായിക്കാതിരിക്കാം, അല്ലെങ്കില്‍ വായിച്ചശേഷം അതു്‌ അമേധ്യമാകുന്നതു്‌ എന്തുകൊണ്ടു്‌ എന്നു്‌ യുക്തിഭംഗം ഇല്ലാതെ സ്ഥാപിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാം. പക്ഷേ, അതിനു്‌ എന്താണു്‌ കാര്യമെന്നു്‌ അറിയാമെങ്കിലേ പറ്റൂ. ആര്‍ക്കും കഴിയുന്ന മറ്റൊരു സാധ്യത, എഴുതിയിരിക്കുന്നതില്‍ നിന്നും ഒരു വാക്കോ വാചകമോ അടര്‍ത്തിയെടുത്തു്‌, തീട്ടവണ്ടു്‌ ചാണകം ഉരുട്ടുന്നതുപോലെ, ഉരുട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണു്‌. ഏതു്‌ വിഷയത്തിലും ആധികാരികമായി രണ്ടു്‌ വാക്കു്‌ സംസാരിക്കാന്‍ താന്‍ യോഗ്യനാണെന്നു്‌ വരുത്താന്‍ ഏറ്റവും നല്ല ഒരു മാര്‍ഗ്ഗമാണിതു്‌. ഈ ഉരുട്ടലിനു്‌ മാത്രമായി ഓണ്‍ലൈന്‍ ലോകത്തില്‍ ചുറ്റുന്ന മല്ലൂസ് ഉണ്ടെന്നു്‌ കേള്‍ക്കുന്നു.

ഇക്കിളിശ്ലോകങ്ങളും സമസ്യകളുമായി ഊട്ടുപുരകളില്‍ ആരംഭിച്ചു്‌, പിന്നീടു്‌ ചായക്കടകളിലെത്തി ജനകീയമായി, ബൂര്‍ഷ്വാസിയുടെ കമ്പ്യൂട്ടറും ഗൂഗിളുമെല്ലാം വന്നപ്പോള്‍ ഡിജിറ്റലൈസ് ചെയ്യപ്പെട്ടതാണു്‌ ഈ ചാണകമുരുട്ടല്‍ പ്രക്രിയ. പശുവിന്റെ ദേഹത്തു്‌ തൊട്ട കൈകൊണ്ടു്‌ മനുഷ്യര്‍ സ്വന്തം ദേഹത്തു്‌ തൊടുന്നതു്‌ വളരെ അനുഗ്രഹപ്രദമായതിനാലാവണം, പശു ഭാരതത്തില്‍ വിശുദ്ധയായി ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ജീവിയാണു്‌. മനുഷ്യന്‍ ജന്മനാ അശുദ്ധനായതിനാല്‍, മനുഷ്യന്റെ ദേഹത്തു്‌ തൊട്ടശേഷം പശുവിന്റെ ദേഹത്തു്‌ തൊട്ടാല്‍ പശുവിനു്‌ ഉണ്ടാവുന്നതു്‌ വിപരീതഫലമായിരിക്കുമെന്നു്‌ പ്രത്യേകം പറയേണ്ടല്ലോ. അതിനാല്‍, ചാണകം എന്ന, സ്വാഭാവികമായും പശുവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്താന്‍ സാധ്യതയുള്ള വിശുദ്ധമായ വാക്കിനു്‌ പകരം അതിനു്‌ തുല്യമായ മനുഷ്യവിസര്‍ജ്ജ്യത്തിന്റെ പേരു്‌ ഉപയോഗിച്ചാല്‍ ദോഷഫലങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കാം, ഭാരതീയസംസ്കാരത്തെ രക്ഷപെടുത്താം.

മാര്‍ക്സിയന്‍ തൊഴിലാളി സ്നേഹത്തെപ്പറ്റി മനസ്സിലാക്കണമെങ്കില്‍ മാര്‍ക്സും എംഗല്‍സും തമ്മില്‍ നടത്തിയ എഴുത്തുകുത്തുകളില്‍ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ‘ശ്രേഷ്ഠഭാഷ’ പരിശോധിച്ചാല്‍ മതിയെന്നു്‌ കഴിഞ്ഞൊരു പോസ്റ്റില്‍ ഞാന്‍ സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ, ‘നല്ല നാളെകള്‍’ ഇനിയും ധാരാളം ഉള്ളതിനാല്‍ ഇന്നത്തേക്കു്‌ ഇതു്‌ മതി.

 
Comments Off on മാര്‍ക്സിയന്‍ ശ്രേഷ്ഠഭാഷ

Posted by on Jun 6, 2013 in പലവക

 

Tags: , ,