RSS

Tag Archives: മനുഷ്യന്‍

മനുഷ്യന്‍ – തന്നോടൊപ്പം തനിയെ

(നീറ്റ്‌സ്‌ഷെയുടെ ചില സൂക്തങ്ങള്‍ – ഒരു സ്വതന്ത്ര തര്‍ജ്ജമ)

ഒരു മനസ്സു് മറ്റൊരു മനസ്സിനെ എങ്ങനെ സമീപിക്കുന്നു എന്നതിലല്ല, എങ്ങനെ അതില്‍നിന്നും അകലുന്നു എന്നതിലാണു് ആ മനസ്സിനു് മറ്റേതിനോടുള്ള ബന്ധുത്വവും, സഹാനുഭാവവും ഞാന്‍ തിരിച്ചറിയുന്നതു്.

മുഴുവനായും തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ ഓരോരോ തെറ്റിദ്ധാരണകളെയും സമൂലം നിര്‍മ്മാര്‍ജ്ജനം ചെയ്യുക എന്നതു് അസാദ്ധ്യമായിരിക്കും. സ്വന്തപ്രതിരോധത്തിനായി വ്യര്‍ത്ഥമായ പ്രയത്നം ചെലവുചെയ്യാതിരിക്കാന്‍ ഈ വസ്തുത നമ്മള്‍ അംഗീകരിക്കണം.

ഇതുവരെ ആരോടും വെളിപ്പെടുത്താതിരുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ നമ്മള്‍ പലപ്പോഴും ആദ്യം അറിയിക്കുന്നതു് നമ്മുടെ പുതിയ പരിചയക്കാരെ ആയിരിക്കും. അതു് നമ്മുടെ വിശ്വസ്തതയുടെ തെളിവായും, അവരെ നമ്മോടു് ചേര്‍ത്തുനിര്‍ത്താന്‍ കഴിഞ്ഞേക്കാവുന്ന ശക്തിയേറിയ ഒരു ചങ്ങലയായും വിഡ്ഢിത്തം മൂലം നമ്മള്‍ കരുതുന്നു. പക്ഷേ, ഈ വെളിപ്പെടുത്തല്‍ വഴിയുള്ള നമ്മുടെ ബലി അത്ര ശക്തിമത്തായ ഒന്നാണെന്നു് തോന്നാന്‍ മാത്രം നമ്മെപ്പറ്റി അവര്‍ക്കൊന്നും അറിയില്ലാത്തതിനാല്‍ അവര്‍ – അതൊരു വിശ്വാസവഞ്ചനയണെന്നു് അറിയാതെതന്നെ – അതു് മറ്റുള്ളവരോടു് പറയുന്നു. അതുവഴി, ചിലപ്പോള്‍ നമുക്കു് നമ്മുടെ പഴയ പരിചയക്കാരെ നഷ്ടമായേക്കാം.

ആരോടെങ്കിലും നന്ദി കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതില്‍ ഒരു ശുദ്ധമനസ്സു് വേദനിക്കുന്നു; ആരില്‍ നിന്നെങ്കിലുമെങ്കില്‍ ഒരു പരുക്കന്‍ മനസ്സും.

ചിരി സീല്‍ക്കാരമാവുമ്പോള്‍ ചെറ്റത്തരം കൊണ്ടു് മനുഷ്യന്‍ സകല മൃഗങ്ങളെയും കടത്തിവെട്ടുന്നു.

സഹിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത മനുഷ്യരെ സംശയിക്കാന്‍ നമ്മള്‍ വഴിതേടുന്നു.

മനുഷ്യസ്നേഹിയായ ജ്ഞാനി തന്റെ യഥാര്‍ത്ഥസ്വത്വത്തിന്റെ തണുപ്പും, സമചിത്തതയുംകൊണ്ടു് സമീപസ്ഥരെ വേദനിപ്പിക്കാതിരിക്കാനായി പലപ്പോഴും വികാരാധീനനായും, ക്ഷുബ്ധനായും, സന്തോഷവാനായും ഭാവിക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതനാവുന്നു.

നന്മക്കൊപ്പം വളരാന്‍ കഴിയാത്തപ്പോള്‍, നന്മയെ നമുക്കിഷ്ടമാവുന്നില്ല.

ഹീനമായതു് ചിന്തിക്കുന്നതില്‍ മനുഷ്യന്‍ ലജ്ജിക്കുന്നില്ല; പക്ഷേ, ഹീനമായതു് ചിന്തിക്കാന്‍ ശേഷിയുള്ളവനാണു് താന്‍ എന്നതില്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ക്കു് സംശയമില്ല എന്നു് ചിന്തിക്കുന്നതില്‍ ഉണ്ടുതാനും.

ദുരഭിമാനികളും ദുരഹങ്കാരികളുമായ മനുഷ്യര്‍ക്കു് കുറെയെടുത്തു് ദാനം ചെയ്യാനുംമാത്രം സ്നേഹവും നന്മയും ലോകത്തിലില്ല.

ദൃഢവിശ്വാസങ്ങളാണു് സത്യത്തിന്റെ നുണകളേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ അപകടകാരികളായ ശത്രുക്കള്‍.

സഹസന്തോഷമാണു്, സഹസഹനമല്ല സുഹൃത്തിനെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതു്.

മാരകമായ സത്യങ്ങള്‍ മൂലം ഇപ്പോള്‍ ആരും മരിക്കുന്നില്ല: അതിനെതിരായ ധാരാളം മറുവിഷങ്ങള്‍ ലഭ്യമാണു്.

സത്യം പറയുന്നതു് അപകടകരമാവുമ്പോഴല്ല, വിരസമാവുമ്പോഴാണു് സത്യത്തിന്റെ പ്രതിനിധികള്‍ വിരളമാവുന്നതു്.

ശത്രുവിനോടു് പൊരുതി ജീവിക്കുന്നവനു് ശത്രു ജീവിച്ചിരിക്കണം എന്നും ആഗ്രഹമുണ്ടു്.

യുവത്വം അരോചകമാണു്, കാരണം, ഏതെങ്കിലും ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ നിര്‍മ്മാണാത്മകമായതു് യുവത്വത്തില്‍ അസാദ്ധ്യമോ അയുക്തികമോ ആണു്.

കാഴ്ച കുറഞ്ഞവരുടെ കാഴ്ച കുറഞ്ഞുകുറഞ്ഞു് വരുന്നു; അതേസമയം, കേള്‍വി കുറഞ്ഞവര്‍ക്കു് ചിലതു് കൂടുതലായി കേള്‍ക്കേണ്ടിവരുന്നു.

ഉദ്ദിഷ്ടകാര്യം സാധിച്ചതിന്റെ ഉപകാരസ്മരണ നന്ദിപ്രകടനത്തിന്റെ ചരടുകൊണ്ടു് സ്വയം കഴുത്തില്‍ കുരുക്കിട്ടു് ചാവുന്നതുവരെ കൊണ്ടെത്തിക്കുന്ന അടിമകളായ ആത്മാക്കളുണ്ടു്.

അവരുടേതായ രീതിയില്‍ നല്ലവരാവാന്‍ വേണ്ടി ധാരാളം മനുഷ്യര്‍ ജീവിതകാലം മുഴുവന്‍ കാത്തിരിക്കുന്നു.

കുമ്പസാരിക്കുന്നവന്‍ തന്റെ പാപം മറക്കുന്നു. പക്ഷേ, കുമ്പസാരം കേട്ടവന്‍ പൊതുവേ അതു് മറക്കാറില്ല.

ഒരു തൊഴില്‍ ജീവിതത്തിന്റെ നട്ടെല്ലാണു്.

ജീവിതം അനായാസമാക്കാന്‍ പറ്റിയ കുറിപ്പടി – ഉദാഹരണത്തിനു് ക്രിസ്തുമതം – പിന്നീടു് പിടിച്ചേല്‍പ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടിമാത്രം മനുഷ്യരുടെ ജീവിതം ക്ലേശകരമാക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന മനുഷ്യരുണ്ടു്.

കൂടുതല്‍ ചിന്തിക്കുന്നവനു് പാര്‍ട്ടിക്കാരനാവാനുള്ള യോഗ്യതയില്ല: അവന്‍ താമസിയാതെ പാര്‍ട്ടിയെയും തുളച്ചുകടന്നു് ചിന്തിക്കാന്‍ തുടങ്ങും.

ഒരേ നല്ല കാര്യംതന്നെ പലപ്രാവശ്യം ആദ്യപ്രാവശ്യം എന്നപോലെ ആസ്വദിക്കാനാവുമെന്നതാണു് കുറഞ്ഞ ഓര്‍മ്മശക്തിയുടെ നേട്ടം.

രക്തസാക്ഷിയുടെ അനുയായികളാണു് രക്തസാക്ഷിയേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ സഹിക്കുന്നതു്.

വണ്ടികയറി ചാവാനുള്ള ഏറ്റവും കൂടിയ സാദ്ധ്യത വണ്ടിക്കു് വഴിമാറിയ ഉടനെയാണു്.

 
22 Comments

Posted by on Sep 16, 2008 in ഫിലോസഫി

 

Tags: ,

മനുഷ്യന്‍ എന്ന ജീവി

by Kurt Tucholsky** (ഒരു സ്വതന്ത്ര തര്‍ജ്ജമ)

മനുഷ്യനു് രണ്ടു് കാലുകളും രണ്ടു് വിശ്വാസങ്ങളുമുണ്ടു്: ഒന്നു് അവനു് സുഖമായിരിക്കുമ്പോള്‍ , മറ്റൊന്നു് അവന്‍ ദുഃഖത്തിലായിരിക്കുമ്പോള്‍. രണ്ടാമത്തേതിനെ ‘മതം’ എന്നു് വിളിക്കുന്നു.

മനുഷ്യന്‍ നട്ടെല്ലുള്ള ഇനത്തില്‍പ്പെട്ട ഒരു ജന്തുവാണു്. അവനു് അനശ്വരമായ ഒരു ആത്മാവുണ്ടു്. കൂടാതെ, ഒത്തിരി ‘മൂച്ചു്’ കൂടാതിരിക്കാനായി അവനൊരു മാതൃരാജ്യവും ഉണ്ടു്.

മനുഷ്യന്‍ പ്രാകൃതികമായ രീതിയിലാണു് നിര്‍മ്മിക്കപ്പെടുന്നതെങ്കിലും അതു് പ്രാകൃതികമല്ല എന്നു് അവന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. അതിനെപ്പറ്റി സംസാരിക്കാന്‍ അവനു് വലിയ ഇഷ്ടവുമില്ല. അവന്‍ നിര്‍മ്മിക്കപ്പെടുന്നു, പക്ഷേ നിര്‍മ്മിക്കപ്പെടാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നോ എന്നു് ചോദിക്കപ്പെടുന്നില്ല.

മനുഷ്യന്‍ പ്രയോജനമുള്ള ഒരു ജീവിയാണു്. കാരണം, യുദ്ധത്തില്‍ ഭടന്മാരുടെ മരണങ്ങള്‍ വഴി പെട്രോളിന്റെ ഷെയര്‍ വാല്യൂ ഉയര്‍ത്തുവാനും, ഖനിത്തൊഴിലാളികളുടെ മരണങ്ങള്‍ വഴി ഖനിയുടമകളുടെ ലാഭം വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുവാനും, അതുപോലെതന്നെ, സംസ്കാരത്തിനും, കലയ്ക്കും, ശാസ്ത്രത്തിനും അവന്‍ സഹായകമാവുന്നു.

പ്രത്യുത്പാദിക്കുക, തിന്നുക, കുടിക്കുക എന്നീ ആവശ്യങ്ങള്‍ കൂടാതെ, അവനു് രണ്ടു് അടക്കാനാവാത്ത അഭിനിവേശങ്ങള്‍ കൂടിയുണ്ടു്: ബഹളം വയ്ക്കുക, ആര്‍ക്കും ചെവി കൊടുക്കാതിരിക്കുക. മനുഷ്യനെ, ഒരിക്കലും ചെവി കൊടുക്കാത്ത ഒരു അസ്തിത്വം എന്നുപോലും വേണമെങ്കില്‍ നിര്‍വചിക്കാം. അവന്‍ ബുദ്ധിയുള്ളവനാണെങ്കില്‍, അതൊരു നല്ല കാര്യവുമാണു്. കാരണം, വെളിവുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ വല്ലപ്പോഴും മാത്രമേ അവന്റെ ചെവിക്കു് കേള്‍ക്കാന്‍ കിട്ടാറുള്ളു. മനുഷ്യന്‍ വളരെ സന്തോഷത്തോടെ കേള്‍ക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍: വാഗ്ദാനങ്ങള്‍, മുഖസ്തുതികള്‍, അംഗീകാരങ്ങള്‍, അഭിനന്ദനങ്ങള്‍. മുഖസ്തുതിയുടെ കാര്യത്തില്‍, സാധാരണഗതിയില്‍ സാദ്ധ്യമാവുന്നതിനേക്കാള്‍ ഒരു മൂന്നു് നമ്പര്‍ കൂട്ടി പിടിക്കുന്നതാവും ഏറ്റവും ഉചിതം.

മനുഷ്യന്‍ തന്റെ വര്‍ഗ്ഗത്തിനു് ഒന്നും അനുവദിക്കുന്നില്ല. അതിനാല്‍ അവന്‍ നിയമങ്ങള്‍ കണ്ടുപിടിച്ചു. അവനു് അനുവാദമില്ല, എന്നാല്‍ പിന്നെ മറ്റുള്ളവര്‍ക്കും അനുവാദം വേണ്ട.

ഒരു മനുഷ്യനെ വിശ്വസിക്കാന്‍ ഏറ്റവും നല്ലതു്, അവന്റെ പുറത്തിരിക്കുന്നതാണു്. കാരണം, അത്രയും നേരമെങ്കിലും അവന്‍ ഓടിപ്പോവുകയില്ലെന്നു് തീര്‍ച്ചയാണു്. ചിലര്‍ സ്വഭാവത്തിലും വിശ്വസിക്കാറുണ്ടു്.

മനുഷ്യനെ രണ്ടായി ഭാഗിക്കാം: ചിന്തിക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കാത്ത പുരുഷവിഭാഗം, ചിന്തിക്കാന്‍ കഴിവില്ലാത്ത സ്ത്രീവിഭാഗം. ഈ രണ്ടു് വിഭാഗത്തിനും വികാരം എന്നു് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ടു്. ശരീരത്തിലെ ചില നാഡീകേന്ദ്രങ്ങള്‍ പ്രവര്‍ത്തനക്ഷമമാക്കുന്നതുവഴി അവര്‍ ഇതു് സുരക്ഷിതമായി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഈ അവസ്ഥയില്‍ ചില മനുഷ്യര്‍ കവിതയും വിശ്ലേഷിപ്പിക്കുന്നു.

മനുഷ്യന്‍ സസ്യഭുക്കും മാംസഭുക്കുമായ ഒരു അസ്തിത്വമാണു്. നോര്‍ത്ത്‌ പോള്‍ പര്യവേക്ഷണങ്ങളില്‍ ചിലപ്പോഴൊക്കെ അവന്‍ സ്വന്തവര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ പെട്ടവരേയും ഭക്ഷിക്കാറുണ്ടു്. പക്ഷേ ഫാഷിസം വഴി അതു് വീണ്ടും സമീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

മനുഷ്യന്‍ കൂട്ടം കൂട്ടമായി ജീവിക്കുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ ജീവിയാണു്. ഒരോ കൂട്ടവും മറ്റോരോ അന്യകൂട്ടത്തേയും അവര്‍ അന്യകൂട്ടങ്ങള്‍ ആയതുകൊണ്ടും, സ്വന്തംകൂട്ടത്തെ അതു് സ്വന്തം കൂട്ടമായതുകൊണ്ടും വെറുക്കുന്നു. രണ്ടാമത്തെ തരം വെറുപ്പിനെ സ്വരാജ്യാഭിമാനം എന്നു് വിളിക്കുന്നു.

ഓരോ മനുഷ്യനും ഒരു കരളുണ്ടു്, ഒരു പ്ലീഹയുണ്ടു്, ഒരു ശ്വാസകോശമുണ്ടു്, ഒരു പതാകയുണ്ടു്. ഈ നാലു് അവയവങ്ങളും അത്യന്താപേക്ഷിതമാണു്. കരളിലാത്തതും, പ്ലീഹയില്ലാത്തതും, ശ്വാസകോശമില്ലാത്തതുമായ മനുഷ്യര്‍ ഉണ്ടാവാം, പക്ഷേ പതാകയില്ലാത്ത മനുഷ്യര്‍ ഇല്ല.

ബലഹീനമായ പ്രത്യുത്പാദനശേഷിയെ ഉത്തേജിപ്പിക്കാന്‍ മനുഷ്യനു് സന്തോഷമാണു്. അതിനു് അവനു് ചില പോംവഴികളുമുണ്ടു്: ബുള്‍ഫൈറ്റ്‌, കുറ്റകൃത്യം, സ്പോര്‍ട്ട്‌, നീതിന്യായപരിപാലനം.

“മനുഷ്യര്‍ പരസ്പരം” എന്നൊന്നില്ല. ഭരിക്കുന്നവരും ഭരിക്കപ്പെടുന്നവരുമായ മനുഷ്യരേയുള്ളു. എന്നാലും, എതിര്‍ക്കുന്ന അടിമ ഭരിക്കുന്ന യജമാനനേക്കാള്‍ എപ്പോഴും ശക്തികൂടിയവനാകയാല്‍, ആരും തന്നെത്തന്നെ സ്വയം ഭരിക്കുന്നില്ല. ഓരോ മനുഷ്യനും അവനുതന്നെ കീഴ്പ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

നടു പൊങ്ങാതെ ആയി എന്നു് മനസ്സിലാവുമ്പോള്‍ മനുഷ്യന്‍ ഭക്തനും ജ്ഞാനിയും ആവുന്നു; ലോകത്തിന്റെ പുളിപ്പുള്ള മുന്തിരികളെ അപ്പോള്‍ അവന്‍ ത്യജിക്കുന്നു. ഇതിനെ ധ്യാനം എന്നു് വിളിക്കുന്നു. മനുഷ്യരിലെ വ്യത്യസ്ത പ്രായഘട്ടങ്ങളില്‍പെട്ടവര്‍‍ പരസ്പരം വ്യത്യസ്ത വര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ എന്നപോലെ വീക്ഷിക്കുന്നു: വൃദ്ധര്‍ തങ്ങളും ചെറുപ്പക്കാരായിരുന്നു എന്നു് പൊതുവേ മറന്നു, അല്ലെങ്കില്‍ തങ്ങള്‍ വയസ്സരായി എന്നു് മറക്കുന്നു, ചെറുപ്പക്കാര്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല, തങ്ങളും ഒരിക്കല്‍ വൃദ്ധരായേക്കാം എന്നു്.

മരിക്കാന്‍ മനുഷ്യനു് വലിയ താല്‍പര്യമില്ല. കാരണം, അതിനുശേഷം എന്താണു് വരുന്നതെന്നു് അവനറിയില്ല. അതു് അറിയാമെന്നു് ഭാവിക്കുമ്പോള്‍ പോലും, മരണത്തില്‍ അവനു് അത്ര സന്തോഷമില്ല, കാരണം, ആ പഴയ കാര്യങ്ങളിലൊക്കെ കുറച്ചുനാള്‍ കൂടി പങ്കെടുക്കണം എന്നൊരു മോഹം. കുറച്ചുനാള്‍ എന്നതിന്റെ ഇവിടത്തെ അര്‍ത്ഥം: എന്നാളും.

കൂടാതെ, മുട്ടുകയും തട്ടുകയും ചെയ്യുന്ന, ചീത്ത സംഗീതം ഉണ്ടാക്കുന്ന, പട്ടിയെക്കൊണ്ടു് കുരപ്പിക്കുന്ന ഒരു ജീവിയുമാനു് മനുഷ്യന്‍. ചിലപ്പോള്‍ സ്വൈര്യമുണ്ടു്, പക്ഷേ അപ്പോള്‍ അവന്‍ മരിച്ചിരിക്കും.

മനുഷ്യനെ കൂടാതെ സാക്സണും, അമേരിക്കക്കാരും ഉണ്ടു്. പക്ഷേ അവരെ നമ്മള്‍ ഇതുവരെ പരിചയപ്പെട്ടില്ല; മൃഗശാസ്ത്രം നമ്മള്‍ അടുത്ത ക്ലാസില്‍ ആണു് പഠിക്കുന്നതു്.

(1931)

**Kurt Tucholsky: 09.01.1890 – 21.12.1935: German satirical essayist, poet, and critic (pseudonyms: Theobald Tiger, Peter Panter, Ignaz Wrobel, Kaspar Hauser)

 
8 Comments

Posted by on Jul 25, 2008 in പലവക

 

Tags: , ,