RSS

Tag Archives: ഭാരതം

യൂറോപ്യന്‍ ചിന്താസരണികളും ഭാരതവും – 3

കാളയുടെയോ കൈപ്പത്തിയുടെയോ പടം നോക്കി സ്വന്തം പ്രതിനിധികളെ തെരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടിവരുന്ന ഒരു ജനാധിപത്യം അതിന്റെ ദയനീയതയിലേയ്ക്കും ഗതികേടിലേയ്ക്കുമാണു് വിരല്‍ ചൂണ്ടുന്നതു്. അന്താരാഷ്ട്രീയതയുടെ തലങ്ങളില്‍ തലയുയര്‍ത്തിനില്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു രാജ്യത്തിനും സ്വന്തം സമൂഹത്തിലെ ഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളുടെ അജ്ഞതയുടെ നേരെ കണ്ണടയ്ക്കാന്‍ അനുവാദമില്ല. മനുഷ്യബുദ്ധിയുടെ പ്രകൃതിസഹജമായ വളര്‍ച്ചയെ കല്‍ത്തുറുങ്കിലടച്ചു്, നിര്‍ജ്ജീവമാക്കി, മുരടിപ്പിച്ചു് നശിപ്പിക്കുവാന്‍ സ്ഥാപിതതാത്പര്യങ്ങളുടെ കേന്ദ്രീകൃതശക്തികള്‍ ഒന്നടങ്കം നിരന്തരം നടത്തുന്ന ആക്രമണങ്ങളെ ചെറുക്കേണ്ടതുണ്ടു്. എന്താണു് പറയുന്നതു് എന്നതിനേക്കാള്‍ ആരാണു് പറയുന്നതു് എന്നതിലാണു് മനുഷ്യര്‍ക്കു് കൂടുതല്‍ താല്‍പര്യം. പറയുന്നവന്റെ സ്ഥാനവിലനോക്കി കേള്‍ക്കുന്നതു് അന്ധമായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നു. തനിയ്ക്കു് മുട്ടുമടക്കി ആരാധിക്കുവാന്‍ താന്‍ തന്നെ സൃഷ്ടിച്ച വിഗ്രഹങ്ങളെ ഔന്നത്യങ്ങളിലേക്കു് വിക്ഷേപിച്ചാലേ മനുഷ്യനു് സമാധാനമാവൂ! സ്വന്തം യുക്തിബോധവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നവയെ മാത്രം വിലമതിക്കാനും അല്ലാത്തവയെ തള്ളിക്കളയുവാനുമുള്ള അവകാശം ഏതൊരു മനുഷ്യനുമുണ്ടാവണം. പക്ഷേ, സ്വന്തം ജീവിതത്തെ സംബന്ധിക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങള്‍ ധൈര്യപൂര്‍വ്വം കൈക്കൊള്ളാന്‍ മനുഷ്യനു് കഴിയണമെങ്കില്‍ അതിനുതകുന്ന മാനസികവളര്‍ച്ച ബോധവല്‍ക്കരണം വഴി മനുഷ്യനു് ലഭിച്ചിരിക്കണം. പിതാവു് മന്ത്രിയായിരുന്നു എന്ന യോഗ്യത മകനു് മന്ത്രിയാവാന്‍ ധാരാളം മതിയാവുന്ന ഒരു സമൂഹത്തെ ആരു്, എങ്ങനെ ബോധവല്‍ക്കരിക്കും? രാഷ്ട്രീയമന്ദബുദ്ധികളുടെ ലജ്ജാവഹമായ ഈവിധം സാമൂഹിക സ്വയംപരാഗണം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കപ്പെടുന്നിടത്തു് ചര്‍വ്വിതചര്‍വ്വണത്തില്‍ ആമോദം കൊള്ളുന്ന ആശയനപുംസകങ്ങള്‍ മാത്രമേ രൂപമെടുക്കുകയുള്ളു. ഒരു ജീവിതകാലം മുഴുവന്‍ സമൂഹത്തിന്റെ തലപ്പത്തു് കയറിയിരിക്കാന്‍ അവസരം ലഭിച്ചിട്ടും സമൂഹത്തിന്റെ പൊതുനന്മയ്ക്കുവേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ കഴിയാത്ത രാഷ്ട്രീയ വാചാലന്മാരില്‍ നിന്നും ഇനിയെന്തു് പ്രതീക്ഷിക്കാന്‍?

അധികം അറിയണമെന്ന ആഗ്രഹമോ അതിനുള്ള കഴിവോ ഇല്ലാത്തവരാണു് അധികപങ്കു് മനുഷ്യരും. സ്വന്തം പ്രവൃത്തികളിലെ, പ്രത്യേകിച്ചു് വിശ്വാസപരമായ കാര്യങ്ങളിലെ യുക്തിയും യുക്തിഹീനതയുമൊന്നും സാധാരണ ഗതിയില്‍ മനുഷ്യരെ അലട്ടാറില്ല. തലമുറകളിലൂടെയുള്ള ശിക്ഷണം വഴി ധൈര്യം കെടുത്തി, “മിണ്ടാപ്രാണികളാക്കി”ത്തീര്‍ത്തതുമൂലം അവര്‍ ചിന്താശേഷിയില്ലാത്തവരായി തീരുകയായിരുന്നു. ജനങ്ങളുടെ പരമാധികാരത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ ജനാധിപത്യവ്യവസ്ഥിതിയില്‍ പൗരനു് കടമകള്‍ മാത്രമല്ല, അവകാശങ്ങളുമുണ്ടു്. ഉദാഹരണത്തിനു്, തന്റെ ജീവിതവുമായി നിരുപാധികം ബന്ധപ്പെട്ടുകിടക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചു് ലോകത്തില്‍ നിലവിലിരിക്കുന്ന വ്യത്യസ്ത കാഴ്ചപ്പാടുകള്‍ അറിയാനും വിലയിരുത്താനുമുള്ള അവകാശം അവനുണ്ടാവണം. അങ്ങനെയൊരു താരതമ്യപഠനത്തിനു് ശേഷം ഒരു വ്യക്തി കൈക്കൊള്ളുന്ന തീരുമാനങ്ങള്‍ മാത്രമേ സാമാന്യബുദ്ധിയുടെ വെളിച്ചത്തില്‍ നീതീകരിക്കാനാവൂ. ഏതു് ആദര്‍ശത്തിന്റെയോ തത്വശാസ്ത്രത്തിന്റെയോ പേരിലായാലും മനുഷ്യന്റെ മാനസികവളര്‍ച്ചയെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തുന്നതു് മനുഷ്യദ്രോഹമാണു്, മനുഷ്യനിന്ദയാണു്. അന്വേഷിക്കാനും അറിയാനും ചിന്തിക്കാനുമുള്ള മനുഷ്യന്റെ മൗലികമായ അവകാശത്തെ പുസ്തകങ്ങള്‍ വായിക്കുന്നതും പഠിക്കുന്നതും നിരോധിച്ചുകൊണ്ടു്, സാഹിത്യകാരന്മാരേയും കലാകാരന്മാരെയും പീഡിപ്പിച്ചുകൊണ്ടു് തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നതു് മനുഷ്യാവകാശലംഘനമാണു്. മറ്റു് ചിന്താസരണികളെ വിലക്കുകൊണ്ടും ഭീഷണികൊണ്ടും നിരോധിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതു് പരോക്ഷമായി അവയുടെ മൂല്യത്തിന്റെ ഔന്നത്യം അംഗീകരിക്കുന്നതിനു് തുല്യമാണു്.

ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ പരസ്പരം വിപരീതമായ ദ്വൈതഭാവം പ്രപഞ്ചസ്വഭാവമാണു്. ഒരു നാണയത്തിന്റെ രണ്ടു് വശങ്ങള്‍ പോലെ. ഉത്തരധ്രുവവും ദക്ഷിണധ്രുവവും പോലെ. എലക്ട്രോണും പോസിട്രോണും പോലെ. പ്രകാശത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത പ്രതിഭാസങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കുവാനും വിശദീകരിക്കുവാനും ഭൗതികശാസ്ത്രജ്ഞര്‍ക്കു് സന്ദര്‍ഭാനുസരണം ആശ്രയിക്കേണ്ടിവരുന്ന wave theory-യും quantum theory-യും പോലെ. ഫ്രഞ്ച്‌ തത്വചിന്തകനും സാഹിത്യകാരനും നോബല്‍ പ്രൈസ്‌ നേടിയവനുമായ ആല്‍ബെര്‍ കമ്യൂ (Albert Camus) മനുഷ്യജീവിതത്തെ നിഴലും വെളിച്ചവും, ജയവും തോല്‍വിയും പോലുള്ള പരസ്പരവൈരുദ്ധ്യങ്ങളുടെ സമാഹാരമായി വിവക്ഷിക്കുന്നു. ഒരു പക്ഷത്തിനും പരമമായ ആത്യന്തികത അവകാശപ്പെടാന്‍ കഴിയില്ല. പരസ്പരപൂരകങ്ങളായവയിലൊന്നിനെ നശിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിന്റെ ഫലം രണ്ടിന്റേയും നാശം മാത്രമേ ആവൂ. ഈ സത്യം അംഗീകരിക്കാനുള്ള ബാദ്ധ്യത മനുഷ്യനുണ്ടു്.

യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ചിന്തിക്കുവാന്‍ കഴിയുന്നവയെപ്പറ്റി വ്യക്തമായി ചിന്തിക്കുവാന്‍ കഴിയും എന്നു് തുറന്നടിച്ചു് പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ടു് അതിഭൗതികതയെ തള്ളിക്കളയുന്ന, യൂറോപ്യന്‍ ക്ലാസിക്കല്‍ തത്വചിന്തയുടെ മരണമണി മുഴക്കിയ ലുഡ്‌വിഗ്‌ വിറ്റ്‌ഗെന്‍സ്റ്റൈന്‍ (Ludwig Wittgenstein) പറയുന്നു: “വാക്കുകള്‍ ചെയ്യേണ്ടതു് യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തെ യുക്ത്യനുസൃതമായ രൂപത്തില്‍ വെളിപ്പെടുത്തുകയാണു്. പറയാന്‍ കഴിയുന്നവ തെളിച്ചും വ്യക്തമായും പറയാന്‍ കഴിയും. പറയാന്‍ കഴിയാത്തവയെപ്പറ്റി മനുഷ്യന്‍ നിശബ്ദത പാലിക്കണം.”

നിഹിലിസത്തിന്റെ വക്താവായിരുന്ന തത്വചിന്തകജീന്യസ്‌ ഫ്രീഡ്‌റിഹ്‌ നീറ്റ്‌സ്ഷെ സ്വതസിദ്ധമായ തീക്ഷ്ണതയോടെ മുന്‍പേതന്നെ പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നു: “കാണാനോ കയ്യെത്തിപ്പിടിക്കാനോ കഴിയാത്തിടങ്ങളില്‍ എന്തെങ്കിലും അന്വേഷിക്കേണ്ട ആവശ്യം മനുഷ്യനില്ല. നിരുപാധികമായ നിശ്ചയവും, പരമമായ ജ്ഞാനവുമെല്ലാം അതില്‍ത്തന്നെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളാണെന്നതിനാല്‍ വാക്കുകളുടെ വശീകരണങ്ങളില്‍ നിന്നും മനുഷ്യന്‍ അന്തിമമായി സ്വയം മോചിപ്പിക്കണമെന്നു് ഒരു നൂറുവട്ടം ഞാന്‍ ആവര്‍ത്തിക്കുന്നു.”

ഒരുവശത്തു്, ആണവോപഘടകങ്ങളെപ്പറ്റിയും, മറുവശത്തു്, മാനവമാനകങ്ങള്‍ക്കു് അതീതമെന്നോണം അനന്തമെന്നു് തോന്നുന്ന, കോടാനുകോടി നക്ഷത്രസമൂഹങ്ങളെ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന പ്രപഞ്ചത്തെ സംബന്ധിച്ചും മനുഷ്യന്‍ നേടിയ അറിവുകളുടെ വെളിച്ചത്തില്‍ സ്വന്തം നിലപാടുകളിലെ യുക്തിയും യുക്തിഹീനതയും ഒരു തുറന്ന പരിശോധനയ്ക്കു് വിധേയമാക്കാനുള്ള ബാദ്ധ്യത സാമാന്യബോധമുള്ള മനുഷ്യര്‍ക്കു് ഉണ്ടാവേണ്ടതാണു്. പക്ഷേ, അദ്ധ്യാത്മികതയുടെ അമാനുഷികമേഖലകളില്‍ “അതീന്ദ്രിയജ്ഞാനത്തിലൂടെ” ശാശ്വതമായ ആത്യന്തികസത്യം കണ്ടെത്തിയെന്നു് സ്വയം വിശ്വസിക്കുകയും മറ്റുള്ളവരെ വിശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ധൈര്യം കാണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവര്‍ എന്തിനു് ഒരു ആത്മപരിശോധനയ്ക്കു് ഒരുങ്ങണം? എല്ലാം അറിയാമെന്ന ഭാവത്തിലെ അപ്രമാദിത്വമാണു് അന്യമായതിനോടുള്ള അസഹിഷ്ണുതയുടെയും വെറുപ്പിന്റെയും നിദാനം. അടുക്കുന്തോറും അകന്നകന്നു് പോകുന്ന ഒരു മരീചിക മാത്രമാണു് അറിവു്. പൂര്‍ണ്ണമായ അറിവു് മനുഷ്യനു് അപ്രാപ്യമാണു്. ഒരു ചോദ്യത്തിന്റെ മറുപടിയായി തുറക്കപ്പെടുന്ന വാതില്‍ മനുഷ്യനെ എത്തിക്കുന്നതു് ഒന്നോ അതിലധികമോ ചോദ്യങ്ങളുടെ അടഞ്ഞ വാതിലുകള്‍ക്കു് മുന്നിലായിരിക്കും. ഒരു ജ്ഞാനപീഠത്തിനും അറിവിന്റെ പാരമ്യതയില്‍ പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെടാനുള്ള അര്‍ഹത അവകാശപ്പെടാന്‍ കഴിയുകയില്ല. നിത്യമായി അറിവു് തേടിക്കൊണ്ടിരിക്കാന്‍ മാത്രമേ മനുഷ്യനു് കഴിയൂ. അതാണവന്റെ ബാദ്ധ്യതയും.

ചൂഷണം ലക്‍ഷ്യമാക്കി, സാമാന്യമനുഷ്യരെ അജ്ഞതയില്‍ തളച്ചിടാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന സാമൂഹികനേതൃത്വവും അവരുടെ ദ്രവിച്ച തത്വസംഹിതകളുമാണു് ഭാരതീയന്റെ ശാപം. മനുഷ്യന്‍ ജനിക്കുന്നതു് മരണാനന്തരം ജീവിക്കുവാന്‍ വേണ്ടിയല്ല, ഈ ലോകത്തില്‍ മനുഷ്യാന്തസ്സിനു് അനുസൃതമായി ജീവിക്കുവാനാണു്. ജീവിതസുഖം അധികാരത്തിന്റെ മാത്രം ആനുകൂല്യമല്ല, മനുഷ്യരുടെ പൊതുവായ അവകാശമാണു്. തീര്‍ച്ചയായും മനുഷ്യര്‍ (പാവകളെപ്പോലെ!) തുല്യരല്ല, ആവുകയുമില്ല. ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും കഴിവുകള്‍ വ്യത്യസ്തമാണു്. അവ ജാതിമതഭേദമെന്യേ തിരിച്ചറിയാനും വളര്‍ത്തിയെടുക്കുവാനും മനുഷ്യര്‍ക്കു് കഴിഞ്ഞാല്‍ അവര്‍ക്കും സമൂഹത്തിനും അതുകൊണ്ടു് നേട്ടമേ ഉണ്ടാവൂ. റിക്ഷാ വലിക്കുന്നവനും ചുമട്ടുതൊഴിലാളിയും ആവാനാവരുതു് ഒരു ഭാരതീയന്‍ ഭൂമിയില്‍ ജനിക്കുന്നതു്. ചുരുങ്ങിയപക്ഷം, ഗതികേടുകൊണ്ടു് അങ്ങനെ ആയിത്തീരേണ്ടി വരുന്നവരെ അതു് ദൈവവിധിയാണെന്നു് വിധിയെഴുതി, ന്യായീകരിച്ചു്, അതേ അവസ്ഥയില്‍ എന്നാളും പിടിച്ചുനിര്‍ത്തി ദ്രോഹിക്കാതിരിക്കാനുള്ള സാമാന്യമര്യാദയെങ്കിലും മനുഷ്യനുണ്ടാവണം. ദൈവവിധി അറിയുന്നു എന്ന ഭാവം അഹംഭാവമാണു്. അറിയാന്‍ കഴിയാത്തവയെപ്പറ്റി പറയാതിരിക്കാന്‍ മനുഷ്യനു് കഴിയണം. പഴയതു് അന്ധമായി വിശ്വസിക്കാതിരിക്കാന്‍, പുതിയവയെ യുക്തിയുടെ വെളിച്ചത്തില്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍, അറിഞ്ഞതിനെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കുവാന്‍, ചിന്തിച്ചവയെപ്പറ്റി അനുചിന്തനം ചെയ്യുവാന്‍, തെറ്റെന്നു് ഉത്തമബോദ്ധ്യം ഉള്ള കാര്യങ്ങളുടെ നേരെ വിരല്‍ ചൂണ്ടുവാന്‍, അതിനുവേണ്ട കരുത്തു് സംഭരിക്കുവാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണാവശ്യം. അതിന്റെ ആദ്യപടി ബോധവല്‍ക്കരണമാണു്.

“മനുഷ്യന്‍ സ്വാപരാധത്താല്‍ സൃഷ്ടിച്ച അപക്വതയില്‍ നിന്നുള്ള വിമോചനമാണു് ബോധവല്‍ക്കരണം. മറ്റാരുടെയെങ്കിലും മേല്‍നോട്ടമില്ലാതെ സ്വന്ത ബുദ്ധിയെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുവാനുള്ള കഴിവില്ലായ്മയാണു് അപക്വത. ഈ അപക്വത സ്വന്തം ബുദ്ധിയുടെ കുറവിലല്ല; പ്രത്യുത സ്വബുദ്ധിയെ അന്യമേല്‍നോട്ടമില്ലാതെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുവാനുള്ള ധൈര്യക്കുറവിലാണു് അധിഷ്ഠിതമെങ്കില്‍ അതു് സ്വാപരാധസൃഷ്ടിയാണു്. ധൈര്യം ഉണ്ടാവുക എന്നതാണു് ബോധവല്‍ക്കരണത്തിന്റെ മുദ്രാവാക്യം.” – ഇമ്മാന്വേല്‍ കാന്റ്‌.

 
4 Comments

Posted by on Nov 29, 2007 in ലേഖനം

 

Tags: , ,

യൂറോപ്യന്‍ ചിന്താസരണികളും ഭാരതവും – 2

ഗ്രീസില്‍ മുളപൊട്ടിവിരിഞ്ഞ മനുഷ്യബുദ്ധിയെ നിര്‍ബാധം വളരാന്‍ അനുവദിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ ഒരു പക്ഷേ മാനവരാശിയുടെ ഇന്നത്തെ നേട്ടങ്ങള്‍ എത്രയോ നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കു് മുന്‍പേ കൈവരിക്കുവാന്‍ മനുഷ്യനു് കഴിഞ്ഞേനെ! B. C. 585-ലെ സൂര്യഗ്രഹണം കണക്കുകൂട്ടി പ്രവചിച്ച താലസില്‍ ആരംഭിച്ചു്, പൈതഗോറസിലൂടെ സോക്രട്ടീസിലും, തുടര്‍ന്നു് പ്ലാറ്റോ വഴി അരിസ്റ്റോട്ടിലിലും എത്തിച്ചേര്‍ന്ന ഗ്രീക്ക്‌ തത്വചിന്ത സാവകാശം വഴിമുട്ടി മുരടിക്കേണ്ടി വന്നു. ഉടനെ സംഭവിക്കാന്‍ പോകുന്ന ദൈവരാജ്യം വാഗ്ദാനം ചെയ്തുകൊണ്ടു് യൂറോപ്പില്‍ രംഗപ്രവേശം ചെയ്തു് വളര്‍ന്ന ക്രിസ്തുമതം ഭൗതികമായ അറിവുകള്‍ തേടിയുള്ള അന്വേഷണം ആദ്യം അനാവശ്യവും, പിന്നെ അധികപ്രസംഗവുമാക്കി മാറ്റിയപ്പോള്‍ സ്വതന്ത്ര ചിന്ത വളരാന്‍ കഴിയാതെ കൂമ്പടഞ്ഞു് പോവുകയായിരുന്നു. അന്ധകാരയുഗമെന്നു് പേരുപറഞ്ഞു് വിളിക്കപ്പെടുന്ന, വേണമെങ്കില്‍ മനുഷ്യബുദ്ധിയുടെ ജയില്‍വാസകാലമെന്നു് വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന, ആറാം നൂറ്റാണ്ടുമുതല്‍ പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടുവരെയുള്ള എട്ടു് നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ ഒരിക്കലും മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയാത്ത അതിഭൗതികതയെത്തേടിയുള്ള അര്‍ത്ഥശൂന്യമായ അന്വേഷണത്തിലൂടെ സ്വന്തം ചിന്താശേഷി പാഴാക്കിക്കളയുവാന്‍ മനുഷ്യന്‍ നിര്‍ബന്ധിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു. ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ വരവു് നോക്കിയുള്ള പതിനാലു് നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ നീണ്ടുനിന്ന നിഷ്ഫലമായ കാത്തിരുപ്പിനുശേഷം ചിന്താശീലരായ ചുരുക്കം ചില പ്രതിഭാശാലികള്‍ മെറ്റാഫിസിക്സിന്റെ അജ്ഞാതമായ മഹത്വം ഉപേക്ഷിക്കാനും, ദൈവത്തേയും പിശാചിനേയും, സ്വര്‍ഗ്ഗത്തേയും, നരകത്തേയുമെല്ലാം പള്ളിക്കും പട്ടക്കാരനും വിട്ടുകൊടുത്തുകൊണ്ടു്, തന്നേയും തനിക്കു് ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തേയും സംബന്ധിച്ച ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങള്‍ നോക്കിക്കാണാനും ശ്രദ്ധിക്കാനും അടുത്തറിയാനും തീരുമാനിച്ചപ്പോള്‍ ആധുനികശാസ്ത്രങ്ങള്‍ ഉടലെടുക്കുകയായിരുന്നു.

അളവും അതിര്‍ത്തിയും നിര്‍ണ്ണയിക്കാനാവാത്ത മനുഷ്യഭാവനയില്‍ രൂപം കൊള്ളുന്ന സാങ്കല്‍പികസൃഷ്ടികള്‍ മുഴുവന്‍ അക്ഷരം പ്രതി യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളാണെന്നു് വിശ്വസിക്കാനുള്ള അവകാശം തീര്‍ച്ചയായും ഏതൊരു മനുഷ്യനുമുണ്ടു്. പക്ഷേ അവയെ യുക്തിപൂര്‍വ്വം മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന മനുഷ്യബുദ്ധി പിന്തുടരുന്നതു് മൃഗതൃഷ്ണയെ മാത്രമായിരിക്കും. പതിനായിരം തലയുള്ള മനുഷ്യരെയോ, സൂര്യനെയും ചന്ദ്രനേയും മാത്രമല്ല, മുഴുവന്‍ ഗാലക്സികളെയും വരെ ഒരുമിച്ചു് വിഴുങ്ങാന്‍ പോന്ന സര്‍പ്പങ്ങളേയോ, ഞാഞ്ഞൂലുകളെപ്പോലുമോ സങ്കല്‍പിക്കുവാന്‍ കഴിയുന്ന ഭാവനാശേഷിയുള്ളവരും അവ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളെന്നു് വിശ്വസിക്കാന്‍ തയ്യാറാവുന്ന സാമാന്യ മനുഷ്യരും ലോകത്തില്‍ ധാരാളമുണ്ടു്. കോടാനുകോടി നക്ഷത്രസമൂഹങ്ങള്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ നേരിയ അംശം പോലും അറിയാന്‍ ഇതുവരെ മനുഷ്യനു് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നിരിക്കെ, അതേ പ്രപഞ്ചത്തെ സൃഷ്ടിച്ചവനെ കൃത്യമായി അറിയുന്നവര്‍ എന്നു് വീമ്പിളക്കുന്നവരുടെ ലോകത്തിലാണു് നമ്മള്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതു്!

വിജ്ഞാനത്തിന്റെ വികസനം വികേന്ദ്രീകരണത്തില്‍ അന്തര്‍ലീനമായ സ്വാതന്ത്ര്യം വഴി മാത്രമേ സാദ്ധ്യമാവൂ. കേന്ദ്രീകരണം അതില്‍ത്തന്നെ സങ്കോചമാണു്, ചുരുങ്ങലാണു്, വികാസത്തിനു് വിപരീതമാണു്. തന്മൂലം കേന്ദ്രീകരണം നാശവും ശൂന്യതയും മാത്രമേ സൃഷ്ടിക്കുകയുള്ളു. സുപ്രസിദ്ധ മനഃശാസ്ത്രജ്ഞനായ അല്‍ഫ്രെഡ്‌ ആഡ്‌ലര്‍: “സ്വാതന്ത്ര്യത്തില്‍നിന്നേ മഹത്വം വിരിയൂ. അതേസമയം, അസ്വാതന്ത്ര്യത്തിലെ നിര്‍ബന്ധം നശിപ്പിക്കുകയും ശൂന്യമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.” ഇന്നത്തെ പരിഷ്കൃതലോകത്തില്‍ തികച്ചും സ്വാഭാവികമായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്ന എത്രയോ “സാമാന്യസത്യങ്ങള്‍” ഏതാനും നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കു് മുന്‍പുവരെ അതു് തുറന്നുപറയാന്‍ ധൈര്യം കാണിച്ചവര്‍ക്കു് വധശിക്ഷ നേടിക്കൊടുത്തിരുന്ന ദൈവദൂഷണങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു എന്ന വസ്തുത നമ്മള്‍ മറക്കാതിരിക്കുക. വിദ്യാഭ്യാസപരമായും സാംസ്കാരികമായും പിന്നാക്കം നില്‍ക്കുന്ന സമൂഹങ്ങളില്‍ ഇന്നും മദ്ധ്യകാലയൂറോപ്പില്‍ നിലനിന്നിരുന്ന കാട്ടാളരീതികള്‍ ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെടുകയും നീതീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നതില്‍നിന്നും മാനസികവളര്‍ച്ചയ്ക്കു് ബോധവല്‍ക്കരണം എത്രത്തോളം അനുപേക്ഷണീയമാണെന്നു് മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയും. മനുഷ്യബുദ്ധി ഇന്നോളം കൈവരിച്ച നേട്ടങ്ങളെ വിലയിരുത്തുവാനും അതില്‍ അഭിമാനം കൊള്ളുവാനും വേണ്ടി ഇടയ്ക്കിടെ ഒന്നു് പിന്തിരിഞ്ഞു് നോക്കിയതുകൊണ്ടു് ലോത്തിന്റെ ഭാര്യയേപ്പോലെ ഉപ്പുതൂണായി മാറുമെന്നു് ആരും ഭയപ്പെടേണ്ട കാര്യമില്ല.

“നിന്റെ സ്വന്തം ചിന്താശേഷിയും യുക്തിബോധവും ഉപയോഗപ്പെടുത്തൂ” എന്ന ഇമ്മാന്വേല്‍ കാന്റിന്റെ ഉപദേശം ഏതൊരു വ്യക്തിയുടെയും മൗലികബാദ്ധ്യത എന്തെന്നു് നമ്മെ മനസ്സിലാക്കാനാണു് ശ്രമിക്കുന്നതു്. സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കുവാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ അവകാശത്തെ വിലക്കുകള്‍ കൊണ്ടും ഭീഷണികൊണ്ടും നേരിടാന്‍ സ്വന്തം തത്വശാസ്ത്രങ്ങള്‍ക്കു് അപ്രമാദിത്വം അവകാശപ്പെടുന്ന ചില സര്‍വ്വജ്ഞാനികള്‍ ഇന്നും ശ്രമിക്കുന്നതു് കാണുമ്പോള്‍ “മനുഷ്യന്‍ ചരിത്രത്തില്‍നിന്നും ഒന്നും പഠിക്കുന്നില്ല എന്നതിനു് ചരിത്രം തന്നെ തെളിവു്” എന്ന ഹേഗെലിന്റെ അഭിപ്രായമാണു് ഓര്‍ത്തുപോകുന്നതു്. സമൂഹത്തില്‍ കാലാകാലങ്ങളായി കാറ്റും വെളിച്ചവും കടക്കാത്ത കല്‍ഭരണികളില്‍ കെട്ടിക്കിടന്നു് പുളിച്ചാര്‍ത്തു് പൂപ്പല്‍ പിടിച്ച ആശയസംഭാരം അവസരോചിതം വ്യത്യസ്തചഷകങ്ങളില്‍ മാറിമാറിപ്പകര്‍ന്നു് ഇഷ്ടാനുസരണം വാരിയും കോരിയും കുടിക്കുന്നതിനുള്ള ഔദ്യോഗിക അനുവാദമല്ല ചിന്താസ്വാതന്ത്ര്യം. വിപരീതചിന്തകളോടു് സമൂഹം കാണിക്കുന്ന സഹിഷ്ണുതയാണു് ചിന്താസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ അളവുകോല്‍. ഏതൊരു അംഗീകൃത ജനാധിപത്യവ്യവസ്ഥിതിയും വിപരീത ആശയങ്ങളെ നേരിടുന്നതു് ബൗദ്ധികതയുടെ ആയുധങ്ങള്‍ കൊണ്ടാണു്, മാരകായുധങ്ങള്‍ കൊണ്ടല്ല. ഭാരതത്തിലെ രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വവും ആത്മീയ നേതൃത്വവുമൊക്കെ ഈ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം അവരുടെ അനുയായികളെ പറഞ്ഞു് മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നെങ്കില്‍ രാഷ്ട്രീയവും വര്‍ഗ്ഗീയവുമായ ചേരിപ്പോരുകളുടെ പേരില്‍ സംഭവിക്കുന്ന അര്‍ത്ഥശൂന്യമായ എത്രയെത്ര കാട്ടാളത്തങ്ങളും മനുഷ്യക്കുരുതികളും ഒഴിവാക്കാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നില്ല?

പാശ്ചാത്യസംസ്കാരത്തിന്റെ അധഃപതനത്തില്‍ അതിശയോക്തി കലര്‍ത്തി ആനന്ദിക്കുന്നതില്‍ നമ്മുടെ ചില സാംസ്കാരിക നായകന്മാര്‍ക്കു് മടിയോ ക്ഷീണമോ തോന്നാറില്ല. (പാശ്ചാത്യസംസ്കാരം എന്നാല്‍ എന്തെന്നു് പോലും അറിയാത്തവരാണു് അവരില്‍ അധികപങ്കും എന്നതാണു് അതിലേറെ രസം!) പക്ഷേ നമുക്കു് ഇഷ്ടമായാലും ഇല്ലെങ്കിലും അറിഞ്ഞും അറിയാതെയും നമ്മളോരോരുത്തരും അനുദിനം പാശ്ചാത്യസംസ്കാരത്തെ അനുകരിക്കുകയും സ്വന്തമാക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന സത്യം നാം അംഗീകരിച്ചേ മതിയാവൂ. ഏതു് വ്യവസ്ഥിതിയിലും അതിന്റേതായ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടു്. പ്രശ്നങ്ങള്‍ പരിഹരിക്കപ്പെടാനുള്ളതാണു്. അല്ലാതെ ദൈവവിധി എന്നു് സ്വയം ശപിച്ചുകൊണ്ടു് ഒളിച്ചോടാനുള്ളതല്ല. അന്യസംസ്കാരങ്ങളുടെ നേട്ടങ്ങള്‍ സമൂഹത്തിന്റെ പൊതുനന്മയ്ക്കു് ഉതകുമെന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അവ സ്വായത്തമാക്കുന്നതില്‍ എന്തു് തെറ്റു്? യൂറോപ്യരുടെ നേട്ടമായിരുന്ന പെട്രോള്‍ എന്‍ജിനും ഡീസല്‍ എന്‍ജിനും നമ്മള്‍ ഇറക്കുമതി ചെയ്തു. കമ്മ്യൂണിസവും ജനാധിപത്യവും കോപ്പിയടിക്കുവാന്‍ നമ്മള്‍ മടിച്ചില്ല. ഇസ്ലാമും ക്രിസ്തുമതവും ഭാരതീയമാണോ? യൂറോപ്പിന്റെ ഉത്പന്നങ്ങളായ എത്രയോ ആധുനികസൗകര്യങ്ങള്‍ സാധിക്കുമെങ്കില്‍ സ്വന്തമാക്കാന്‍ നമുക്കു് മടിയൊന്നുമില്ല. പിന്നെ എന്തിനു് ഈ കപടനാട്യം?

(തുടരും)

 
9 Comments

Posted by on Nov 27, 2007 in ലേഖനം

 

Tags: , ,

യൂറോപ്യന്‍ ചിന്താസരണികളും ഭാരതവും – 1

ലോകപ്രസിദ്ധരായ എത്രയോ തത്വചിന്തകരും, ശാസ്ത്രജ്ഞരും, സാഹിത്യകാരന്മാരും, കലാകാരന്മാരും നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ പണിതുയര്‍ത്തിയ ഒരു വൈജ്ഞാനികസൗധം ഏതാനും വാചകങ്ങളിലൂടെ വരച്ചുകാണിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതു് സാഹസമേ ആവൂ. ഈ ശ്രമം വഴി ഒരുപക്ഷേ എന്തെങ്കിലും സാധിക്കുമെങ്കില്‍ത്തന്നെ അതു് അവരുടെ ചിന്തകളുടെ ലോകത്തിലേക്കുള്ള വെറുമൊരു എത്തിനോട്ടം മാത്രമേ ആയിരിക്കുകയുള്ളു. ഏതൊരു എത്തിനോട്ടവും വീക്ഷകനു് നല്‍കുന്ന ചിത്രം അവന്റെ വീക്ഷണകോണുകള്‍ക്കു്, അഥവാ താല്‍പര്യങ്ങള്‍ക്കു് അനുസൃതമേ ആവൂ. ഒരു വ്യക്തിയുടെ പരിപ്രേക്‍ഷ്യത്തിന്റെ (perspective) രൂപീകരണപ്രക്രിയയില്‍ എത്രത്തോളം വിഭിന്നവും വ്യത്യസ്തവുമായ കാഴ്ചപ്പാടുകള്‍ സമന്വയിച്ചിട്ടുണ്ടോ, അത്രത്തോളം മാത്രം യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളുമായി അടുത്തു് നില്‍ക്കുന്നതാവാനേ അവന്റെ ദര്‍ശനങ്ങള്‍ക്കും വിലയിരുത്തലുകള്‍ക്കും കഴിയുകയുള്ളു. സ്വന്തം നിലപാടു് മാത്രമാണു് ശരിയെന്ന തെറ്റായ ധാരണ പ്രതിസന്ധിയിലേ അവസാനിക്കൂ. മറ്റുള്ളവരുടെ നിലപാടുകള്‍ അവരുടെ കാഴ്ച്പ്പാടിലൂടെ മനസ്സിലാക്കുന്നതുവഴി വിപരീതചിന്തകളോടു് ബഹുമാനവും സഹിഷ്ണുതയും പ്രകടിപ്പിക്കുവാന്‍ മനുഷ്യനു് കഴിയണമെങ്കില്‍ അതിനു് അനുയോജ്യമായ മാനസികവളര്‍ച്ച അവനു് ഉണ്ടായിരിക്കണം. മറ്റൊരു മനുഷ്യനിലെ ആന്തരമൂല്യങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിയുവാന്‍ ഒരു ചെറിയ അംശമെങ്കിലും ആന്തരമൂല്യങ്ങള്‍ സ്വന്തമായി ഇല്ലാത്തവനു് കഴിയുകയില്ല. അധികപങ്കു് മനുഷ്യരും ഏതെങ്കിലുമൊരു വിഷയത്തില്‍ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്ന താത്‌പര്യം അതുവഴി അവര്‍ക്കു് പ്രത്യക്ഷമായോ പരോക്ഷമായോ ലഭിച്ചേക്കാവുന്ന പ്രയോജനത്തിന്റെ ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകളില്‍ അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കും. ചരിത്രത്തിലെ വിവിധ കാലഘട്ടങ്ങളിലൂടെ ചിന്തയുടെ തലങ്ങളില്‍ അന്ധ-ബധിര-മൂകരായി കൂട്ടത്തില്‍ ഓടുവാന്‍ മനുഷ്യര്‍ പൊതുവേ തയ്യാറായതിന്റെ കാരണവും മറ്റൊന്നല്ല. ഏതെങ്കിലും തത്വശാസ്ത്രങ്ങളേയോ വിശ്വാസസത്യങ്ങളേയോ അന്ധമായി അനുഗമിക്കാനോ അനുകരിക്കാനോ ഉള്ള യാതൊരു ബാദ്ധ്യതയും ഒരു മനുഷ്യനും ഇല്ല എന്ന സത്യം വിളിച്ചുപറഞ്ഞുകൊണ്ടു് മനുഷ്യമനസ്സിനെ സ്വതന്ത്രമാക്കുകയും, വ്യക്തിയെ മനുഷ്യാന്തസ്സിനു് അനുസൃതമായ പദവിയിലേക്കു് പിടിച്ചുയര്‍ത്തുവാന്‍ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തതാണു് യൂറോപ്യന്‍ സംസ്കാരത്തിന്റെ പ്രധാന നേട്ടം. പാശ്ചാത്യസംസ്കാരത്തെ മനസ്സിലാക്കുവാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതിലൂടെ ഭാരതീയരായ നമുക്കു് ഒരുപക്ഷേ നേടുവാന്‍ കഴിയുന്നതു്, എന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍, നമ്മുടെ സ്വന്തം സമൂഹത്തിന്റെ ബാഹ്യവും ആന്തരികവുമായ ജീര്‍ണ്ണത ഉള്‍ക്കൊള്ളുവാന്‍ ഉതകുന്ന മറ്റൊരു കാഴ്ചപ്പാടു് അതുവഴി നമ്മില്‍ രൂപമെടുത്തേക്കാം എന്നതാണു്. അറിവിലൂടെയും അനുഭവങ്ങളിലൂടെയും സമ്പാദിച്ച വിശാലവീക്ഷണശേഷി മൂലം മാത്രമേ മാനസികമായി വളരുവാന്‍ ഏതൊരു മനുഷ്യനും കഴിയൂ. ആരംഭത്തില്‍നിന്നും വീണ്ടും വീണ്ടും ആരംഭിക്കേണ്ടിവരാതിരിക്കാനും, അനുഭവങ്ങളിലൂടെ തെളിയിക്കപ്പെട്ട അബദ്ധങ്ങള്‍ ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെടാതിരിക്കാനും മനുഷ്യബുദ്ധിയുടെ ഇതുവരെയുള്ള നേട്ടങ്ങളും കോട്ടങ്ങളും എന്തെന്നു് ഒരുവന്‍ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കണം. കഴിഞ്ഞ കാലഘട്ടങ്ങളില്‍ അങ്ങേയറ്റം വ്യത്യസ്തമായ മാനവസാംസ്കാരികമേഖലകളെ വിഭിന്ന നിലപാടുകളില്‍ നിന്നുകൊണ്ടു് അറിയാനും അപഗ്രഥനം ചെയ്യാനും ശ്രമിച്ച വിവിധ പ്രതിഭാശാലികളും, ബുദ്ധിജീവികളും, മനുഷ്യസ്നേഹികളും അവരുടെ കാലഘട്ടങ്ങള്‍ക്കു് നേടിക്കൊടുത്ത വൈജ്ഞാനികവും, സാംസ്കാരികവുമായ സമ്പത്തിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ആകമാനധാരണയെങ്കിലും ഉണ്ടാവാതെ ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെത്തിനില്‍ക്കുന്ന മനുഷ്യബുദ്ധിക്കു് അനുസൃതമായ ഒരു മാനസിക വിപുലീകരണം സാദ്ധ്യമാവുകയില്ല.

Encyclopaedia Britannica സാഹിത്യത്തിനു് ഇങ്ങനെയൊരു നിര്‍വ്വചനം നല്‍കുന്നു: “As an art, literature is the organization of words to give pleasure: through them it elevates and transforms experience, through them it functions in the society as a continuing symbolic criticism of values”. സാഹിത്യസ്രഷ്ടാവു് തന്റെ സൃഷ്ടിയില്‍ അണിനിരത്തുന്ന പദങ്ങളിലൂടെ അനുവാചകനില്‍ ആനന്ദാനുഭവം ഉജ്ജീവിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; അനുഭവങ്ങള്‍ക്കു് ആരോഹണവും രൂപാന്തരീകരണവും സംഭവിക്കുന്നു. അതുപോലെതന്നെ, സമൂഹത്തിലെ മൂല്യങ്ങളോടുള്ള പ്രതീകാത്മകവും നിരന്തരവുമായ വിമര്‍ശനനിര്‍വ്വഹണവും സാഹിത്യത്തിന്റെ നിര്‍വ്വചനപരിധിയില്‍ പെടുന്നു. നിലവിലിരിക്കുന്ന സാമൂഹികമൂല്യങ്ങളെ വിമര്‍ശിക്കേണ്ടിവരുന്നതു് എന്തുകൊണ്ടു്? അതിന്റെ മറുപടി പ്രപഞ്ചസ്വഭാവമായ പരിണാമത്തില്‍, അഥവാ ചലനാത്മകതയില്‍ അന്തര്‍ലീനമാണു്. പ്രപഞ്ചത്തിനു് അതീതമായ യാതൊരു ശക്തിയുടെയും നിയന്ത്രണത്തിനു് കീഴ്‌പ്പെടാതെ, സ്വയംപ്രേരിതമായി നിരന്തരം സംഭവിക്കുന്ന പ്രപഞ്ചപരിണാമം പ്രകൃതിയേയും, ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഒരു നിസ്സാര അംശം മാത്രമായ മനുഷ്യനേയും തിരുത്താനാവാത്ത പുതുക്കലുകള്‍ക്കു് വിധേയമാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി ഭൂതകാലം ഭാവിക്കുവേണ്ടി, പഴയതു് പുതിയതിനുവേണ്ടി, വാര്‍ദ്ധക്യം ബാല്യത്തിനുവേണ്ടി, കാലഹരണപ്പെട്ട ശരികള്‍ കാലാനുസൃതമായ ശരികള്‍ക്കുവേണ്ടി വഴിമാറേണ്ടി വരുന്നു. മാറിമാറിവരുന്ന മുഖച്ഛായ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പ്രപഞ്ചത്തില്‍ ശാശ്വതമായ യാതൊന്നുമില്ല എന്നതുമാത്രമാണു് “ശാശ്വതമായ അറിവു്” എന്നു് പറയാമെന്നു് തോന്നുന്നു. പ്രപഞ്ചം അതില്‍ത്തന്നെ (പ്രപഞ്ചബാഹ്യമായി മാത്രം നിശ്ചയിക്കപ്പെടാന്‍ കഴിയുന്ന) പരിണാമങ്ങള്‍ക്കു് വിധേയമാണോ എന്നറിയാത്തിടത്തോളം, പ്രപഞ്ചം പോലും ശാശ്വതമാണെന്നു് വിധിയെഴുതാനാവില്ല. മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ സ്വാഭാവികവളര്‍ച്ചയുടെ ആകെത്തുകയാണു് സംസ്കാരം. സംസ്കാരത്തിന്റെ തെളിവും ബാദ്ധ്യതയുമാണു് മൂല്യവിമര്‍ശനം. നിശ്ചലതയല്ല, ചലനമാണു്, അഥവാ നിരന്തരമായ ഒഴുക്കാണു് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അന്തസ്സത്തയെന്നതു് ഒരു പുതിയ അറിവല്ല. “ഒരേ പുഴയില്‍ രണ്ടുപ്രാവശ്യം ഇറങ്ങുവാന്‍ ആര്‍ക്കും കഴിയില്ല” എന്ന സാമാന്യസത്യം ഏകദേശം രണ്ടായിരത്തിയഞ്ഞൂറു് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു് മുന്‍പുതന്നെ ഗ്രീക്ക്‌ തത്വചിന്തകനായിരുന്ന ഹിറാക്ലൈറ്റസ്‌ മനുഷ്യരെ പറഞ്ഞുമനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിരുന്നു.

അവിടെയെവിടെയോ ആയിരുന്നു ആരംഭം. B. C. 800-നും 200-നും ഇടയില്‍ സംഭവിച്ച മനുഷ്യചേതനയുടെ ഉണര്‍ച്ചയുടെ ഭാഗമായി ഗ്രീസിലും, ഇറാനിലും, ചൈനയിലും, ഭാരതത്തിലുമൊക്കെ ജന്മമെടുത്ത മഹാത്മാക്കള്‍! ഹോമര്‍, സാരതൂസ്ത്ര, കണ്‍ഫൂഷ്യസ്‌, ശ്രീബുദ്ധന്‍! മനുഷ്യമനസ്സ്‌ അന്വേഷണം ആരംഭിക്കുകയായിരുന്നു. പില്‍ക്കാലങ്ങളില്‍ അദ്ധ്യാത്മികതയുടെ അതിപ്രസരത്തില്‍ അന്തംവിട്ടു് ഭാരതീയന്‍ ആരണ്യങ്ങളിലെ അന്ധകാരങ്ങളില്‍ അഭയവും, “ഔഷധഗുണമുള്ള” ചെടികളില്‍ ആശ്വാസവും തേടി തന്നിലേയ്ക്കു് തന്നെ തിരിഞ്ഞു് തപസ്സില്‍ മുഴുകിയപ്പോള്‍ പാശ്ചാത്യസംസ്കാരത്തിനു് ഹരിശ്രീ കുറിച്ചുകൊണ്ടു് രൂപമെടുത്ത ഗ്രീക്ക്‌ തത്വചിന്ത മനുഷ്യന്റെ യുക്തിബോധത്തിനു് പുതിയ മാനങ്ങള്‍ നേടിക്കൊടുക്കുകയായിരുന്നു. ഒരിക്കലും തിരിച്ചുവരാനാവാത്ത നിമിഷങ്ങളെ എന്നേക്കുമായി പുറകോട്ടു് തള്ളിമാറ്റിക്കൊണ്ടു് പ്രപഞ്ചം പുതിയ പുതിയ രൂപങ്ങളും ഭാവങ്ങളും തേടുമ്പോള്‍, ഒരു ജനവിഭാഗത്തിന്റെ മാനസികവും സാമൂഹികവുമായ വളര്‍ച്ചയുടെ ഭാഗമായി, ചില കാലഘട്ടങ്ങളില്‍ , അനുസ്യൂതവും അസഹ്യവുമായ അസ്തിത്വദാഹങ്ങളേയും, വിശപ്പിന്റെ വിളികളേയും, ബന്ധങ്ങളുടെ ബന്ധനങ്ങളേയുമെല്ലാം മറികടന്നുകൊണ്ടും മറന്നുകൊണ്ടും മനുഷ്യന്റെ ചിന്താശേഷിയില്‍ അന്തര്‍ലീനമായ വിജ്ഞാനതൃഷ്ണ അതുവരെ അജ്ഞാതമായിരുന്ന കാഴ്ചപ്പാടുകളിലൂടെ അവനേയും അവനു് ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തേയും നോക്കിക്കാണുവാനും മനസ്സിലാക്കുവാനും അവനെ നിര്‍ബന്ധിക്കുന്നു. അതുവഴി അവനു് സ്വായത്തമാക്കാന്‍ കഴിയുന്ന പരിജ്ഞാനം സ്വന്തം സമൂഹത്തിന്റെ പിന്നോക്കാവസ്ഥയും, ജീര്‍ണ്ണതയും അവനു് വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കുമ്പോള്‍ അതവനെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു. സ്വന്തം സമൂഹത്തില്‍ നടമാടുന്ന അനീതിക്കും ഉച്ചനീചത്വങ്ങള്‍ക്കും നേരെ വിരല്‍ ചൂണ്ടുവാനും, അതിനു് കാരണഭൂതമായി സമൂഹത്തില്‍ നിലവിലിരിക്കുന്ന മൂല്യങ്ങളേയും വ്യവസ്ഥിതികളേയും വിമര്‍ശിക്കുവാനും എതിര്‍ക്കുവാനും മനുഷ്യന്‍ ധൈര്യം കാണിക്കുന്നു. സ്വാര്‍ത്ഥതാല്‍പര്യ സംരക്ഷണാര്‍ത്ഥം സമൂഹത്തെ ചൂഷണം ചെയ്തു് ജീവിക്കുന്ന ഒരു ന്യൂനപക്ഷം, അവര്‍തന്നെ രൂപംകൊടുത്തു് കൈവശം വച്ചിരിക്കുന്ന നിയമാധികാരവും ശിക്ഷാധികാരവും ഉപയോഗിച്ചു് അവനെ നിശ്ശബ്ദനാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. ഈ സമരത്തില്‍ സമൂഹം ഏതു് പക്ഷത്തിനു് പിന്തുണ നല്‍കുന്നു എന്നതു് ആ കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ ഉള്‍ക്കൊള്ളുവാന്‍ എത്രത്തോളം ആ സമൂഹത്തിനു് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടു് എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും. മാറ്റങ്ങളിലൂടെയുള്ള നവീകരണത്തിനുനേരെ ഒരു സമൂഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന സഹിഷ്ണുതയും സന്നദ്ധതയും ആ സമൂഹത്തിലെ അംഗങ്ങള്‍ക്കു് അതുവരെ നേടിയെടുക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞ ബൗദ്ധികവും സാംസ്കാരികവുമായ നിലവാരത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കും.

അതുപോലുള്ള സാമൂഹികസമരങ്ങളുടെ, സാമ്പത്തികത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ ഒരു മുഖം മാത്രമാണു് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്‌ മാനിഫെസ്റ്റോയില്‍ കാര്‍ള്‍ മാര്‍ക്സ്‌ വര്‍ണ്ണിക്കുന്ന വര്‍ഗ്ഗസമരം. മാര്‍ക്സ്‌ രൂപീകരിക്കുന്നു: “ഇതുവരെയുള്ള സമൂഹത്തിന്റെ ചരിത്രം വര്‍ഗ്ഗസമരത്തിന്റെ ചരിത്രമാണു്.” ഉടുതുണിക്കു് മറുതുണിയില്ലാതെ, മുഴുപ്പട്ടിണിയോടു് മല്ലടിച്ചു് പ്രഭുക്കളും ഭൃത്യരുമില്ലാത്ത ഒരു ലോകം സൃഷ്ടിക്കുവാന്‍ ശ്രമിച്ച കാര്‍ള്‍ മാര്‍ക്സ്‌! പക്ഷേ, കമ്മ്യൂണിസം എന്ന സ്വപ്നം യൂറോപ്പില്‍ പരാജയപ്പെടുകയായിരുന്നു. സ്ഥിതിസമത്വം പോയിട്ടു് അവസരസമത്വം പോലും വെറും സ്വപ്നമായി അവശേഷിച്ചപ്പോള്‍ രക്തച്ചൊരിച്ചിലുകളിലൂടെ മൂലധനമേധാവിത്വത്തിന്റെ ചങ്ങലകളെ പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞു എന്നു് വ്യാമോഹിച്ച യൂറോപ്യന്‍ കമ്മ്യൂണിസം സ്വന്തം പാര്‍ട്ടിനേതൃത്വത്തിന്റെ മേല്‍ക്കോയ്മയ്ക്കും ചൂഷണത്തിനുമെതിരായി വീണ്ടും രക്തം ചിന്താന്‍ തയ്യാറാകേണ്ടി വരികയായിരുന്നു. തൊഴിലാളിയും തൊഴിലുടമയുമെന്ന രണ്ടുവര്‍ഗ്ഗം മാത്രമല്ല, ഒരോ മനുഷ്യനും അവന്‍ മാത്രമുള്‍ക്കൊള്ളുന്ന ഒരു വര്‍ഗ്ഗമാണെന്നുള്ള സത്യം മനസ്സിലാക്കാന്‍ മാര്‍ക്സിനു് കഴിയാതെ പോയതാവാം ഒരുപക്ഷേ അതിന്റെ കാരണം എന്നു് തോന്നുന്നു.

ഓരോ വ്യക്തിയും എന്തുവിലകൊടുത്തും പൊരുതി ജയിക്കാന്‍ ബദ്ധപ്പെടുന്ന, ഇഹലോകത്തിലെ സ്വന്തം നിലനില്‍പ്പു് ഉറപ്പുവരുത്തുന്നതിനു് വേണ്ടിയുള്ള വര്‍ഗ്ഗസമരം! ഓരോ ചെറിയ മാംസപേശീചലനം വരെ മറ്റുള്ളവരുടേതില്‍നിന്നും വിഭിന്നമായ, മനുഷ്യന്‍ എന്ന അദ്വിതീയ ജൈവരസതന്ത്രമാതൃക! സ്വന്തം അതുല്യത കൈവെടിയാതെ, വ്യക്തിപരമായ കഴിവുകളും നൈപുണ്യങ്ങളും വികസിപ്പിച്ചെടുക്കാന്‍ അംഗങ്ങള്‍ക്കു് തുല്യമായ അവസരങ്ങള്‍ ലഭ്യമാക്കുവാന്‍ കഴിവുള്ള ഒരു സമൂഹമേ പുരോഗതി പ്രാപിക്കുകയുള്ളു. ഒരു ജനാധിപത്യവ്യവസ്ഥിതിയില്‍ അവസരസമത്വം ഓരോ പൗരന്റേയും അവകാശമാണു്.

പൊതുസ്ഥലത്തു് കാണുന്ന ശരാശരി മൂന്നുപേരില്‍ രണ്ടുപേരും എഴുതാനോ വായിക്കാനോ അറിയാത്തവരായ സംസ്ഥാനങ്ങള്‍ ഇന്നും തികഞ്ഞ യാഥാര്‍ത്ഥ്യമായ ഒരു ഉപഭൂഖണ്ഡം അതുപോലുള്ള ഒരു സമൂഹമായിത്തീരാന്‍ ഇനിയും വളരെ ദൂരം പോകേണ്ടിയിരിക്കുന്നു!

(തുടരും)

 
2 Comments

Posted by on Nov 25, 2007 in ലേഖനം

 

Tags: ,

ഭാരതീയനും വര്‍ഗ്ഗവിവേചനവും

സ്വന്തം ആദര്‍ശങ്ങളിലെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളും കാപട്യങ്ങളും തിരിച്ചറിയുവാന്‍ വേണ്ടി വിവേചനശേഷിയുള്ള ഒരു ജീവി എന്ന നിലയില്‍ ഏതൊരു മനുഷ്യനും അവയെ നിഷ്പക്ഷവും അടിസ്ഥാനപരവുമായ ഒരു പരിശോധനയ്ക്കു് വിധേയമാക്കാനുള്ള മൗലികമായ ബാദ്ധ്യത ഉണ്ടെന്നാണെന്റെ വിശ്വാസം. തന്റെ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളിലെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിയേണ്ടി വരുമ്പോള്‍, പ്രമാണങ്ങളും പ്രവൃത്തികളും പരസ്പരബന്ധമില്ലാതെ വ്യതിചലിക്കുന്നതു് കാണേണ്ടി വരുമ്പോള്‍, അതു് നിരുപാധികം അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ടു് മനസ്സു് സ്വതന്ത്രമാക്കുവാനും, വിശ്വാസയോഗ്യത കൈവരിക്കുവാനും വേണ്ടി അനാവശ്യഭാരങ്ങള്‍ തലയില്‍ നിന്നും വലിച്ചെറിയാനുള്ള പ്രാഥമികമായ കടപ്പാടു് ഒരുവനുണ്ടു്. പലപ്പോഴും ഞാന്‍ എന്നോടു തന്നെ ചോദിക്കാറുണ്ടു്: എന്റെ സ്വന്തം രാജ്യത്തില്‍ ജാതിയും മതവും, വര്‍ഗ്ഗവും വര്‍ണ്ണവും, മനുഷ്യരെ തരം തിരിക്കുന്ന മറ്റു് ഇനങ്ങളും മാനങ്ങളും അതിന്റെ ഏറ്റവും ക്രൂരമായ ഭാവങ്ങളില്‍ ഒരു ലളിതയാഥാര്‍ത്ഥ്യമായി നിലവിലിരിക്കുന്നു എന്നു വ്യക്തമായി അറിയേണ്ടിവരുമ്പോള്‍, യൂറോപ്പിലോ ലോകത്തില്‍ മറ്റു് എവിടെയെങ്കിലുമോ കാണാന്‍ കഴിയുന്ന വര്‍ഗ്ഗ-വര്‍ണ്ണവിവേചനങ്ങളെപ്പറ്റി ക്ഷോഭിക്കുവാനുള്ള എന്തവകാശമാണു് എനിക്കുള്ളതു്? ഭാരതത്തില്‍ സ്ത്രീയും പുരുഷനും തമ്മില്‍ നിലവിലിരിക്കുന്ന സാമൂഹിക ഉച്ചനീചത്വങ്ങളുടെ ഭീമത്വം മൂലം, ഗര്‍ഭസ്ഥശിശുവിന്റെ ലിംഗഭേദം പരിശോധിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ശാസ്ത്രീയസാദ്ധ്യത ദുരുപയോഗം ചെയ്തു്, സ്ത്രീഭ്രൂണത്തെ കാലേകൂട്ടി ഗര്‍ഭത്തില്‍ വച്ചുതന്നെ നശിപ്പിച്ചു് “അനഭിലഷണീയരായ” പെണ്‍കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ഈ ലോകത്തിന്റെ വെളിച്ചം കാണാന്‍ ഇടവരാതാക്കിത്തീര്‍ക്കുന്നതു് ഒരു സാധാരണത്വമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞ, ഒരിക്കല്‍ അറിവിന്റെ ഉറവയായിരുന്ന, ഒരു പുരാതനസംസ്കാരത്തില്‍? ദാരിദ്ര്യരേഖയ്ക്കു താഴെ, ജീവിക്കുകയോ ജീര്‍ണ്ണിക്കുകയോ എന്നറിയാത്ത അവസ്ഥയില്‍ കഴിയേണ്ടിവരുന്ന ജനകോടികളുടെയിടയില്‍ സ്ത്രീകള്‍ സാമ്പത്തികമായി താങ്ങാനാവാത്ത ഒരു ഘടകമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നുവെങ്കില്‍, അതിന്റെ ഏകപക്ഷീയവും, പൂര്‍ണ്ണവുമായ ഉത്തരവാദിത്വം ഭാരതീയസമൂഹത്തിന്റേതല്ലാതെ മറ്റാരുടേതാണു്? സ്ത്രീയും, പുരുഷനും തമ്മിലുള്ള പ്രകൃതിസഹജമായ പരസ്പരപൂരകത്വവും, സമതുലനാവസ്ഥയും നശീകരണപ്രവണതയോടെ, മനഃപൂര്‍വ്വമായ കടന്നാക്രമണം വഴി ജനസംഖ്യാപരമായി താളം തെറ്റിക്കുന്നതു് എങ്ങനെ, എത്രനാള്‍ ഒരു സമൂഹത്തിനു് പ്രതിനിധീകരിക്കാനാവും? ഒരു തൊഴിലിനോടു് ജന്മനാ വാസനയും, വൈഭവവും പുലര്‍ത്തുന്ന ഒരുവന്‍, അവന്‍ ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക ജാതിയില്‍ പിറന്നു എന്നതിന്റെ മാത്രം പേരില്‍, ആ ജാതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റൊരു തൊഴില്‍ ചെയ്യാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതനാക്കപ്പെടുന്നുവെങ്കില്‍ അതാരുടെ കുറ്റം? സ്വതന്ത്രമായ തീരുമാനത്തിലൂടെ ഒരുവന്‍ അലക്കുകാരനോ, ക്ഷൗരക്കാരനോ ആകുന്നുവെങ്കില്‍ അതവന്റെ വ്യക്തിപരമായ കാര്യമാണു്. അതേസമയം, സമൂഹത്തിലെ ഏതെങ്കിലും ഒരു ഘടകം അവനെ അതിനു് നിര്‍ബന്ധിക്കുകയും, ഈ നിര്‍ബന്ധത്തില്‍ നിന്നും വിടുതല്‍ പ്രാപിക്കുന്നതിനുള്ള അര്‍ഹത അവനു് നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍, അതു് മനുഷ്യസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു് കടിഞ്ഞാണിടലും, മനുഷ്യാവകാശലംഘനവും ആവുകയാണു്‌ ചെയ്യുന്നതു്.

സമൂഹത്തിലെ ബലഹീനരായ നിശ്ചിതവിഭാഗങ്ങളെ, അവര്‍ സ്വയം തെരഞ്ഞെടുത്തതല്ലാത്ത, ബാഹ്യമായ സ്വഭാവജന്യഗുണങ്ങളുടെ പേരില്‍, ഏതോ പുരാതനമനുഷ്യഭാവനയില്‍ രൂപമെടുത്ത, “ദൈവീകമൂലം” അവകാശപ്പെടുന്ന ഏതാനും സൂത്രവാക്യങ്ങളുടെ പിന്‍ബലത്തില്‍ തരം തിരിക്കുന്നതു് സാമൂഹികമായ ഒരു പ്രശ്നം മാത്രമല്ല, വിശ്വാസവഞ്ചനയും, മനുഷ്യനിന്ദയും കൂടിയാണു്. മനുഷ്യരെ തരം തിരിക്കാനും, ജാതി തിരിക്കാനുമായി, മനുഷ്യരുടെ ഭാഷയില്‍ കല്‍പനകളും നിയമാവലികളും പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന ദൈവങ്ങള്‍ക്കു് ബോധവാന്മാരും വിദ്യാസമ്പന്നരും വസിക്കുന്ന ഒരു ആധുനികസമൂഹത്തില്‍ യാതൊരു സ്ഥാനവുമില്ല. തികച്ചും ഭൌതികമായ പ്രത്യേകതകളുടെ പേരില്‍ മനുഷ്യരെ ജാതി തിരിച്ചു് സമൂഹത്തിലെ വ്യത്യസ്ത തട്ടുകളിലാക്കി, തലമുറകളിലൂടെ, എന്നെന്നേക്കുമായി, മുന്‍കൂര്‍ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട തൊഴിലുകള്‍ ചെയ്യാന്‍ വിധിക്കാനുള്ള അവകാശം ഒരു ദൈവത്തിനും ഉണ്ടായിക്കൂടാ. ഒരു തരംതിരിക്കല്‍യന്ത്രമായി അധഃപതിക്കേണ്ടിവരുന്ന ദൈവം സംശയലേശമെന്യേ, ഒരു മാനുഷിക കണ്ടുപിടുത്തമേ ആവൂ. ഈവിധം മനുഷ്യരാല്‍ തരംതാഴ്ത്തപ്പെടുമ്പോള്‍, നിഷ്ക്രിയനായി അതു സഹിക്കാന്‍ തയ്യാറാവുന്ന ഏതൊരു ദൈവവും മനുഷ്യരുടെ പ്രവൃത്തികളെ നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള തന്റെ കഴിവില്ലായ്മയുടെ ഏറ്റവും നല്ല തെളിവാണു്. അല്ലെങ്കില്‍ മനുഷ്യരുടെ ഈ “തോന്നിയവാസം” ദൈവം അനുവദിക്കുകയില്ലായിരുന്നു. സമൂഹത്തിന്റെ മുതുകില്‍ കയറി ഇരിക്കുന്നവരുടെ തുരുമ്പുവീണു് ദ്രവിച്ച ചിന്താശേഷിയുടെ അച്ചുകളില്‍ വളവും വക്രതയും രൂപമെടുത്തേക്കാമെങ്കിലും, അല്ലെങ്കില്‍ അതിനുവേണ്ടിത്തന്നെ, നിലവിലിരിക്കുന്ന താങ്ങാനാവാത്ത ദുഃസ്ഥിതികളിലേക്കു് വിരല്‍ ചൂണ്ടുവാനുള്ള അവകാശം മാത്രമല്ല, അധികാരവും ഒരു ജനാധിപത്യവ്യവസ്ഥിതിയില്‍ ജനങ്ങള്‍ക്കുണ്ടാവണം. മറ്റു സമൂഹങ്ങളിലെ താരതമ്യേന അവഗണനാര്‍ഹമായ അപര്യാപ്തതകളെ വിമര്‍ശിക്കുന്നതിനു് മുന്‍പു് ഭാരതീയരായ നമ്മള്‍ നമ്മുടെ സ്വന്തം സമൂഹത്തിലെ ജീര്‍ണ്ണതകള്‍ എത്രയും വേഗം നിര്‍മ്മാര്‍ജ്ജനം ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതാവും ഉത്തമം. ഈ വസ്തുത പക്ഷേ ഭാരതീയനു് മാത്രം ബാധകമായ കാര്യമല്ല. ലോകപോലീസ്‌ ചമഞ്ഞു്, അന്യസമൂഹങ്ങളിലെ അനീതികള്‍ അതിനേക്കാള്‍ ക്രൂരമായ മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളിലൂടെ പരിഹരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന സകല ലോകരക്ഷകരും അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ട കാര്യമാണു്. അന്യസമൂഹങ്ങളില്‍ നിലവിലിരിക്കുന്ന തിന്മകളെക്കുറിച്ചുള്ള “ദുഃഖം” സ്വന്തം സമൂഹത്തിന്റെ നന്മയും സുഖവും സുരക്ഷിതമാക്കുന്നതിനുള്ളതാണെങ്കില്‍, അതു് നാട്യത്തെ മറച്ചുപിടിക്കാനുള്ള നീതിനിഷ്ഠയുടെ മുഖംമൂടി മാത്രമേ ആവൂ.

ഏതൊരു സമൂഹത്തിന്റെയും നേതൃത്വം ആ സമൂഹത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. സമൂഹാംഗങ്ങളെ നയിക്കേണ്ടവര്‍, ചൂഷണം എളുപ്പമാക്കുന്നതിനുവേണ്ടി, അവരെ വിഡ്ഢിത്തത്തിലും അജ്ഞതയിലും തുടരാന്‍ അനുവദിക്കുന്നവരായാല്‍, അതുപോലൊരു ജനവിഭാഗത്തില്‍ നിന്നും സ്വന്തം വിധിയെ നേരിടാന്‍ കഴിവുറ്റ, ബോധവല്‍ക്കരിക്കപ്പെട്ട ഒരു പൗരവൃന്ദം എങ്ങനെ ഉരുത്തിരിയും? സാമൂഹികജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളേയും, ഭാവങ്ങളേയും വളര്‍ത്തിയെടുക്കാനുതകുന്ന, അറിവില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ, യോഗ്യതയും കഴിവുമുള്ള വ്യക്തികളുടേയും വിവിധ സേവനമേഖലകളുടേയും നിരന്തരമായ സഹകരണവും, കഠിനമായ അധ്വാനവും വഴി മാത്രമേ സമൂഹത്തിന്റെ പുനര്‍നിര്‍മ്മാണം സാദ്ധ്യമാവൂ. പരസ്പരം ഗോഗ്വാവിളിയുമായി കൊടിയും പിടിച്ചു് തെരുവിലൂടെ ഓടിയതുവഴി ഇന്നോളം ഒരു സമൂഹവും വളര്‍ന്നിട്ടില്ല, വളരുകയുമില്ല. മനുഷ്യന്‍ അവന്റെ ശിക്ഷണത്തിന്റെ അടിമയാണു്. അതിന്റെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ തെളിവാണു് ഭാരതീയരുടെ ഇടയിലെ ജാതികള്‍. മനുഷ്യവിധിയെ ദൈവനിശ്ചയമായി ചിത്രീകരിക്കുകയും, തന്മൂലം നിരുപാധികം അംഗീകരിക്കാന്‍ പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍, പ്രകൃതിസഹജവും, സ്വതന്ത്രമാവേണ്ടതുമായ സാമൂഹികമത്സരത്തില്‍ പങ്കെടുക്കാതെ പൂര്‍ണമനസ്സോടെ ഒഴിഞ്ഞുനില്‍ക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതരാവുന്നതു്‌ ബഹുഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളുമാണു്‌. അതേസമയം, നിലനില്‍പ്പിനു് വേണ്ടിയുള്ള ഈ സമരം സകല ജീവജാലങ്ങളിലും കാണാന്‍ കഴിയുന്ന ഒരു സാധാരണ പ്രതിഭാസമാണു്. മനുഷ്യരുടെ കഴിവുകള്‍ ജാതിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ളതല്ല. നമ്പൂതിരിയോ പുലയനോ എന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ വിതരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നതല്ല മനുഷ്യരുടെ ടാലന്റുകള്‍. കാട്ടാളരാജാവിന്റെ മകനായ ഏകലവ്യനോടു് അവന്റെ വലതുകയ്യുടെ പെരുവിരല്‍ ഗുരുദക്ഷിണയായി ആവശ്യപ്പെടാനുള്ള ക്രൂരത ദ്രോണാചാര്യര്‍ കാണിക്കാതിരുന്നെങ്കില്‍, ദൈവതുല്യം പാടി പുകഴ്ത്തപ്പെടുന്ന അര്‍ജ്ജുനനേക്കാള്‍ സമര്‍ത്ഥനായ വില്ലാളിവീരനാകുവാന്‍ ഒരുപക്ഷേ അവനു് കഴിഞ്ഞേനെ! ദ്രോണരുടെ ശിഷ്യനാവാനുള്ള യോഗ്യത നിഷേധിക്കപ്പെട്ടതുമൂലം ഗുരുവിന്റെ പ്രതിമയുടെ മുന്നില്‍ നിന്നു് അസ്ത്രവിദ്യ ശീലിച്ചു് അതില്‍ അര്‍ജ്ജുനനു് അസൂയ തോന്നത്തക്കവണ്ണം പ്രാവീണ്യം നേടിയ ഏകലവ്യന്റെ വലതുക‌യ്യുടെ പെരുവിരല്‍ തന്നെ (പഠിപ്പിക്കാത്തതിനുള്ള!) ഗുരുദക്ഷിണയായി വാങ്ങി അവനെ എന്നേക്കുമായി അസ്ത്രവിദ്യയോടു് വിട പറയിക്കുന്നതുവഴി അര്‍ജ്ജുനനു് മഹാഭാരതത്തിലെ അനിഷേദ്ധ്യനായകനായി എക്കാലവും വിളങ്ങുവാന്‍ വഴിയൊരുക്കുന്ന “നീതിനിഷ്ഠനായ” ദ്രോണാചാര്യര്‍! ഈ ഹിന്ദുപുരാണത്തില്‍ ഏകലവ്യന്‍ ദ്രോണരുടെ വികൃതവും ലജ്ജാവഹവുമായ ഈ അവകാശപ്പെടല്‍ ബഹുമാനപുരസരം, താഴാഴ്മയോടെ അനുസരിക്കുന്നതായി വായിക്കേണ്ടിയും കൂടി വരുമ്പോള്‍ ആ കൃതിയുടെ “പണ്ഡിതനായ” രചയിതാവു് യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ എന്താണു് ലക്‍ഷ്യമാക്കുന്നതെന്നു് മനസ്സിലാക്കാവുന്നതേയുള്ളു. ദുര്‍ഗ്ഗന്ധവാഹിയായ സാമൂഹികവ്യവസ്ഥിതികള്‍ വഴി ലോകോത്തരരാവേണ്ടുന്ന പ്രതിഭാശാലികളുടെ രൂപമെടുക്കല്‍ മുളയിലേ നുള്ളി നശിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയുമെന്നതിന്റെ ഉത്തമോദാഹരണമാണിതു്‌. സഹസ്രാബ്ദങ്ങളിലൂടെ വര്‍ഗ്ഗങ്ങളും വര്‍ണ്ണങ്ങളും തിരിച്ചു്, വ്യക്തിത്വം നശിപ്പിച്ചു്, ധൈര്യം കെടുത്തി, വിഡ്ഢികളും അഭിപ്രായശൂന്യരുമാക്കിത്തീര്‍ത്ത ഒരു ജനവിഭാഗത്തിനു് സ്വന്തം ജീര്‍ണ്ണത തിരിച്ചറിഞ്ഞു്, സംസ്കാരസമ്പന്നമായ സാമൂഹികജീവിതത്തിലേക്കു് തിരിച്ചുവരുവാന്‍ വര്‍ഷങ്ങളിലൂടെയുള്ള, ഒരുപക്ഷേ, നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെയുള്ള ശ്രമം വഴി മാത്രമേ സാധിക്കുകയുള്ളു. അന്ധമായ വിശ്വാസത്തിനോടുള്ള ഭാരതീയന്റെ അടങ്ങാത്ത അഭിനിവേശം അവനെ കൊണ്ടുചെന്നെത്തിച്ചതു് അവിടെയാണു്. ദ്രോണരും, അര്‍ജ്ജുനനും, ഏകലവ്യനുമെല്ലാം ഭാരതസമൂഹത്തില്‍ ഇന്നും ജീവിക്കുന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങള്‍ തന്നെ. അവര്‍ക്കു് മറ്റു് പേരുകള്‍ ലഭിച്ചു എന്ന വ്യത്യാസം മാത്രമേയുള്ളു.

എന്തിനു് ഒരു മനുഷ്യന്‍ താഴാഴ്മ കാണിക്കണം? ആരുടെ മുന്നില്‍? കോടാനുകോടി സൌരയൂഥങ്ങളെ “നിയന്ത്രിക്കേണ്ടവനായ” ഒരു ദൈവത്തിനു് മുന്നിലോ? മറ്റൊരു ഗാലക്സിയില്‍ നിന്നു് വീക്ഷിച്ചാല്‍ തിരിച്ചറിയാന്‍ പോലും കഴിയാത്ത ഈ ഭൂമിയില്‍ കൃമികളേപ്പോലെ ഇഴയുന്ന മനുഷ്യര്‍ മുട്ടുമടക്കി താഴാഴ്മ കാണിച്ചിട്ടു് ഒരു പ്രപഞ്ചനിയന്ത്രകശക്തിക്കു് എന്തു് നേടാന്‍? മനുഷ്യന്‍ തന്നേയും, തന്റെ സഹജീവികളേയും ബഹുമാനിക്കണമെന്നതു് മനസ്സിലാക്കാം. പക്ഷേ, ആരുടെയെങ്കിലും മുന്നില്‍ താഴാഴ്മ കാണിക്കാന്‍ ഏതു് മനുഷ്യനു് എന്തു് ബാദ്ധ്യത? മുതലാളിയുടെ മുന്നില്‍ തൊഴിലാളിയോ? മുതലാളിയുടെ ആഹാരത്തിനു് തൊഴിലാളിയുടെ വിയര്‍പ്പിന്റെ ഗന്ധമാണെന്നു് ഇതുവരെ ആരും പറഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കില്‍, ഇതാ, ഞാനിപ്പോള്‍ പറയുന്നു. തൊഴിലാളിക്കു് അങ്ങനെയൊരു ദുഃഖത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ല. സാമൂഹികവ്യവസ്ഥിതി ഒരു വണ്‍വേ ട്രാഫിക്‌ അല്ല. പരസ്പരം ബഹുമാനിക്കാന്‍ മുതലാളിയും തൊഴിലാളിയും ബാദ്ധ്യസ്ഥരാണു്. മറ്റു് മനുഷ്യരോടു് താഴാഴ്മ ആവശ്യപ്പെടുന്നവന്‍ ഗര്‍വ്വിയാണു്. സ്വയമേവ താഴാഴ്മ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നവന്‍ ഉള്ളിന്റെയുള്ളില്‍ മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്നും പ്രത്യേക പരിഗണന പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. ലോകവിമുഖരും, ഭിക്ഷാംദേഹികളുമായ സന്ന്യാസിമാര്‍ പോലും അടിസ്ഥാനപരമായി പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതു് മോക്ഷമാണു് അഥവാ, സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലെ ദൈവികമായ സുഖവാസമാണു്. മനുഷ്യരുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കു് അച്ചനും, കപ്യാരും തയ്യാറാക്കിവച്ചിരിക്കുന്ന റെഡിമെയ്ഡ്‌ മറുപടികള്‍കൊണ്ടു് തൃപ്തിപ്പെടുകയല്ല, അവ സ്വയം തേടുകയാണു് ചെയ്യേണ്ടതു്. സ്വയം തേടാന്‍ കഴിവില്ലാത്തവര്‍ അച്ചനോടു് ചോദിച്ചിട്ടും വലിയ പ്രയോജനമൊന്നുമില്ല. അച്ചന്മാരുടെ സാധാരണ മറുപടിയായ പത്തു് മുട്ടുകുത്തല്‍ കൊണ്ടു് തൃപ്തിപ്പെടാനേ അതു് സഹായിക്കൂ. മനുഷ്യചേതന നിരന്തരം വളര്‍ന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ചലനാത്മകമൂല്യമാണു്. അല്ലാതെ മാറ്റങ്ങള്‍ക്കു് അതീതമായ ഒരു നിശ്ചലമൂല്യമല്ല. ഇന്നലെ വരെ ശരിയായിരുന്നു എന്നതുകൊണ്ടു് ഒന്നും ഇന്നുമെന്നും ശരിയായിക്കൊള്ളണമെന്നില്ല.

മസ്തിഷ്കത്തില്‍ വേരുറച്ചുപോയ ഘടകങ്ങളും, ഘടനകളുമാണു് പ്രധാനപ്രശ്നം. ഭാരതീയന്‍ മാത്രമല്ല, ഏതു് മനുഷ്യനും ഒരുവിധത്തിലല്ലെങ്കില്‍ മറ്റൊരുവിധത്തില്‍ ഒരു വര്‍ഗ്ഗവാദിയാണു്. വര്‍ഗ്ഗവിവേചനം ചര്‍മ്മവര്‍ണ്ണത്തിന്റെയോ, സാമൂഹികവും സാംസ്കാരികവുമായ അംഗത്വത്തിന്റെയോ മാത്രം അടിസ്ഥാനത്തില്‍ നിര്‍വ്വചിക്കാവുന്നതല്ല. തൊഴില്‍മേഖലകളില്‍, മതങ്ങളില്‍, എന്തിനു്, മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ തുറകളിലും വര്‍ഗ്ഗവിവേചനമെന്നു് വിവക്ഷിക്കാതിരിക്കാന്‍ നിവൃത്തിയില്ലാത്ത പ്രതിഭാസങ്ങള്‍ ദര്‍ശിക്കാന്‍ കഴിയും. മനുഷ്യാസ്തിത്വത്തിലെ എല്ലാ അതിര്‍തിരിക്കലുകളും വെട്ടിച്ചുരുക്കിയ വര്‍ഗ്ഗവിവേചനമെന്നു് വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നതില്‍ തെറ്റില്ല. ഈ വസ്തുതയെ നമ്മള്‍ ചിന്താപരമായി പിന്‍തുടര്‍ന്നാല്‍, ഓരോ വ്യക്തിയും, അന്തിമമായ അര്‍ത്ഥത്തില്‍, അവന്റേതു് മാത്രമായ ഒരു വര്‍ഗ്ഗമാണെന്നു് മനസ്സിലാക്കാന്‍ പ്രയാസമുണ്ടാവില്ല. ഓരോ വ്യക്തിയും അവന്റെ സ്വന്തം ലോകമാണു്. എന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍ അതു് ശരിയും നല്ലതുമാണു്. അതോടൊപ്പം, ഒരു സമൂഹജീവി എന്ന നിലയില്‍, തന്റേതെന്നു് തികച്ചും സ്വാഭാവികമായി ഒരുവന്‍ കരുതുന്ന അവകാശങ്ങള്‍ മറ്റുള്ളവരുടെയും മൗലികമായ അവകാശങ്ങളായി വിലമതിക്കുവാനും, അംഗീകരിക്കുവാനുമുള്ള പ്രാഥമികമായ അവന്റെ കടപ്പാടിലേക്കു് അതു് വിരല്‍ ചൂണ്ടുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ മുഴുവന്‍ സ്രഷ്ടാവായ ഏകദൈവത്തില്‍ വിശ്വസിക്കുന്ന ക്രിസ്ത്യാനിക്കു്, യഹോവ മനുഷ്യനെ സ്ത്രീയും, പുരുഷനുമെന്ന വെറും രണ്ടു് ജാതി മാത്രമായാണു് സൃഷ്ടിച്ചതെന്നും, അല്ലാതെ, കറുത്തവരോ വെളുത്തവരോ, ഇരുണ്ടവരോ മഞ്ഞനിറമുള്ളവരോ, ചെറിയവരോ വലിയവരോ, ബുദ്ധിശാലികളോ മണ്ടന്മാരോ, ദരിദ്രരോ ധനികരോ ആയിട്ടായിരുന്നില്ലെന്നും അംഗീകരിക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിയുമോ? ഒരേയൊരു സ്രഷ്ടാവിലും, വര്‍ഗ്ഗവിവേചനം നീതീകരിക്കുന്ന നീതിശാസ്ത്രങ്ങളിലും ഒരേസമയം വിശ്വസിക്കുവാന്‍ സമാന്യബോധമുള്ള ആര്‍ക്കെങ്കിലും കഴിയുമെന്നു് തോന്നുന്നില്ല. മനുഷ്യരില്‍ ശാരീരികമായ വ്യത്യസ്തതകള്‍ കാണപ്പെടുന്നതിനോ, സാംസ്കാരിതയുടെ തലങ്ങളില്‍ ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകളുള്ളതിനോ അവരെ കുറ്റപ്പെടുത്താനാവില്ല. മനുഷ്യര്‍ ക്രിസ്തീയ ആദര്‍ശങ്ങളില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവരായാലും അല്ലെങ്കിലും, പ്രത്യുല്‍പാദനം വഴിയുള്ള വംശവര്‍ദ്ധനവിനു് വര്‍ഗ്ഗവ്യത്യാസം ഒരു തടസ്സമല്ല. വര്‍ഗ്ഗവിവേചനം എന്നതു് മനുഷ്യപ്രൊട്ടീനുകള്‍ക്കു് അജ്ഞാതമാണെന്നു് ചുരുക്കം. പ്രകൃതിപോലും നിഷിദ്ധഗമനത്തെ (incest) നിരുത്സാഹപ്പെടുത്താനുതകുന്ന വിധത്തിലാണു് സജ്ജീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതു്. മറ്റു് വാക്കുകളില്‍ പറഞ്ഞാല്‍, വര്‍ഗ്ഗവിവേചനം നീചവും തീവ്രവുമായ ശിക്ഷണം വഴി വളര്‍ത്തിയെടുക്കപ്പെട്ട, അന്തര്‍മാനവികമായ ഒരു പ്രതിഭാസം മാത്രമാണു്.

സമൂഹാം‌ഗങ്ങളെ തുല്യരായി പരിഗണിക്കാനും, അവസരസമത്വം ഉറപ്പുവരുത്താനുമുള്ള മൌലികമാ‍യ കടപ്പാടു് പ്രവര്‍ത്തനക്ഷമമായ ജനാധിപത്യം നിലവിലിരിക്കുന്ന, സംസ്കാ‍രസമ്പന്നമായ ഏതൊരു സമൂഹത്തിനുമുണ്ടു്. വ്യത്യസ്തമായ തൊഴില്‍മേഖലകളില്ലാതെ സ്വാഭാവികമായും ഒരു സമൂഹത്തിനും നിലനില്‍ക്കാനാവില്ല. വേണ്ടതു്, ഏതു് തൊഴിലും ബഹുമാനിക്കപ്പെടുകയാണു്. മാത്രവുമല്ല, മനുഷ്യാന്തസ്സിനു് അനുസൃതമായി ജീവിക്കുവാ‍ന്‍ പര്യാപ്തമായ വരുമാനം അതുവഴി നേടിയെടുക്കുവാന്‍ മനുഷ്യനു് കഴിയുകയും വേണം. ഏതു് തൊഴിലാണു് ഒരുവനു് ഏറ്റവും അനുയോജ്യമെന്നു് അവന്റെ സ്വാഭാവികവാസനയുടെയും, കഴിവിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തില്‍ സ്വയം തീരുമാനിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന വിധത്തില്‍ അം‌ഗന്‍‌വാടി മുതലേയുള്ള വിദ്യാഭ്യാസരീതി ആവിഷ്കരിക്കപ്പെടണം. സര്‍വ്വോപരി, വിദ്യാഭ്യാസം വഴി ലഭിക്കുന്ന പരിശീലനം പരസഹായമില്ലാതെ സ്വന്തവിധിയെ നേരിടുവാ‍നുതകുന്ന വ്യക്തിത്വം മനുഷ്യരില്‍ വളര്‍ത്തുവാന്‍ ഉതകുന്ന വിധത്തിലുള്ളതായിരിക്കണം. മനുഷ്യജീവിതത്തെ ഭാഗ്യത്തിന്റെ അടിമയാക്കാന്‍ തള്ളിവിടുക എന്നതാവരുതു് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ലക്‍ഷ്യം. രാഷ്ട്രവും സമൂഹവും തമ്മിലുള്ള ഉടമ്പടിയുടെ കാതലാവണം സമൂഹത്തിനുള്ളില്‍ സ്വതന്ത്രമായി വളരാനുള്ള ജനങ്ങളുടെ അവകാ‍ശം.

ജീവിക്കാന്‍ മാത്രമല്ല, മരണത്തെ ഒരു പരിധിവരെയെങ്കിലും തള്ളിനീക്കാന്‍ കഴിവുള്ള പണം എന്ന ഘടകം നൈപുണ്യത്തിന്റെയും, സമൂഹത്തിനു് അതുവഴി ലഭിക്കാവുന്ന നന്മയുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിലും, അതേസമയം, ഒരു മിനിമം അളവില്‍ കുറയാത്ത വിധത്തിലും പങ്കുവയ്ക്കപ്പെടണം. തെരുവു് വൃത്തിയാക്കുന്നവരില്ലെങ്കില്‍ സാംക്രമികരോഗങ്ങളും കൂട്ടമരണവുമാവും നിര്‍ബന്ധമാ‍യും അതിന്റെ പരിണതഫലം. അതേസമയം, പള്ളിയും പട്ടക്കാരനും ഇല്ലെന്നു് വന്നാല്‍ പുതിയ പുതിയ ആടയാഭരണങ്ങള്‍ സമൂഹമദ്ധ്യേ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള വിവിധ അവസരങ്ങളില്‍ ഒന്നു് ഇല്ലാതാവും എന്നേയുള്ളു. അതു് കൂടാതെ കഴിയാത്തവര്‍ക്കു്‌ അതു് ചെയ്യാം. (അതല്ലാതെ അവര്‍ക്കു്‌ മറ്റെന്തു്‌ ചെയ്യാന്‍ കഴിയും എന്ന ചോദ്യവും ഒട്ടും അപ്രസക്തമല്ല). നോക്കുകുത്തികളേക്കാള്‍ തോട്ടികളാണു് സമൂഹത്തിനു് കൂടുതല്‍ പ്രയോജനകരമായ ജോലി ചെയ്യുന്നതു് എന്ന സത്യമാണു്‌ ഇവിടെ സൂചിപ്പിച്ചതു്‌.

ബഹുഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളേയും ദൈനംദിനജീവിതത്തിലെ നീറുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെ തത്കാലത്തേക്കു് മറക്കാന്‍ സഹായിക്കുമെന്നതില്‍ കവിഞ്ഞു് ഒരിക്കലും അവയുടെ പരിഹാരമാര്‍ഗ്ഗങ്ങളാവാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരുതരം നാര്‍കോടിക് മാത്രമാണു് ഭാരതീയസിനിമപോലെതന്നെ (ചുരുങ്ങിയപക്ഷം അധികപങ്കും) മതങ്ങളും. സിനിമ ഐഹികസ്വപ്നങ്ങള്‍ വില്‍ക്കുന്നു; മതങ്ങള്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗം എന്ന സ്വപ്നം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. രണ്ടുപക്ഷവും മിതമായ നിരക്കില്‍ സ്വപ്നങ്ങള്‍ വിറ്റു് ഇല്ലാത്തവരുടെ ചില്ലിക്കാശുകൊണ്ടു്‌ അനുദിനം സാ‍മ്പത്തികമായി വളരുന്നു. പലതുള്ളി പെരുവെള്ളം. ഈ സമ്പത്തിന്റെ പിന്‍‌ബലത്തില്‍ സ്വാര്‍ത്ഥവും വിഭാഗീയവുമായ താല്പര്യങ്ങള്‍ സംരക്ഷിക്കുവാന്‍ മാഫിയാമാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍വരെ സ്വീകരിക്കാന്‍ പലപ്പോഴും അവര്‍ മടിക്കാറുമില്ല. അതേസമയം, സാമൂഹികജീര്‍ണ്ണതയുടെ കാരണങ്ങളായ അജ്ഞത, അന്ധവിശ്വാസം, ദാരിദ്ര്യം, ജനപ്പെരുപ്പം, തൊഴിലില്ലായ്മ, ജാതിചിന്ത, ദാ‍രുണം എന്നു് വിശേഷിപ്പിക്കേണ്ട പരിസരമലിനീകരണം മുതലായവയെല്ലാം അവഗണിക്കപ്പെടുന്നു. അന്തര്‍ദ്ദേശീയതയുടെ തലങ്ങളില്‍, ഉന്നതന്മാ‍രോടൊപ്പം കിടപിടിക്കാനുള്ള ആവേശത്തിനിടയില്‍ ആ ഉന്നതന്മാരില്‍ പലരും ഇപ്പറഞ്ഞ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തില്‍ ഭാരതീയനെ വിലകുറച്ചു് കാണാന്‍ ‍ശ്രമിക്കുന്നവരാണെന്ന സത്യം മനസ്സിലാക്കാന്‍ നമുക്കു് കഴിയാതെ പോകുന്നു. ഉന്നതതലങ്ങളിലെ സംഭാഷണങ്ങളിലും ചര്‍ച്ചകളിലും ഒരുപക്ഷേ ഇതുപോലുള്ള “റ്റബൂ-വിഷയങ്ങള്‍” നിര്‍ബന്ധമായും സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടെന്നു് വരികയില്ല. കാരണം ബിസിനസ് താല്പര്യങ്ങള്‍ക്കു് മുന്‍‌തൂക്കമുള്ളിടത്തു് അവ അസം‌ഗതവും ലക്‍ഷ്യസാദ്ധ്യത്തിനു് തടസ്സവുമായിരിക്കുമല്ലോ! പക്ഷേ വിദേശത്തു്, പ്രത്യേകിച്ചും യൂറോപ്പില്‍, വേണ്ടത്രകാലം ജീവിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ള ഏതൊരു ഭാരതീയനും അവിടങ്ങളില്‍ പൊതുവേ നിലവിലിരിക്കുന്ന ചിന്താമാതൃക എന്തെന്നു് മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവണം.

ഒരു എണ്ണപ്പാടകോടീശ്വരനെ സംബന്ധിച്ചു് അവന്റെ തൊലിയുടെ നിറമോ, അവന്‍ എവിടെനിന്നു് വരുന്നു എന്നതോ ഒരിക്കലും ഒരു പ്രശ്നമാവുകയില്ല. ചെല്ലുന്നിടത്തെല്ലാം അവന്‍ ബഹുമാനപുരസരം സ്വീകരിക്കപ്പെടും. അതുപോലൊരു അവസ്ഥയില്‍ വര്‍ഗ്ഗവിവേചനത്തെപ്പറ്റി ദുഃഖിക്കേണ്ട കാര്യം ആര്‍ക്കുമില്ല. പ്രപഞ്ചത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതു് പണമല്ലെങ്കിലും, മനുഷ്യരുടെ ലോകത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതു് പണമാണു്. ഈ വസ്തുത മനുഷ്യരോടു് തുറന്നു് പറയാനുള്ള ആത്മാര്‍ത്ഥതയാണു് വേണ്ടതു്. അതിനുപകരം ശുദ്ധഗതിക്കാരായ മനുഷ്യരോടു് താഴാഴ്മയും, നിരുപാധികമായ അനുസരണവും, പരിപൂര്‍ണ്ണമായ ഭക്തിയുമെല്ലാം ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ടു് അസ്തിത്വത്തിന്റെ നശ്വരതയും, അര്‍ത്ഥശൂന്യതയും പാടിപ്പുകഴ്ത്തി മനഃപൂര്‍വ്വം അവരെ മത്സരരം‌ഗത്തുനിന്നും ഒഴിവാക്കുന്നു. അതു് വഞ്ചനയാണു്. സ്വന്തം നിലനില്പു് അപകടത്തിലാവുമെന്നു് അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങളെപ്പറ്റി മനുഷ്യര്‍ സംസാരിക്കാനോ, ചിന്തിക്കാന്‍ പോലുമോ പാടില്ലെന്ന വിലക്കുകള്‍ ഏര്‍പ്പെടുത്തുന്നതുവഴി തങ്ങളുടെ നിലപാടുകള്‍ക്കു് അപ്രമാദിത്വം കല്പിച്ചു് പ്രതിരോധം ഏര്‍പ്പെടുത്തുന്നവര്‍ ഭദ്രമാക്കപ്പെട്ട സുരക്ഷിതത്വത്തിലേക്കു് പിന്‍‌തിരിഞ്ഞു് സ്വന്തജീവിതം സുഖപ്രദമാക്കുകയാണു് ചെയ്യുന്നതു്. അവര്‍ക്കു് ആരെയും വിമര്‍ശിക്കാം, വിലക്കാം. അവരെ വിമര്‍ശിക്കാന്‍ ആര്‍ക്കും അവകാശമില്ല! വ്രണപ്പെട്ടേക്കുമെന്ന ഭയം മൂലം വിമര്‍ശനങ്ങളില്‍ നിന്നും മറച്ചുപിടിച്ചു് സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു സത്യം ഒരിക്കലും യഥാര്‍ത്ഥസത്യമാവുകയില്ല. മനുഷ്യര്‍ക്കു് ഭേദഗതികള്‍ വരുത്താന്‍ കഴിയുന്ന തത്വശാസ്ത്രങ്ങള്‍ മനുഷ്യരുടെ തത്വസംഹിതകളേ ആവാന്‍ കഴിയൂ. മനുഷ്യരുടെ തത്വസംഹിതകള്‍ക്കു്‌ അപ്രമാദിത്വം കല്പിക്കുവാന്‍ മതിഭ്രമം ഉള്ളവര്‍ക്കേ മടി കാണാതിരിക്കൂ. ആഡംബരത്തില്‍ ജീവിക്കുന്ന ഒരു ഉദ്ധതനു് പരാധീനതയില്‍ കഴിയേണ്ടിവരുന്ന പാവങ്ങളോടു് താഴാ‍ഴ്മ ആവശ്യപ്പെടാനോ, അവരെ വര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെയോ വര്‍ണ്ണത്തിന്റെയൊ പേരില്‍ തരം തിരിക്കാനോ, അല്ലെങ്കില്‍ അവരുടെ ദുരിതപൂര്‍ണ്ണമായ ജീവിതം ദൈവവിധിയോ, ദൈവേഷ്ടമോ ആണെന്നു് വ്യാഖ്യാനിക്കാനോ ഉള്ള യാതൊരു അവകാശവുമില്ല.

“ഏതൊരു മനുഷ്യനിലും സ്വന്തലക്‍ഷ്യസാദ്ധ്യത്തിനുള്ള ഒരു മാര്‍ഗ്ഗം എന്നതില്‍ കവിഞ്ഞ മറ്റു് യാതൊരു വിലയും കാണാതിരിക്കുക എന്നതു് മനുഷ്യനിന്ദയുടെ സംശയരഹിതമായ തെളിവാണു്.” – ഫ്രീഡ്രിഹ് നീറ്റ്സ്‌ഷെ.

summa summarum‍: വിശ്വാസിയായാലും നിരീശ്വരവാദിയായാലും, ക്രിസ്ത്യാനിയായാലും മുസ്ലീമായാലും, വെളുത്തവനായാലും കറുത്തവനായാലും, ധനികനായാലും ദരിദ്രനായാലും സാമാന്യബോധമുള്ള ഒരു മനുഷ്യനും വര്‍ഗ്ഗ-വര്‍ണ്ണവിവേചനം നീതീകരിക്കാനുതകുന്ന യുക്തിസഹമായ ഒരു വാദമുഖവും ഉന്നയിക്കാനാവില്ല.

 
2 Comments

Posted by on Jul 18, 2007 in ലേഖനം

 

Tags: , ,