RSS

Tag Archives: ബൈബിള്‍

സത്യം സത്യമായി നുണ

സത്യം എന്നതു് ഭയങ്കരമായ ഒരു കാര്യം തന്നെ! സത്യമില്ലാതെ ജീവിക്കുക എന്നതുതന്നെ മനുഷ്യനു് അസാദ്ധ്യമാണു്. മനുഷ്യവർഗ്ഗം സത്യം തേടുന്ന ജീവികളാണു്. അതിനു് അവർ പല മാർഗ്ഗങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാറുണ്ടു്. മതം, തത്വചിന്ത, ധ്യാനം, തപസ്സു് മുതലായവ കൂടാതെ മഷിനോട്ടം, കവടിനിരത്തൽ, തത്തയെക്കൊണ്ടു് സത്യച്ചീട്ടിൽ കൊത്തിക്കൽ, മുഖലക്ഷണം പരിശോധിക്കൽ, ഹസ്തരേഖാശാസ്ത്രം, ഗൗളിശാസ്ത്രം, തലയിൽ കാക്ക തൂറിയാൽ അതിനെ അപഗ്രഥിക്കൽ അങ്ങനെ പലതരം ശാസ്ത്ര-സാങ്കേതികത്വങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചു് അവർ സത്യത്തെ കണ്ടെത്തുന്നു. സത്യം കണ്ടെത്താൻ സഹായകം എന്നു് തോന്നുന്ന ഏതു് ചപ്പും ചവറും പൊക്കിനോക്കാൻ മനുഷ്യർ മടിക്കാറില്ല. അത്ര തീവ്രമാണു് അവന്റെ സത്യാഗ്രഹം. പൂച്ച ട്രാഫിക്‌ ലൈറ്റ്‌ ശ്രദ്ധിക്കാതെ റോഡ്‌ ക്രോസ്‌ ചെയ്താൽ, ആമ അട്ടഹസിച്ചാൽ, ആന പൊട്ടിച്ചിരിച്ചാൽ, ഉറുമ്പു് അപ്രതീക്ഷിതമായോ അസാധാരണമായോ വളി വിട്ടാൽ അതിലെല്ലാം ചില സത്യങ്ങൾ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നുണ്ടെന്നു് മനുഷ്യനറിയാം. അതൊക്കെ കൃത്യമായി വീക്ഷിച്ചാൽ ഏമ്പക്കം മുതൽ അപകടമരണം വരെ മനുഷ്യർക്കു് സംഭവിക്കാനുള്ള സാദ്ധ്യതകളെ പ്രവചിക്കാൻ കഴിയുമെന്നും അവൻ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ടു്. അതൊക്കെ ശാസ്ത്രീയമായ കാര്യങ്ങൾ ആയതിനാൽ അതിനെപ്പറ്റി പഠിച്ച പണ്ഡിതർക്കേ കൃത്യമായ പ്രവചനം സാദ്ധ്യമാവൂ. ഉദാഹരണത്തിനു് ഉത്തരത്തിലോ ചോദ്യത്തിലോ ഇരുന്നു് ഒരു പല്ലി ഒരു പദ്യം ചൊല്ലിയാൽ അതു് വ്യാഖ്യാനിക്കണമെങ്കിൽ വീടിന്റെ ഏതു് മൂലയിലിരുന്നു് എപ്പോൾ എങ്ങനെ ചൊല്ലി എന്നെല്ലാം അറിഞ്ഞിരിക്കണം. പിടിവിട്ടു് താഴേക്കു് വീഴുന്നതിനിടയിലാണു് പല്ലി ഇത്തരം ശ്ലോകങ്ങൾ ചൊല്ലുന്നതെങ്കിൽ അതു് ‘ദാണ്ടെ കെടക്കണു മൈ(ഡിയ)രു്’ (പാലിഭാഷയുടെ ഒരു വകഭേദമായ പല്ലിഭാഷയെ മലയാളത്തിലേക്കു് പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയതു്) എന്നാവാനാണു് മിക്കവാറും സാദ്ധ്യത. ഇതിൽ ബ്രാക്കറ്റിലെ രണ്ടക്ഷരങ്ങൾ (= ഡിയ) എഴുതുമ്പോഴല്ലാതെ പറയുമ്പോൾ പല്ലികൾ ഉപയോഗിക്കാറില്ല. ഈ സൂക്തം പക്ഷേ മനുഷ്യരേക്കാൾ വീഴുന്ന പല്ലിയെത്തന്നെയാണു് ബാധിക്കാറുള്ളതു്. അതു് അത്യാഹിതമോ അംഗഭംഗമോ ആയിക്കൂടെന്നുമില്ല.

പലകാര്യങ്ങളെപ്പറ്റിയും മനുഷ്യർ സംശയാലുക്കളാണെങ്കിലും ഒരു കാര്യത്തിൽ മനുഷ്യനു് യാതൊരു സംശയവുമില്ല – നിത്യമായ, ആത്യന്തികമായ ഒരു സത്യം ഉണ്ടെന്നതാണതു്. എന്നോ എവിടെയോ വച്ചു് ആരോ ഒരുത്തൻ ഈ പരമസത്യത്തിനു് ദൈവം എന്നൊരു പേരിട്ടതുമുതൽ മനുഷ്യർ ദൈവം എന്ന സത്യത്തെ തേടാൻ തുടങ്ങി. മനുഷ്യൻ ജീവിക്കുന്നതു് അപ്പം കൊണ്ടു് മാത്രമല്ലെങ്കിലും ഇടയ്ക്കിടെ അപ്പമോ കപ്പയോ കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ ആളു് വടിയാവുമെന്നതിനാൽ ആദ്യമാദ്യം സത്യംതേടലിനിടയിൽ തടി അനങ്ങി അദ്ധ്വാനിക്കാനും മനുഷ്യർ നിർബന്ധിതരായിരുന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കെയാണു് തേടിയ വള്ളി കാലിൽ ചുറ്റിയപോലെ മനുഷ്യവർഗ്ഗം മുഴുവൻ അന്വേഷിച്ചും ആരാധിച്ചും കാത്തിരുന്നും മടുത്ത ദൈവം ആർക്കോ പ്രത്യക്ഷപെട്ടു എന്ന വാർത്ത കാട്ടുതീ പോലെ ലോകത്തിൽ പരന്നതു്.

കൂട്ടത്തിലെത്തിയാൽ കൂവാതിരിക്കാൻ കുറുക്കനു് കഴിയാത്തതുപോലെ അത്ഭുതം എന്നു് കേട്ടാൽ അന്തം വിടാതിരിക്കാൻ പൊതുവേ മനുഷ്യനു് കഴിയാറില്ല. അറിയുന്ന കാര്യങ്ങളോടോ ചെറിയ കാര്യങ്ങളോടോ മനുഷ്യനു് വലിയ താൽപര്യമോ ബഹുമാനമോ പണ്ടേതന്നെ ഒട്ടില്ലതാനും. അറിയാത്തതും ഇത്തിരി വലുതുമായ കാര്യങ്ങളേ അവനു് വേണ്ടൂ. മനുഷ്യരുടെ ഈ ബലഹീനത മുതലെടുത്തു് ദൈവം തനിക്കു് പ്രത്യക്ഷപെട്ടു എന്നു് തോന്നിയവനും അവന്റെ ശിങ്കിടികളും കൂടി മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽ തൊഴിൽ വിഭജനം എന്നൊരേർപ്പാടു് സ്ഥാപിച്ചെടുത്തു. വെളിപ്പെട്ട ദൈവം മനുഷ്യരെ അറിയിക്കാനായി തന്നെ പിടിച്ചേൽപിച്ചതു് എന്നു് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ട കൽപനകളും നിയമങ്ങളും അവർക്കു് അങ്ങനെ ചില തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നതിനുള്ള നിയമപരമായ അധികാരം നേടിക്കൊടുത്തു, അഥവാ അതുവഴി അവർ അതിനുള്ള അവകാശം പിടിച്ചുവാങ്ങി. ചില പ്രദേശങ്ങളിൽ ഈ ദൈവികനിയമങ്ങൾ എഴുതിയ കൽപലകകളെ അതു് ദൈവത്തിൽ നിന്നും ഏറ്റെടുത്തവൻ തന്നെ കലികയറി എറിഞ്ഞു് പൊട്ടിച്ചപ്പോൾ രണ്ടാമതും കൊത്തിക്കൊടുക്കാൻ വരെ, തീക്ഷ്ണതയുള്ളവനെങ്കിലും അതോടൊപ്പം കരുണയുമുള്ളവനായ ഒരു ദൈവം തയ്യാറായതായാണു് റിപ്പോർട്ട്‌ (പുറപ്പാടു് 36:1).

അങ്ങനെ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട പുതിയ തൊഴിൽവിഭജനപ്രകാരം ആത്മീയർ എന്ന പേരിൽ ദൈവപ്രതിനിധികളായി പട്ടംകെട്ടി സ്വയം അവരോധിച്ച പുരോഹിത-നിയമാധികാരികളുടെ ജോലി സത്യത്തെ എണ്ണതേച്ചു് കുളിപ്പിച്ചു് മിനുക്കി മുടിചീകി കൈവളയും കൊലുസുമിട്ടു് ഒരുക്കി തൊട്ടിലിൽ കിടത്തി ഇക്കിളിയിട്ടു് താരാട്ടുപാട്ടു് പാടുക എന്നതും, പേരിനു് ഒരാത്മാവു് ഉണ്ടെങ്കിലും പ്രായോഗികമായി “അനാത്മീയപ്പരിഷകൾ” ആയ ബാക്കിയുള്ള അലവലാതികളുടെ ജോലി മൂക്കത്തെ വിയർപ്പുമായി അദ്ധ്വാനിച്ചു് അപ്പവും വീഞ്ഞുമുണ്ടാക്കി സത്യത്തെ അഥവാ ദൈവത്തെ തേച്ചുകുളിപ്പിച്ചു് കളിപ്പിക്കുന്നവരെ തീറ്റിപ്പോറ്റുക എന്നതുമാണെന്നു് രേഖാമൂലം നിശ്ചയിച്ചുറപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഈ തീരുമാനം അംഗീകരിക്കാൻ മടിച്ച മനുഷ്യരിൽ അതു് കൊല്ലും കൊലയും വഴി അടിച്ചേൽപിക്കപ്പെട്ടു. ദൈവത്തിനു് അതിനുള്ള അധികാരവുമുണ്ടല്ലോ! കാലക്രമേണ അദ്ധ്വാനിച്ചു് അപ്പമുണ്ടാക്കുന്നവർക്കു് അദ്ധ്വാനിക്കാതെ അപ്പം തിന്നുന്നവരെ ചോദ്യം ചെയ്യാനോ, അവരുടെ നീതിശാസ്ത്രങ്ങൾ വായിക്കാനോ പഠിക്കാനോ അവകാശമില്ലാതായി. “നീ അടുത്തു് ചെന്നു് നമ്മുടെ ദൈവം അരുളിച്ചെയ്യുന്നതു് ഒക്കെയും കേൾക്ക. എന്നിട്ടു് നിന്നോടു് അരുളിച്ചെയ്യുന്നതു് ഒക്കെയും ഞങ്ങളോടു് പറക; ഞങ്ങൾ കേട്ടു് അനുസരിച്ചുകൊള്ളാം” (ആവർത്തനം 5:27) എന്നു് അങ്ങോട്ടു് കേറിപ്പറയാൻ മാത്രം മണ്ടന്മാരായിരുന്നു അക്കാലത്തെ അജഗണമഖിലം എന്നാണു് കേൾവി. അങ്ങനെ, നക്ഷത്രനില തങ്ങൾക്കു് അനുകൂലമെന്നു് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഒരു ശുഭമുഹൂർത്തത്തിൽ അദ്ധ്വാനിക്കാതെ അപ്പം തിന്നു് അപ്പിയിടുന്നവർ സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ താക്കോൽ ഏറ്റെടുത്തു് മടിയിൽ തിരുകി. അതുമുതൽ അവർ മനുഷ്യരുടെ പ്രത്യുത്പാദനത്തിന്റെയും ജനനത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും സ്വർഗ്ഗത്തിന്റേയും നരകത്തിന്റെയും കാവൽനായ്ക്കളായി ചാർജ്ജെടുത്തു് കുരയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. പിടിക്കാത്ത സിനിമയുടെ പണിയാത്ത തിയേറ്ററിലെ കന്നിപ്രദർശനത്തിനു് ടിക്കറ്റ്‌ വിൽക്കുന്നതുപോലെ അവർ മനുഷ്യരുടെ പാപങ്ങൾ മുൻകൂറായി ടിക്കറ്റ്‌ വിറ്റു് മോചിച്ചുകൊടുത്തു. പാപമോചനചീട്ടു് ലഭിച്ച വിശ്വാസികളായ ആടുകളും പോത്തുകളും ആടിയാടി പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന കൊന്തനമസ്കാരത്തിനിടയിലും സ്വർഗ്ഗത്തിലെത്തുമ്പോൾ കാണാൻ പോകുന്ന പൂരവും പൂരാടവും പൂരുരുട്ടാതിയും രഹസ്യമായി സ്വപ്നം കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നതിനിടയിൽ ആടുമാടുകളുടെ ദൈവിക ഇടയന്മാർ (“cowboys of yahova”) തങ്ങൾക്കു് ഭൂമിയിൽ സ്വർഗ്ഗതുല്യമായ ബസിലിക്കകളും കൊട്ടാരസദൃശമായ വാസസ്ഥലങ്ങളും പണികഴിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

കാര്യങ്ങൾ ഇത്രയുമെത്തിയപ്പോൾ തലയിൽ കുടിപാർപ്പുള്ളവരും മരിക്കാൻ ഭയമില്ലാതിരുന്നവരുമായ ചില മഹാപാപികൾ സത്യദൈവത്തിന്റെ കൽപനകളിൽ “സത്യത്തിൽ” എന്താണു് എഴുതിയിരിക്കുന്നതു് എന്നു് അറിയാൻ ശ്രമിച്ചു. അവരുടെ ശ്രമഫലമായി ചെമ്പു് തെളിഞ്ഞു, സനാതനസത്യങ്ങളിൽ നിന്നും പൂച്ചകൾ ഒന്നിനുപുറകെ ഒന്നായി പുറത്തുചാടി. ദൈവിക മറുപടികളുടെ ശാശ്വതഭണ്ഡാരം എന്നു് വാഴ്ത്തപ്പെട്ടതു് ഉത്തരങ്ങളിലേറെ ചോദ്യങ്ങളും, അതിലേറെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളും നിറഞ്ഞ ജീർണ്ണതയുടെ കലവറയാണെന്നു് തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടു. മേൽക്കോയ്മക്കു് മുന്നിൽ മുട്ടുമടക്കിയില്ലെങ്കിൽ അടിമമനസ്സിലെ ഭയം മൂലം കൂട്ടിയിടിക്കുന്ന മുട്ടുകളിലൂടെ മൂത്രമൊഴുകുന്നവർക്കൊഴികെ ബാക്കി മനുഷ്യർക്കു് കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പും ഇരിപ്പും ഏകദേശം പിടികിട്ടി.

വസ്തുതകൾ അന്യരുടെ കണ്ണടയിലൂടെയല്ലാതെ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ തന്റെ സ്വന്തം യുക്തിബോധത്തെയാണു് ആശ്രയിക്കുന്നതു്. തന്റെ നിലപാടു് എന്തുതന്നെ ആയിരുന്നാലും അതു് വ്യക്തമാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരുവൻ ആ നിലപാടിനു് ആധാരമായ ഗ്രന്ഥം ആദ്യാവസാനം വായിച്ചിരിക്കണം, വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കണം. അല്ലാത്തവനു് ആ വിഷയത്തെപ്പറ്റി ആധികാരികമായി പറയാൻ ന്യായമായ ഒരവകാശവുമില്ല. മതപരമോ അല്ലാത്തതോ ആയ ഒരു ഗ്രന്ഥത്തിൽ നിന്നും തനിക്കു് വേണ്ടതു് മാത്രം തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള അവകാശം തീർച്ചയായും ആർക്കുമുണ്ടു്. പക്ഷേ, മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ തന്റെ നിലപാടു് പൂർണ്ണമായും ശരിയെന്നു് സ്ഥാപിക്കുകയും, അതിലേക്കു് അവരെ ആകർഷിക്കുകയുമാണു് അവന്റെ ലക്ഷ്യമെങ്കിൽ തന്റെ ഗ്രന്ഥത്തിലെ തനിക്കു് പ്രതികൂലമായ വസ്തുതകളും അവൻ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കണം. അത്തരം വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ ആരെങ്കിലും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുമ്പോൾ വിഷയത്തിൽ നിന്നും വ്യതിചലിക്കാതെ, സൂചിപ്പിച്ച കാര്യത്തിനു് വ്യക്തമായ മറുപടി പറയാനുള്ള അവന്റെ ബാദ്ധ്യതയോടു് നീതിപുലർത്താൻ അതുവഴിയേ അവനു് കഴിയൂ. അതിനു് കഴിവില്ലാത്തവൻ അവന്റെ വിശ്വാസം വ്യക്തിപരമായ കാര്യമായി കരുതി വീട്ടിലിരുന്നു് ഇഷ്ടാനുസരണം പ്രാർത്ഥിക്കുകയോ ധ്യാനിക്കുകയോ കുമ്പിടുകയോ കുരവയിടുകയോ ഒക്കെ ചെയ്യുന്നതാണു് സാമാന്യമര്യാദ. കഥയറിയാതെ ആട്ടം കാണണമോ വേണ്ടയോ എന്ന തീരുമാനം വ്യക്തിപരമായ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ഭാഗമാണു്. കാണുന്നതു് മനസ്സിലാവുന്നുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നതു് അവന്റെ സ്വന്തം പ്രശ്നവും. പക്ഷേ, കഥയറിയാത്തവൻ ആളുകളുടെ മുന്നിൽ കഥകളിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ അതു് സമൂഹദ്രോഹമേ ആവൂ.

ദൈവത്തേയും മതത്തേയും ശാസ്ത്രവുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചു് സ്വന്തവിശ്വാസം സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു വിശ്വാസി അവന്റെ മതഗ്രന്ഥം വായിച്ചാൽ മാത്രം പോരാ, ശാസ്ത്രത്തിലും അവഗാഹം ഉള്ളവനായിരിക്കണം. മതഗ്രന്ഥത്തിലെ ഒരു വാക്കിനു് ഏതെങ്കിലുമൊരു ആധുനിക ശാസ്ത്രപദവുമായുള്ള സ്വരസാമ്യം ആ ശാസ്ത്രസത്യത്തെപ്പറ്റി ആയിരത്തഞ്ഞൂറോ രണ്ടായിരമോ വർഷങ്ങൾക്കു് മുൻപേതന്നെ അതു് ദൈവം വെളിപ്പെടുത്തിയിരുന്നു എന്നതിനു് തെളിവായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന ഒരുവനു് അതിനനുസരിച്ചുള്ള ശാസ്ത്രജ്ഞാനമേ ഉണ്ടാവൂ എന്നതിനാൽ അതു് അങ്ങനെയല്ല എന്നു് അവനെ മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കാൻ എത്ര വലിയ ശാസ്ത്രജ്ഞനും ആവുകയുമില്ല. ഒരുവൻ എഴുതുന്ന ലേഖനത്തിൽ നിന്നും അവന്റെ ശാസ്ത്രജ്ഞാനത്തിന്റെ നിലവാരം ശാസ്ത്രവുമായി ബന്ധമുള്ളവർക്കു് എളുപ്പം മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും. ശാസ്ത്രത്തിലെ ഒരു ബിരുദം ശാസ്ത്രജ്ഞാനത്തിന്റെ തെളിവു് ആവണമെന്നു് നിർബന്ധമൊന്നുമില്ല. സ്വന്തം മതഗ്രന്ഥം പോലും ഒരുവൻ വേണ്ടത്ര മനസ്സിലാക്കി വായിച്ചിട്ടുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നതും ആ ഗ്രന്ഥം ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം വായിച്ചിട്ടുള്ളവർക്കു് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ പിടികിട്ടും. അത്തരമൊരുത്തന്റെ തെറ്റുകൾ തിരുത്താനോ അതിനായി അവനെ ഗണിതശാസ്ത്രത്തിലെയും ഫിസിക്സിലെയും തത്വങ്ങളോ അവന്റെതന്നെ മതഗ്രന്ഥത്തിലെ വാക്യങ്ങളോ ഒക്കെ പഠിപ്പിച്ചുകൊടുക്കാനോ ഉള്ള ചുമതല മറ്റാർക്കുമില്ല, ആരെങ്കിലും ഇനി അതിനു് ശ്രമിച്ചാലും അതൊട്ടു് സാധിക്കുകയുമില്ല. അവനു് സാമാന്യബോധമെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ സ്വന്തഗ്രന്ഥത്തിൽ എഴുതിപ്പിടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന, ഒരു ശാസ്ത്രത്തിന്റെയും സഹായം ആവശ്യമില്ലാതെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്ന മണ്ടത്തരങ്ങൾ അവൻ ആദ്യമേ മനസ്സിലാക്കിയേനെ. എങ്കിൽ അവൻ അതിൽ ശാസ്ത്രരഹസ്യങ്ങൾ ഒളിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു് ചിന്തിക്കാനോ, അതിനായി വിഫലമായി മുങ്ങിത്തപ്പാനോ, അതൊക്കെ പരസ്യമായി വിളിച്ചുകൂവി നാണംകെടാനോ തുനിയുമായിരുന്നില്ല. തികച്ചും ഭൗതികമായ കാര്യങ്ങളായാൽ പോലും അതറിയാത്തവനു് തനിക്കതറിയില്ലെന്നു് അറിയാൻ കഴിയില്ല. അവനെ അതു് അറിയിക്കാനും ആർക്കും കഴിയില്ല. ഒരുവന്റെ തലച്ചോറിൽ ഉള്ള കാര്യങ്ങൾ അറിയാനല്ലേ അവന്റെ തലച്ചോറിനു് കഴിയൂ? ആത്മീയതയുടെ മൺകലങ്ങൾ പൊതുവേ കമിഴ്‌ന്നേ ഇരിക്കൂ. അതുകൊണ്ടു് ആ അവസ്ഥയിൽ അതു് നിറക്കുക സാദ്ധ്യമല്ല.

തന്റെ വിശ്വാസത്തെപ്പറ്റി ഏതെങ്കിലും ഡോക്ടർ മർക്കോസോ, പ്രൊഫസർ ലൂക്കോസോ, ഡയറക്ടർ ഇദി അമീനോ പറഞ്ഞതു് ക്വോട്ട്‌ ചെയ്യാൻ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമില്ല. അതിൽ യാതൊരു കാര്യവുമില്ലതാനും. കാരണം, ഒരു വ്യക്തിയുടെ അഭിപ്രായം അവന്റെ സ്വന്തമാണു്, അതു് പ്രതിനിധീകരിക്കാൻ അവനു് സ്വാതന്ത്ര്യവുമുണ്ടു്. അവൻ അതു് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതിനു് അവന്റേതായ കാരണങ്ങളും ന്യായീകരണങ്ങളും അവനുണ്ടാവും. പക്ഷേ, തന്റെ മതഗ്രന്ഥത്തിലെ ഏതെങ്കിലും ഒരു ഭാഗമോ വാചകമോ വിമർശിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അതിനെ സാമാന്യബോധത്തിനു് നിരക്കുന്ന വിധത്തിൽ നേരിടാനും ഖണ്ഡിക്കാനും അവനോ, അവനെ ക്വോട്ട്‌ ചെയ്യുന്നവനോ കഴിയുന്നുണ്ടോ എന്നതാണു് കാര്യം. തന്റെ വേദഗ്രന്ഥം എത്രമാത്രം ദൈവികവും കുറ്റമറ്റതുമാണെന്നാണോ ഒരുവൻ വാശിപിടിക്കുന്നതു്, അത്രമാത്രം വലുതാണു് അതിനെതിരായ ഏതു് വിമർശനവും അടിസ്ഥാനരഹിതമാണെന്നു് യുക്തിപൂർവ്വം തെളിയിക്കാനുള്ള അവന്റെ ബാദ്ധ്യത.

ദൈവവചനങ്ങൾ കുറ്റമില്ലാത്തവയും നിത്യസത്യങ്ങളുമാണെന്ന വിശ്വാസികളുടെ വാദം എത്രമാത്രം അബദ്ധജടിലമാണെന്നതിനു് ഞാൻ ബൈബിളിൽ നിന്നും ലളിതമായ ഒരു ഉദാഹരണം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാം. (ഇതു് ബൈബിളിൽ മാത്രമല്ല, ഖുർആനിലും വായിക്കാവുന്നതാണു്. ആ രണ്ടു് ഗ്രന്ഥങ്ങളിലും ഇതുപോലുള്ള ഉദാഹരണങ്ങൾ വേറെയും ധാരാളമുണ്ടു്. ഖുർആൻ ബൈബിളിനെ നിഷേധിക്കുന്നില്ലെന്നു് മാത്രമല്ല, പലവട്ടം ശരിവക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടു് എന്നും ഓർക്കുക. ഇവിടെ പക്ഷേ ഞാൻ ബൈബിളിലെ വിവരണമാണു് അടിസ്ഥാനമാക്കുന്നതു്.) ആദിയിലെ മനുഷ്യസൃഷ്ടിയാണു് വിഷയം. ദൈവമായ യഹോവ മണ്ണുകുഴച്ചു് മനുഷ്യരൂപം സൃഷ്ടിച്ചു് അതിന്റെ മൂക്കിൽ ജീവശ്വാസം ഊതി ആദാം എന്ന ആദ്യമനുഷ്യനെ സൃഷ്ടിച്ചു. അതിനുശേഷം അവനു് ഒരു ഗാഢനിദ്രവരുത്തി അവന്റെ ഇടതുവശത്തെ ഒരു വാരിയെല്ല് ഊരിയെടുത്തു് ഹവ്വ എന്ന ആദ്യത്തെ സ്ത്രീയേയും സൃഷ്ടിച്ചു. ഇവരുടെ ആദ്യത്തെ രണ്ടു് മക്കളാണു് കർഷകനായ കയീനും, ആട്ടിടയനായ ഹാബേലും. ഇവർ യഹോവക്കു് ബലി അർപ്പിച്ചപ്പോൾ ആട്ടിൻകൂട്ടത്തിലെ കടിഞ്ഞൂലുകളുടെ മേദസ്സിൽ നിന്നുള്ള ഹാബേലിന്റെ ബലിയിൽ യഹോവ സന്തുഷ്ടനാവുകയും, കയീന്റെ കാർഷികവിഭവങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ബലിയിൽ അസംതൃപ്തി പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. കയീൻ കുശുമ്പുമൂലം അനുജനെ വയലിലേക്കു് വിളിച്ചുകൊണ്ടുപോയി തല്ലിക്കൊന്നു. ഇത്രയും നമ്മളിൽ പലരും കേട്ടിട്ടുള്ള കഥയാണു്. ദൈവത്തിനു് നൽകുന്ന ബലികൾ ഊനമില്ലാത്തതായിരുന്നാൽ അതുകൊണ്ടുള്ള നേട്ടം തങ്ങൾക്കാണെന്നു് അറിയാവുന്നതിനാലാവാം ഇത്രയും ഭാഗം വീണ്ടും വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചു് പഠിപ്പിച്ചു് മനുഷ്യരുടെ തലയിൽ പതിപ്പിക്കുവാൻ പൗരോഹിത്യം ലക്ഷ്യബോധത്തോടെ ഇക്കാലമത്രയും വിശ്രമമില്ലാതെ പരിശ്രമിച്ചതു്. പക്ഷേ, ബൈബിളിലെ ഈ ഭാഗം അൽപം കൂടി തുടർന്നു് വായിച്ചാലോ? അനുജനെ കൊന്ന കയീനെ യഹോവ “നിന്റെ അനുജന്റെ രക്തത്തിന്റെ ശബ്ദം ഭൂമിയിൽ നിന്നു് എന്നോടു് നിലവിളിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ നിന്റെ അനുജന്റെ രക്തം നിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നു് ഏറ്റുകൊൾവാൻ വായ്തുറന്ന ദേശം നീ വിട്ടു് ശാപഗ്രസ്തനായി പോകേണം. …” മുതലായ ചില പതിവു് വാചകമടികൾക്കുശേഷം ദേശത്തുനിന്നും പുറത്താക്കുന്നു. അപ്പോൾ “ആരെങ്കിലും എന്നെ കണ്ടാൽ എന്നെ കൊല്ലും” എന്നു് വിലപിക്കുന്ന കയീനെ ആരും കൊല്ലാതിരിക്കാൻ യഹോവ അവനു് ഒരു അടയാളം വക്കുകയും “ആരെങ്കിലും കയീനെ കൊന്നാൽ അവനു് ഏഴിരട്ടി പകരം കിട്ടും” എന്നു് അരുളിച്ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഈ ഭാഗം ഒന്നു് ശ്രദ്ധിക്കൂ. ആദിമനുഷ്യരായ ആദാമിന്റെയും ഹവ്വയുടെയും ആദ്യത്തെ രണ്ടുമക്കളിൽ ഒരുവനായ ഹാബേൽ കൊലചെയ്യപ്പെട്ട സ്ഥിതിക്കു്, ഹവ്വ മൂന്നാമത്തെ പുത്രനായ ശേത്തിനെയോ മറ്റു് ‘പുത്രന്മാരെയോ, പുത്രിമാരേയോ’ പ്രസവിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നില്ല എന്ന സ്ഥിതിക്കു് കയീനെ ലോകത്തിൽ മറ്റാരു് കാണാൻ? മറ്റാരു് അവനെ കൊല്ലാൻ? യഹോവ അവനു് വച്ചുകൊടുത്ത “അടയാളം” മറ്റാരെ കാണിക്കാൻ? ശത്രുക്കളെപ്പറ്റിയുള്ള കയീന്റെ ഭയത്തിനു് എന്തടിസ്ഥാനം? സഹോദരഘാതകനായ കയീനെ ആരെങ്കിലും കൊന്നാൽ കൊല്ലുന്നവനു് എന്തു് ന്യായീകരണത്തിന്റെ പേരിൽ യഹോവ ഏഴിരട്ടി പ്രതികാരം ചെയ്യുമെന്നു് കൽപിക്കുന്നു? എന്താണു് ഏഴിരട്ടി എന്നാൽ? യഹോവ അവനെ ഏഴുപ്രാവശ്യം കൊല്ലുമെന്നോ?

ഇത്രയുംകൊണ്ടു് തീർന്നില്ല, കഥാപ്രസംഗം പിന്നേയും മുന്നേറുന്നു: “അങ്ങനെ കയീൻ യഹോവയുടെ സന്നിധിയിൽ നിന്നു് പുറപ്പെട്ടു് ഏദനു് കിഴക്കു് നോദ്‌ ദേശത്തു് ചെന്നു് പാർത്തു. കയീൻ തന്റെ ഭാര്യയെ പരിഗ്രഹിച്ചു. അവൾ ഗർഭം ധരിച്ചു് ഹാനോക്കിനെ പ്രസവിച്ചു. അവൻ ഒരു പട്ടണം പണിതു, ഹാനോക്‌ എന്നു് തന്റെ മകന്റെ പേരിട്ടു.”

പൊട്ടന്മാരായ നമുക്കു് വീണ്ടും സംശയം. വീണ്ടും ചോദ്യങ്ങൾ. ആദാമും ഹവ്വായും ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ ആണും പെണ്ണും. കയീൻ അവരുടെ തത്കാലം ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരേയൊരു മകൻ. പിന്നെ കയീനു് കല്യാണം കഴിക്കാൻ പറ്റിയ ഒരു പെണ്ണു് നോദ്‌ ദേശത്തു് എവിടെനിന്നു് വന്നു? കല്യാണച്ചടങ്ങും ആർഭാടവുമൊക്കെ കാണാൻ മറ്റാരും ലോകത്തിലില്ലെങ്കിൽ കല്യാണവസ്ത്രങ്ങൾ തയ്ക്കേണ്ടതോ, സ്വർണ്ണക്കടക്കു് അതേപടി വീട്ടിലേക്കു് സ്ഥാനമാറ്റം കൊടുക്കേണ്ടതോ, കല്യാണസദ്യ ഒരുക്കേണ്ടതോ ആയ ആവശ്യമൊന്നും ഇല്ലെന്നു് വേണമെങ്കിൽ സമ്മതിക്കാം. പക്ഷേ മണവാട്ടിക്കു് അപ്പനും അമ്മയും വേണ്ടേ? അവൾ കുഞ്ഞായിരിക്കുമ്പോൾ മുലകൊടുത്തു് വളർത്തപ്പെടണ്ടേ? ഇനി, കേരളക്കരയിലെ പതിവുപോലെ അവൾക്കു് പുലിയോ കടുവയോ മുലകൊടുത്തു് വളർത്തുകയായിരുന്നോ? എന്നാലും ജനിപ്പിക്കാൻ മാതാപിതാക്കളില്ലാതെ!? മതങ്ങളിലെ പൊതുരീതിപോലെ അവൾ വല്ല അത്ഭുതഗർഭത്തിന്റേയും ഫലമാണെങ്കിൽ ചുരുങ്ങിയപക്ഷം ഒരമ്മയെങ്കിലും വേണ്ടേ? ഇതൊന്നുമല്ല, അവൾ വല്ല പാറയും പിളർന്നു് ഉണ്ടായതാണെങ്കിൽ “സത്യം തേടുന്ന ജീവികൾ” എന്ന നിലയിൽ മനുഷ്യരുടെ അന്വേഷണത്വര ശമിപ്പിക്കാനെങ്കിലും ബൈബിൾ രചയിതാവു് ആ വിവരം നമ്മോടൊന്നു് പറയേണ്ടതായിരുന്നില്ലേ? കുലീനരും വിശ്വാസികളും നാട്ടിൽ കൊള്ളാവുന്നവരുമായ ചേട്ടന്മാരും ചേട്ടത്തിമാരും ഇതൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ ചൂടാവുമെന്നറിയാം. കാരണം, അവർ അതിവിശുദ്ധമെന്നു് വാഴ്ത്തുന്ന വേദവാക്യങ്ങളാണല്ലോ ഇവിടെ പ്രതിക്കൂട്ടിൽ കയറ്റപ്പെടുന്നതു്! വിറകിനടിയിലെ മിന്നാമിനുങ്ങിനെ ഊതി ഊതിയാണു് തങ്ങൾ തീയുണ്ടാക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതെന്നു് മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരെ ഏതു് അഹംഭാവത്തിനാണു് സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നതു്? പക്ഷേ, “സത്യ”ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവർ ആ ദൈവത്തിന്റെ വചനങ്ങളിൽ സ്പഷ്ടമായ കറകൾ കാണുമ്പോൾ അതു് കറയാണെന്നു് തിരിച്ചറിയുകയല്ലേ “സത്യത്തിൽ” വേണ്ടതു്? പ്രത്യേകിച്ചും “സത്യത്തിനു് സാക്ഷി നിൽക്കേണ്ടതിനു് ഞാൻ ജനിച്ചു അതിനായി ലോകത്തിൽ വന്നുമിരിക്കുന്നു” എന്നു് പീലാത്തോസിനോടു് മറുപടി പറഞ്ഞ യേശുവിന്റെ പിൻഗാമികളാണു് തങ്ങൾ എന്നു് അഭിമാനിക്കുന്നവർ!? (യോഹന്നാൻ 18:37)

യേശുവിന്റെ ഈ പ്രസ്താവനയെ “സത്യം എന്നാൽ എന്തു്” എന്ന മറുപടി കൊണ്ടു് പീലാത്തോസ്‌ നേരിടുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അതുവഴി അവൻ എന്താണു് ഉദ്ദേശിച്ചതെന്നു് അവന്റെ അപ്പോഴത്തെ മുഖഭാവം കാണാതെ പറയുക അസാദ്ധ്യം. പീലാത്തോസിന്റെ ഈ വാചകം ഒരു ചോദ്യമായിരുന്നിരിക്കാം, യേശുവിന്റെ അഭിപ്രായത്തോടുള്ള ഒരു പരിഹാസമായിരുന്നിരിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പൊതുവായ പ്രസ്താവനയായിരുന്നിരിക്കാം. അതുവഴി അവൻ എന്താണു് അർത്ഥമാക്കിയതെന്നു് നിശ്ചയിക്കാൻ ഇന്നത്തെ മനുഷ്യർക്കു് ഒരു നിവൃത്തിയുമില്ല. മുഖത്തുനിന്നും നേരിട്ടു് കേട്ടാലല്ലാതെ, വായനകൊണ്ടു് മാത്രം മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്തവയാണു് ചില പ്രസ്താവനകൾ എന്നതിനു് തെളിവായി ഇതിവിടെ സൂചിപ്പിച്ചു എന്നുമാത്രം. പല വേദവാക്യങ്ങളും അതു് നേരിട്ടു് കേട്ടവർ എന്ന രീതിയിലാണു് വിശ്വാസികൾ വ്യാഖ്യാനിച്ചു് കാണുന്നതു്. എല്ലാറ്റിലുമുപരി, പണ്ടു് ആരോ പറഞ്ഞതായി എഴുതപ്പെട്ട ഒരു വാചകം അതിന്റെ ശരിയായതും പൂർണ്ണമായതുമായ അർത്ഥത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ അതു് പറഞ്ഞപ്പോഴത്തെ മുഖഭാവം മാത്രമല്ല, അതു് പറഞ്ഞവന്റെ സാമൂഹികവും, സാംസ്കാരികവും, വിദ്യാഭ്യാസപരവും, വ്യക്തിപരവുമായ എത്രയോ ഘടകങ്ങളും അതു് പറഞ്ഞ സാഹചര്യവും പശ്ചാത്തലവും എല്ലാം അറിഞ്ഞിരുന്നാലേ കഴിയൂ.

ബൈബിളിൽ വർണ്ണിക്കുന്ന കയീന്റെ ഈ കഥയിൽ നിന്നും ആദാമിന്റെ കാലത്തു് ലോകത്തിൽ മറ്റു് മനുഷ്യർ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന കാര്യത്തിൽ ചിന്തിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽ എന്തെങ്കിലും സംശയമോ രണ്ടഭിപ്രായമോ ഉണ്ടാവാൻ കഴിയുമോ? അതുപോലെ, കയീനും ഭാര്യയും കൂടി ഹാനോക്‌ എന്നൊരു പട്ടണം പണിയാൻ മാത്രം മക്കളെ ജനിപ്പിച്ചു എന്നു് വിശ്വസിക്കണമെങ്കിൽ നമ്മൾ എത്രമാത്രം വിഡ്ഢികളായിരിക്കണം? മീൻ മുട്ടയിടുന്നതുപോലെ മുട്ടയിട്ടു് മക്കളെ വിരിയിക്കുന്നവരാണോ മനുഷ്യസ്ത്രീകൾ? എന്നാൽപ്പോലും കയീന്റെ ഒറ്റത്തലമുറയിൽ അവന്റെ ഭാര്യ ഒരു പട്ടണം നിറയാൻ മാത്രം കുഞ്ഞുങ്ങളെ പ്രസവിച്ചു എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ? അതുപോലെതന്നെ, ആദാം ഹവ്വാ എന്ന രണ്ടു് ആദിമനുഷ്യരിൽ നിന്നും അഗമ്യഗമനം വഴിയല്ലാതെ, അഥവാ, ദൈവംതന്നെ നിരോധിച്ച സഹോദരീസഹോദരങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ലൈംഗികബന്ധം വഴിയല്ലാതെ ലോകത്തിൽ മനുഷ്യർ ജനിക്കുമോ? പ്രപഞ്ചം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതു് ബൈബിളിലെ പിതാക്കന്മാരുടെ വംശാവലിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ B.C. 3761-ൽ, അഥവാ ഇന്നേക്കു് 5770 വർഷങ്ങൾക്കു് മുൻപു് മാത്രമാണെന്നു് ഇന്നും ചില യഹോവാവിശ്വാസികൾ കടുംപിടുത്തം പിടിക്കുന്നുണ്ടെന്നും കൂടി ഇതിനോടു് കൂട്ടിവായിക്കുക!

ഇതൊന്നും പോരാത്തതിനു്, കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടിലെ “ശുദ്ധീകരണ” വിദഗ്ദ്ധരായിരുന്ന ഹിറ്റ്‌ലറേയും സ്റ്റാലിനേയും ലജ്ജിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിൽ നോഹയുടെ കാലത്തു് യഹോവ ഒരു മഹാപ്രളയം വഴി നോഹയും ഭാര്യയും അവരുടെ മൂന്നു് ആണ്മക്കളും അവരുടെ ഭാര്യമാരുമടക്കം ആകെ എട്ടു് മനുഷ്യരൊഴികെ ബാക്കിയെല്ലാ മനുഷ്യരെയും കിഴവനാവട്ടെ, കൈക്കുഞ്ഞാവട്ടെ, ആണാവട്ടെ പെണ്ണാവട്ടെ എല്ലാറ്റിനേയും പാപികൾ എന്നു് ഒറ്റയടിക്കു് മുദ്രകുത്തി മുക്കിക്കൊല്ലുന്നു! അതുവഴി വീണ്ടും ആരംഭിക്കുന്നു നിലത്തെഴുത്തുമുതൽ വീണ്ടും അതേ നിഷിദ്ധഗമനത്തിന്റെ നീരാളിപ്പിടുത്തം! എന്തും സാദ്ധ്യമാവേണ്ടവനായ ദൈവം പാപികളായ മനുഷ്യരെ ‘ഇടുകുടുക്കേ ചോറും കറിയും’ എന്നു് പറയുന്ന രീതിയിൽ പാപമോചിതരാക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ അവർ നിഷിദ്ധഗമനം ചെയ്യേണ്ടിവരുമായിരുന്നോ? മനുഷ്യരായി നോഹയേയും കുടുംബത്തേയും മാത്രം പെട്ടകത്തിൽ കയറ്റി പ്രളയത്തിൽ നിന്നും രക്ഷപെടുത്താൻ ദൈവം തീരുമാനിച്ചതുതന്നെ അവർ മാത്രമായിരുന്നു ആകെ ലോകത്തിൽ പാപം ചെയ്യാത്ത പരിശുദ്ധരായി അവശേഷിച്ചവർ എന്നതിനാലായിരുന്നു എന്നതാണു് അതിലൊക്കെ രസം! പരിശുദ്ധരായിരുന്ന ആ മനുഷ്യരെ അഗമ്യഗമനമല്ലാതെ മറ്റു് പോംവഴി ഒന്നുമില്ലാത്ത അവസ്ഥയിൽ കൊണ്ടുചെന്നെത്തിച്ച ദൈവത്തോളം പാപികളായിരുന്നോ പ്രളയത്തിൽ മുങ്ങിച്ചാവേണ്ടിവന്ന മുലകുടിമാറാത്ത കുഞ്ഞുങ്ങൾ? ഈ കെട്ടുകഥകളിൽ ഏതെങ്കിലും വിധത്തിലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പങ്കാളിത്തം പോയിട്ടു് യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ ഒരു നേരിയ കണികപോലും ഉണ്ടാവില്ല എന്നു് മനസ്സിലാക്കാൻ സാമാന്യബോധമുള്ള ഒരു മനുഷ്യനു് രണ്ടാമതൊന്നു് ആലോചിക്കേണ്ടതുണ്ടോ? വേദഗ്രന്ഥം എന്നു് പേരിട്ടാൽ എന്തു് വിഡ്ഢിത്തവും വാങ്ങി തൊണ്ടതൊടാതെ മനുഷ്യർ വിഴുങ്ങിക്കൊള്ളണമെന്നാണോ?

ബൈബിളിലെ ആദ്യപുസ്തകമായ ഉൽപത്തിയിലെ ആദ്യത്തെ ഒൻപതു് അദ്ധ്യായങ്ങളിൽ ഈ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ വിശദമായി വായിക്കാം. അതുകൊണ്ടു് ഇവ മാത്രമാണു് ആ അദ്ധ്യായങ്ങളിൽ വായിക്കാൻ കഴിയുന്ന വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ എന്നു് കരുതണ്ട. ശ്രദ്ധിച്ചു് വായിച്ചാൽ മറ്റു് പല പൊരുത്തക്കേടുകളും കണ്ടെത്താം.

മതഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ശാസ്ത്രീയത തേടുന്ന വിശ്വാസിസുഹൃത്തുക്കൾ കഴിയുമെങ്കിൽ ആദ്യം ഇത്തരം ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. അത്തരം പൊരുത്തക്കേടുകൾക്കു് ന്യായമായ എന്തെങ്കിലും വിശദീകരണം നൽകാൻ കഴിയുമോ എന്നു് ആലോചിക്കുക. അതിനു് യുക്തിക്കു് നിരക്കുന്ന, സാമാന്യബോധത്തിനു് സത്യമെന്നു് അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയുന്ന വിശദീകരണങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ അതു് സത്യമല്ലെന്നും, യാഥാർത്ഥ്യവുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത കെട്ടുകഥകളാണെന്നും, അതുകൊണ്ടുതന്നെ കെട്ടിച്ചമച്ച നുണകളാണെന്നും, അവ ഒരിക്കലും ദൈവികസത്യങ്ങൾ ആവാൻ കഴിയില്ലെന്നും അംഗീകരിക്കുക. മനുഷ്യന്റെ സാമാന്യബുദ്ധിക്കും ആത്മാർത്ഥതക്കും മനസ്സാക്ഷിക്കും പരിക്കേൽപിച്ചുകൊണ്ടല്ലാതെ ആദാമിന്റേയും ഹവ്വയുടെയും കയീന്റേയും നോഹയുടെയും കഥകളിൽ സത്യത്തിന്റെ ഒരു തരിപോലും ഉണ്ടെന്നു് സ്ഥാപിക്കാനാവില്ല. പിന്നെ അവശേഷിക്കുന്ന ഒരേയൊരു ന്യായമായ സാദ്ധ്യത ഈ വൈരുദ്ധ്യത്തെ വൈരുദ്ധ്യമായി സമ്മതിക്കുക എന്നതു് മാത്രമാണു്. അതോടെ എന്നേക്കുമായി അവസാനിക്കുന്നതു്, സംശയരഹിതമായി തെറ്റെന്നു് തെളിയിക്കപ്പെടുന്നതു്, ഈ കഥകൾ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ ദൈവികതയും, ആത്യന്തികതയും, വൈരുദ്ധ്യമില്ലായ്മയും, പൂർണ്ണതയും, വിശുദ്ധിയുമൊക്കെ ആയിരിക്കും. ദൈവികസത്യങ്ങളിൽ ഒരു നുണ കണ്ടെത്തുക എന്നതു് ഒരു ലിറ്റർ പാലിൽ ഒരു തുള്ളി വിഷം ചേരുന്നതുപോലെയാണു്. അതു് മുഴുവൻ ദൈവികസത്യങ്ങളെയും സംശയാസ്പദവും തന്മൂലം ഉപയോഗശൂന്യവുമാക്കി മാറ്റുന്നു. അപ്പോൾ പിന്നെ ഒരു ലിറ്ററിൽ പകുതിയിൽ കൂടുതലും വിഷമാണെങ്കിലോ? ദൈവികസത്യങ്ങളിൽ പകുതിസത്യം എന്നൊന്നില്ല എന്നു് മറ്റാരും മനസ്സിലാക്കിയില്ലെങ്കിലും വിശ്വാസികളെങ്കിലും മനസ്സിലാക്കേണ്ടേ?

ചുരുക്കത്തിൽ, ആദാമിന്റെയും ഹവ്വയുടെയും തത്കാലത്തെ ഏകമകനായിരുന്ന കയീൻ ഏദനു് കിഴക്കു് നോദ്‌ എന്ന ദേശത്തുചെന്നു് ഒരു സ്ത്രീയെ ഭാര്യയാക്കി അവളിൽ നിന്നും മക്കളെ ജനിപ്പിച്ചു എന്ന ബൈബിളിലെ വാക്യം സത്യമെങ്കിൽ, ആദാമിന്റെ കാലത്തു് ലോകത്തിൽ മറ്റു് ദേശങ്ങളും അവിടെ വിവാഹപ്രായമെത്തിയ സ്ത്രീകളും, കൊലക്കുറ്റം ശിക്ഷാർഹമാണെന്നു് അറിയാൻ മാത്രമെങ്കിലും സാംസ്കാരികമായി വളർച്ച പ്രാപിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യരും ജീവിച്ചിരുന്നു എന്നതും ഒരു സത്യമായി നമ്മൾ അംഗീകരിക്കേണ്ടിവരും. അതൊരു സത്യമെങ്കിൽ അതിനർത്ഥം യഹോവ എന്ന ദൈവം സൃഷ്ടിച്ച ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ മനുഷ്യനാണു് ആദാം എന്ന ബൈബിളിലെ വർണ്ണന ഒരു നുണയാണെന്നു് മാത്രവും! എങ്കിൽ, ബൈബിൾ എന്ന വിശുദ്ധഗ്രന്ഥം ഒരിക്കലും സർവ്വജ്ഞാനിയായ ഒരു ദൈവം എഴുതിയതാവില്ല. അതു് ദൈവനാമത്തിൽ ഏതോ മനുഷ്യർ എഴുതിയൊപ്പിച്ചതു് മാത്രമേ ആവൂ. അതുകൊണ്ടു് മാത്രമാണു് ബൗദ്ധികമായി വളർന്ന ഇന്നത്തെ മനുഷ്യർക്കു് അതിൽ തെറ്റുകളും വൈരുദ്ധ്യങ്ങളും നുണകളും കാണാൻ കഴിയുന്നതു്. അതുകൊണ്ടു്, ആദ്യം ഇക്കാര്യത്തിൽ ഒരു സത്യസന്ധമായ തീരുമാനം എടുത്താൽ, അഥവാ നുണയെ നുണയെന്നു് തിരിച്ചറിയുകയും അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്താൽ, വേദഗ്രന്ഥവും അതിലെ കൂടുതൽ കൂടുതൽ നുണകളും സത്യമാണെന്നു് സ്ഥാപിക്കാനുള്ള ഭഗീരഥപ്രയത്നത്തിൽ നിന്നും എന്നേക്കുമായി മുക്തി നേടാം. നിരപരാധികളായി ചുമ്മാ ഇരിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ പാവം കൂതികളിൽ ആത്മീയതയുടെ ചുണ്ണാമ്പു് തേച്ചു് പൊള്ളിക്കാതിരിക്കാനെങ്കിലും അതു് സഹായിച്ചാലോ?

വേദഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ തെറ്റുകളും നുണകളുമുണ്ടെന്നു് തിരിച്ചറിഞ്ഞവർക്കു്, അതു് സമ്മതിക്കാൻ മടിയില്ലാത്തവർക്കു് വായിക്കാനും വേണമെങ്കിൽ ചിന്തിക്കാനും വേണ്ടി ഒരു വാക്യം ഖുർആനിൽ നിന്നും: “അല്ലാഹുവിന്റെ പേരിൽ കള്ളം കെട്ടിച്ചമയ്ക്കുകയോ, അവന്റെ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങൾ തള്ളിക്കളയുകയോ ചെയ്തവനേക്കാൾ കടുത്ത അക്രമികൾ ആരുണ്ടു്? അക്രമികൾ വിജയം വരിക്കുകയില്ല; തീർച്ച.” (6:21)

 
23 Comments

Posted by on May 11, 2009 in മതം, ലേഖനം

 

Tags: , ,

മഹാപ്രളയവും മരണപ്പെട്ടകവും – 3

= 3 =

അങ്ങനെ, പ്രളയാവസാനം ഭൂലോകത്തിലെ സകല പാപികളും ചത്തു് സ്ഥലം കാലിയാക്കി. ദൈവത്തിന്റെ കമ്പ്യൂട്ടറിലെ ഹാര്‍ഡ്‌ ഡിസ്കില്‍ ഇഷ്ടം പോലെ സ്ഥലം ബാക്കിയായി. ചത്ത പാപികളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ മുലകുടിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ വരെയുണ്ടായിരുന്നു. യഹോവ അങ്ങനെയാണു്. കലിപ്പു്‌ കയറിയാല്‍ പിന്നെ കുഞ്ഞുമില്ല കുട്ടിയുമില്ല. കോപം കൊണ്ടു് കണ്ണു് കാണാതായാല്‍ മോശെക്കു് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട യഹോവയും മോശെയെപ്പോലെതന്നെ. ദൈവം സ്വന്തം കൈകൊണ്ടു് എഴുതിയ പത്തു് കല്‍പനകളുടെ കല്പലകകള്‍ ദേഷ്യം കയറിയപ്പോള്‍ എറിഞ്ഞു്‌ പൊട്ടിച്ചവനാണു്‌ മോശെ. സ്വര്‍ണ്ണം കൊണ്ടുള്ള കാളക്കുട്ടിദൈവത്തെ അരച്ചു് കലക്കി മൊത്തം യഹൂദരെയും കുടിപ്പിച്ചവനാണു്‌ മോശെ. സ്വഭാവം കൊണ്ടു് യഹോവയും മോശെയും തമ്മില്‍ വ്യത്യാസമൊന്നുമില്ലെന്നു്‌ സാരം. കലി കയറിയാല്‍ മോശെക്കും ദൈവത്തിനും ആത്മനിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടും. ഇരട്ടപിറന്നതുപോലെയാണു്‌ പെരുമാറ്റം.

പ്രളയവും ബാര്‍ബെക്യൂ സദ്യയും കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ദൈവത്തിന്റെ കോപമടങ്ങി തല ഒട്ടൊന്നു് തണുത്തിരുന്നു. ദൈവകോപം അടങ്ങി എന്നതിനു് അടയാളമായി തന്റെ (മഴ)വില്ലു്‌ ആകാശത്തില്‍ നിവര്‍ത്തിനിര്‍ത്തിയശേഷം ഒരു മേഘടാക്സിയില്‍ ദൈവം സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലേക്കു് പോയി. പുരുഷന്മാര്‍ പൊട്ടു് തൊടുകയും, സ്വന്തശരീരത്തില്‍, ഒരു ക്യാന്‍വാസില്‍‌ എന്നപോലെ, വര്‍ണ്ണചിത്രങ്ങള്‍ രചിക്കുകയുമൊക്കെ ചെയ്യുന്ന ഒരു നാട്ടില്‍ ഇന്ദ്രചാപം എന്നു് പേരുനല്‍കി വിളിക്കപ്പെടുന്ന ചാപമല്ല യഹോവയുടെ ഈ ചാപം. അതു് വെറും പാപചാപം. ഇതു് സാക്ഷാല്‍ പാപമോചനചാപം.

ദൈവത്തിനു് റ്റാറ്റാ പറഞ്ഞശേഷം നോഹയും കുടുംബവും ജീവിക്കാന്‍ പറ്റിയ മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളെപ്പറ്റി ആലോചിച്ചു. ആദ്ധ്യാത്മികത വഴി എളുപ്പം കോടീശ്വരനാവാമെന്നു് നോഹക്കറിയാമായിരുന്നു. വലിയ മുതല്‍ മുടക്കില്ല താനും. ആവശ്യത്തിനു് ഇറക്കമുള്ള ഒരു അങ്കി വേണമെന്നേയുള്ളു. അങ്കിയുടെ നിറം ബന്ധപ്പെട്ട സാമൂഹികഘടനയുമായി താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കാന്‍ പര്യാപ്തമായിരിക്കണം. അതു് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യമാണു്. ഇറക്കം തീരെ കുറഞ്ഞാല്‍ കണങ്കാലിലെ രോമവും അരിമ്പാറയും പുഴുക്കടിയുമൊക്കെ കാല്‍ മുത്തുന്ന ഭക്തന്മാര്‍ കാണും. അപ്പോള്‍ അവര്‍ക്കൊരു ഇമ്പ്രഷന്‍ ഉണ്ടാവില്ല. സ്വാമിയായാലും സ്വാമിനിയായാലും പുഴുക്കടിയിലൊക്കെ മുത്തുക, തലോടുക എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍ ചിലരെങ്കിലും അറച്ചു് മാറിനില്‍ക്കും. എന്തിനു്‌ വെറുതെ റിസ്ക്‌ എടുക്കണം? ഒരു സ്വാമി/സ്വാമിനി രോമയോ അരോമയോ, അരിമ്പാറയോ അനരിമ്പാറയോ എന്നതെല്ലാം എന്നാളും രഹസ്യമായിരിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങളാണു്. അത്ഭുതഗര്‍ഭം പോലെയാണതും. അത്ഭുതഗര്‍ഭം എന്നാളും ഒരു രഹസ്യമായിരിക്കണം. രഹസ്യമല്ലാത്തതില്‍ അത്ഭുതമില്ല. അത്ഭുതമില്ലെങ്കില്‍ ജനം മുഖം തിരിക്കും.നീണ്ട ഒരു കുപ്പായം തുന്നിക്കൂട്ടുന്നതെങ്ങനെ എന്നതായിരുന്നില്ല നോഹയുടെ പ്രശ്നം. കാണിക്കയും നേര്‍ച്ചകാഴ്ചകളുമായി എത്താന്‍ ഏതെങ്കിലുമൊരു ഉണ്ണാക്കന്‍ ഭൂമിയില്‍ ഉണ്ടായിട്ടു് വേണ്ടേ? ബലികുടീരങ്ങള്‍ വിപ്ലവം വിപ്ലവം എന്നു്‌ സ്പന്ദിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും നേര്‍ച്ചയിടാറില്ലല്ലോ.

അവസാനം, നോഹ പണ്ടത്തെ കയീനെപ്പോലെ കര്‍ഷകനാവാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അവര്‍ നാലാണും നാലു് പെണ്ണും കൂടി കഠിനമായി അദ്ധ്വാനിച്ചു. രാപ്പകലില്ലാതെ അവര്‍ കൃഷിയിടം ഉഴുതുമറിച്ചു് വിളവിറക്കി. അങ്ങനെ “സകലഭൂമിയിലുമുള്ള” മരങ്ങളും ചെടികളും പുല്ലുകളും അവര്‍ നട്ടുപിടിപ്പിച്ചു. ബാക്കിവന്ന സ്ഥലത്തു് തടമെടുത്തു് കുറേ മുന്തിരിയും നട്ടു. അതിനുശേഷം എല്ലാറ്റിനും വെള്ളമൊഴിച്ചു് കിഴക്കോട്ടു് നോക്കി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു്‌ പ്രത്യാശയോടെ അവര്‍ കാത്തിരുന്നു. പ്രാര്‍ത്ഥനയുടെ തീവ്രതമൂലം എല്ലാം പത്തും നൂറും മേനി വിളവുനല്‍കി. എല്ലാ വിളവിന്റേയും ദശാംശം അവര്‍ ദൈവം ഇനി വരുമ്പോള്‍ കൊടുക്കാനായി നീക്കിവച്ചു. ദൈവത്തിനു് എന്തെങ്കിലും കൈമടക്കു്‌ കൊടുക്കുക എന്ന രൂപത്തിലല്ല, ഉദ്ദിഷ്ടകാര്യം സാധിച്ചതിനു് ഉപകാരസ്മരണ ഒരു ബാദ്ധ്യതയാണെന്ന ഉത്തമബോദ്ധ്യത്തിന്റെ പേരില്‍.

ഉത്തമഗീതങ്ങളില്‍, അനുരാഗലോലയായ കാമിനിയെ അംഗോപാംഗം നിരീക്ഷിക്കുന്ന ശലോമോന്റെ സ്തനവര്‍ണ്ണനപോലെ മുന്തിരിക്കുലകള്‍ തോട്ടം മുഴുവന്‍ വിളഞ്ഞുനിറഞ്ഞു. (ഉത്തമഗീതങ്ങള്‍ 7: 9). മുന്തിരി വിളഞ്ഞപ്പോള്‍ മുന്തിരിക്കുലകള്‍ ഇറുത്തെടുത്തു് യഹൂദരുടെ ഭക്‍ഷ്യസുരക്ഷാനിയമത്തിനു്‌ പോറലൊന്നും ഏല്‍ക്കാത്തവിധം വീഞ്ഞുണ്ടാക്കി നൂറുകണക്കിനു് തടിവീപ്പകളില്‍ നിറച്ചു് സൂക്ഷിക്കാന്‍ നോഹ തീരുമാനിച്ചു.

നോഹയെപ്പോലെ നിര്‍മ്മലരായ ദൈവഭക്തര്‍ക്കു് ജപം പോലെതന്നെയാണു്‌ കുടിയും. തുടങ്ങിയാല്‍ പിന്നെ നിര്‍ത്തല്‍ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടാണു്. കാരണം, അവര്‍ ബലഹീനരാണു്. സ്വന്തം ബലഹീനത കോമ്പന്‍സേറ്റ്‌ ചെയ്യാനല്ലേ അവര്‍ സര്‍വ്വശക്തനായ ദൈവത്തെ കൂട്ടുപിടിച്ചിരിക്കുന്നതു്? നോഹയും ഒരു പക്കാ ഭക്തനായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണല്ലോ ദൈവം അവനെയും കുടുംബത്തെയും മാത്രം പ്രളയത്തില്‍ നിന്നും രക്ഷിച്ചതു്‌. ഒരിക്കല്‍ നോഹ പതിവുപോലെ വീഞ്ഞുകുടിച്ചു് ബോധമില്ലാതെ കൂടാരത്തില്‍ കിടന്നുറങ്ങുകയായിരുന്നു. കുളിച്ചു എന്നു് കാണിക്കാന്‍ അണ്ടര്‍വയര്‍ ഊരി പുരപ്പുറത്തിട്ടിരുന്നതുകൊണ്ടു് അന്നത്തെ ദിവസം അങ്കിയുടെ അടിയില്‍ മറ്റൊന്നും ധരിക്കാതെ ആയിരുന്നു നോഹയുടെ ഔദ്യോഗിക നടപടികള്‍. ഉറക്കത്തില്‍ തുണി അഴിഞ്ഞു് താന്‍ നഗ്നനായതും അതിനോടൊപ്പം “എന്തതിശയമേ ദൈവത്തിന്റെ…” എന്ന ബാക്ക് ഗ്രൌണ്ട് മ്യൂസിക് ഉയര്‍ന്നതും നോഹ അറിഞ്ഞില്ല. ഈ സമയത്തു് ഹാം എന്ന മകന്‍ ഒരു കുറ്റിബീഡി കത്തിക്കാന്‍ തീപ്പെട്ടി തപ്പി അവിടെ കയറിച്ചെന്നു. പിന്നണിഗാനം “വൃശ്ചികപ്പൂനിലാവേ … മച്ചിന്റെ മേലിരുന്നൊളിച്ചുനോക്കാന്‍ ലജ്ജയില്ലേ?” എന്നായി മാറി. പഴയ പ്ലേറ്റായതുകൊണ്ടു് കറങ്ങുന്നിടത്തുതന്നെ കിടന്നു് കറങ്ങി “ലജ്ജയില്ലേ? ലജ്ജയില്ലേ?” എന്നു് ആവര്‍ത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അതു് സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ നിന്നുള്ള ഒരു അശരീരി ആയി കരുതിയ അവന്‍ ഭയന്നു് വിറച്ചു് കുറ്റബോധത്തോടെ പുറത്തിറങ്ങി ഓടിച്ചെന്നു് സഹോദരന്മാരെ വിവരമറിയിച്ചു.

അവന്റെ സഹോദരന്മാര്‍ വളരെ ബുദ്ധിമാന്മാരായിരുന്നു. മനുഷ്യര്‍ക്കു് പുറകില്‍ കണ്ണില്ല എന്ന ഒരു കച്ചിത്തുരുമ്പു് മാത്രമാണു് വിധിനിര്‍ണ്ണായകമായ ഈ ഘട്ടത്തില്‍ തങ്ങളുടെ ഒരേയൊരു രക്ഷാമാര്‍ഗ്ഗം എന്നവര്‍ മനസ്സിലാക്കി. അവര്‍ ഒരു തുണിക്കഷണവുമായി പുറകോട്ടു് നടന്നുചെന്നു് കൈയിലെ തുണി പുറകോട്ടു് എറിഞ്ഞു. അതേറ്റു എന്നു് പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ. തുണി വീഴേണ്ടിടത്തു് തന്നെ ചെന്നു് വീണു. അങ്ങനെ അവര്‍ പിതാവിന്റെ നഗ്നതാദര്‍ശനം വഴി ആര്‍ക്കും ശാശ്വതമോ മാരകമോ ആയ ദോഷഫലങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവാതിരിക്കാന്‍ വേണ്ട നടപടികള്‍ വിദഗ്ദ്ധമായി പൂര്‍ത്തിയാക്കി. നോഹയുടെ നഗ്നതയുടെ പേരില്‍ മനുഷ്യരാശിയുടെ ഭാവിതന്നെ വെറുമൊരു വാഴനാരില്‍ തൂങ്ങിക്കിടന്നു് ആടുകയായിരുന്നല്ലോ! മൂത്രമൊഴിക്കാന്‍ മുട്ടി ഉറക്കമുണര്‍ന്നപ്പോഴാണു് നോഹ വിവരമറിയുന്നതു്. ആരെയെങ്കിലും ഒന്നു് ശപിക്കാഞ്ഞാല്‍ ഈ നഗ്നതാപ്രശ്നത്തിനു് എന്തെങ്കിലും ഒരു ഗൗരവം വരുമോ? നാലുപേര്‍ അക്കാര്യം അറിയുമോ? നോഹ തന്റെ നഗ്നത കണ്ടവനായ ഹാമിനെ ശപിക്കുന്നതിനു് പകരം അവന്റെ മകനായ കനാനെയാണു്‌ ശപിക്കുന്നതു്‌! “കനാനേ, നിന്റെ വല്യപ്പനാകുന്ന ഞാന്‍ ഇന്നേദിവസം, ഇനിമേലില്‍ എന്നേക്കുമായി നിന്നെ യഹോവയുടെ ന്യായപ്രമാണപ്രകാരം ശപിച്ചിരിക്കുന്നു. നീ മറ്റു് സഹോദരന്മാര്‍ക്കു് ദാസനായിത്തീരും”.

കട്ടവനെ കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ കിട്ടിയവനെ ചിലര്‍ പിടിക്കാറുണ്ടു്. ഇവിടെ വേണമെങ്കില്‍ കട്ടവനെ തന്നെ പിടിക്കാമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും നോഹ പിടിക്കുന്നതും ശിക്ഷിക്കുന്നതും നിരപരാധിയെയാണു്‌. താന്‍ വീഞ്ഞുകുടിച്ചു് ബോധം കെട്ടുറങ്ങി നഗ്നത പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചതിന്റെ ശിക്ഷ ചുമ്മാതിരുന്ന പേരക്കിടാവിനു്! മുഴുവന്‍ മനുഷ്യരും പാപികളായിരുന്ന ലോകത്തില്‍ പാപരഹിതനായിരുന്നതിനാല്‍ രക്ഷപെട്ട നോഹയുടെ പ്രളയശേഷമുള്ള അവസ്ഥയാണിതു്‌.  സകലലോകവും നിര്‍ദ്ദയം നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടപ്പോള്‍ ദൈവം രക്ഷപെടുത്തിയ ഒരേയൊരു കുടുംബം! വേദഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ വലിയ വായില്‍ പാപം, പുണ്യം, നന്മ, നീതി എന്നൊക്കെ അലമുറയിടുന്നതിനു്‌ ഇത്രയൊക്കെ വിലയേ നല്‍കേണ്ടതുള്ളു.

പ്രളയകാലഘട്ടത്തില്‍ മനുഷ്യരുടെ ആയുസ്സു് നൂറ്റിയിരുപതു് വര്‍ഷമായി ചുരുക്കാന്‍ ദൈവം തീരുമാനിച്ചെങ്കിലും, നോഹയുടെ പിന്‍തലമുറകളില്‍ പലരും നാനൂറും അഞ്ഞൂറും വര്‍ഷങ്ങള്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടു്. നോഹയുടെ മകന്‍ ശേം 500 വര്‍ഷം, അവന്റെ മകന്‍ അര്‍പ്പക്ഷാദ്‌ 403 വര്‍ഷം, അവന്റെ മകന്‍ ശാലഹ്‌ 403 വര്‍ഷം, അവന്റെ മകന്‍ ഏബര്‍ 430 വര്‍ഷം …!  പാപപുണ്യനന്മതിന്മകളുടെ വിലയിരുത്തലില്‍ എന്നപോലെതന്നെ, ദൈവത്തിന്റെ ഭരണപരിഷ്കാരങ്ങളുടെ കാര്യത്തിലും അത്ര കൃത്യതയൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടതില്ലെന്നു്‌ ഗുണപാഠം.

പ്രളയത്തിനു് ശേഷം നോഹയുടെ മക്കള്‍ “ജാതി ജാതിയായും കുലം കുലമായും” വേര്‍പിരിഞ്ഞു് ഭൂമിയില്‍ നിറയുകയായിരുന്നു. അവരുടെ വേര്‍പിരിയലിന്റെ കാരണം ജാതിയോ കുലമോ, അതോ സാമ്പത്തികത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ വല്ല വര്‍ഗ്ഗസമരമോ മറ്റോ ആയിരുന്നോ എന്നറിയില്ല. ലോകചരിത്രത്തെപ്പറ്റി അങ്ങനെയെന്തൊക്കെയോ ചില നിഗമനങ്ങള്‍ ഒരുപാടു് നാളുകള്‍ക്കു് ശേഷം കാള്‍ മാര്‍ക്സ്‌ എന്ന മറ്റൊരു ഒറിജിനല്‍ യഹൂദന്‍ നടത്തിയിട്ടുണ്ടു്. സ്വന്തം കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തികം ഭദ്രമാക്കുന്നതില്‍ ഒരു “ഭൂലോക തോല്‍വിയും ദുരന്തവും” ആയിരുന്നെങ്കിലും, ലോകത്തിന്റെ സാമ്പത്തികത്തെപ്പറ്റിയും ലോകത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെപ്പറ്റിയും വലിയ വലിയ കാര്യങ്ങള്‍ പ്രവചിച്ച ഒരു പ്രവാചകനായിരുന്നു അദ്ദേഹം.

 

 
12 Comments

Posted by on May 25, 2008 in പലവക, മതം

 

Tags: , ,

യൂദാസിന്റെ സുവിശേഷം – 3

ആരോ ഛര്‍ദ്ദിച്ചതില്‍ ഒരു ചെറിയ കറുപ്പുനിറം കണ്ട വാര്‍ത്ത പലവട്ടം വായ്മൊഴിയായി ചെവികളില്‍നിന്നും ചെവികളിലേക്കു് പകര്‍ന്നപ്പോള്‍ “ഒരുവന്‍ മൂന്നു് കാക്കകളെ ഛര്‍ദ്ദിച്ചു” എന്ന അത്ഭുതവാര്‍ത്തയായി മാറിയ കുട്ടിക്കഥ ചിലരെങ്കിലും ചെറുപ്പകാലത്തു് കേട്ടിരിക്കും. ഈ വര്‍ണ്ണന അതിഭാവുകത്വമാണെന്നു് നമുക്കറിയാം. അതു് ആ കഥ ലക്‍ഷ്യമാക്കുന്നുമുണ്ടാവാം. പക്ഷേ, ഇത്തരമോ, ഇതിലും വിചിത്രമോ, വിസ്മയകരമോ ആയ കഥകള്‍ പോലും മുഖവിലയ്ക്കു് വാങ്ങി കയ്യോടെ എളിയില്‍ തിരുകുന്നവരുടെ ലോകമാണു് ആത്മീയതയുടെ ലോകം. അത്ഭുതങ്ങളിലൂടെയും മായകളിലൂടെയുമാണു് ദൈവാസ്തിത്വം വെളിപ്പെടുന്നതു്! “നേരേ വാ, നേരേ പോ” എന്ന രീതി എന്തുകൊണ്ടോ ദൈവത്തിനു് അത്ര ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യമല്ല! അതുകൊണ്ടാവാം, മനുഷ്യര്‍ക്കു് വെളിപ്പെടണമെന്ന ആഗ്രഹം നിയന്ത്രിക്കാന്‍ കഴിയാതാവുന്ന ചില അപൂര്‍വ്വ സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ ദൈവം സാധാരണമനുഷ്യര്‍ക്കു് മടുപ്പുമൂലം ‘കോട്ടുവാ വിടാന്‍ തോന്നിപ്പോകുന്നത്ര ഏകാന്തവും വിരസവുമായ’ പര്‍വ്വതങ്ങളിലോ, ഗുഹകളിലോ ഒക്കെ ഒറ്റപ്പെട്ട വല്ല മനുഷ്യരും വന്നുപെട്ടിട്ടുണ്ടോ എന്നു് നോക്കി അവരുടെ മുന്നില്‍ ചെന്നു് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതു്!

ഇനി വിഷയത്തിലേക്കു് കടക്കാം. ആദ്യകാലക്രിസ്തുമതം യഹൂദരില്‍ മാത്രം ഒതുങ്ങിയിരുന്ന ഒരു ചെറിയ വിഭാഗമായിരുന്നു. കാലക്രമേണ ക്രിസ്തീയവിശ്വാസം സമീപപ്രദേശങ്ങളിലേക്കു് വ്യാപിച്ചു. ആരംഭകാല ഇടവകകളില്‍ യേശുചരിതം, പ്രത്യേകിച്ചും കുരിശുമരണത്തിലും ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍പ്പു് എന്ന അത്ഭുതത്തിലും കേന്ദ്രീകരിച്ചുകൊണ്ടു്, വായ്മൊഴിയായി അനുയായികള്‍ക്കു് പകര്‍ന്നുകൊടുക്കപ്പെട്ടു. അനുയായികള്‍ അവര്‍ കേട്ട കഥകള്‍ “മര്‍ക്കോസ്‌ പറഞ്ഞു, ലൂക്കോസ്‌ പറഞ്ഞു” മുതലായ എംഫസിസോടുകൂടി, ഓരോരുത്തന്‍ അവസരോചിതം തന്റെ ഭാവനയുടെ മസാലയും ചേര്‍ത്തു് സുവിശേഷപ്രസംഗം കേട്ടു് ആത്മാവിനെ രക്ഷിച്ചു് ആസന്നമായ ദൈവരാജ്യത്തിനു് അവകാശികളാകുവാന്‍ തടിച്ചുകൂടിയ ജനങ്ങളുടെ തലയിലേക്കു് ചെവിയിലൂടെ കോരിയൊഴിച്ചു. ഇന്നും ചില ഉപദേശികള്‍ കേരളത്തിലെ ഗ്രാമീണരായ സാധുക്കളോടു് ഘോഷിക്കുന്ന സുവിശേഷങ്ങളിലെ മണ്ടത്തരങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുള്ളവര്‍ക്കു് രണ്ടായിരം വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു് മുന്‍പു്, മനുഷ്യര്‍ ബൗദ്ധികമായി വളരെയേറെ പിന്നാക്കം നിന്നിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തില്‍, സംഘടിപ്പിച്ചിരുന്ന സുവിശേഷയോഗങ്ങളിലെ പ്രസംഗകരുടെ ‘എരിവു്’ ഏകദേശം ഊഹിക്കാവുന്നതേയുള്ളു. യേശുവിന്റെ രണ്ടാമത്തെ വരവു് ഉടനെ ഉണ്ടാവുമെന്നു് ആ സാധുമനുഷ്യര്‍ ആത്മാര്‍ത്ഥമായി വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. സ്വര്‍ഗ്ഗത്തേയും നരകത്തേയുമൊക്കെ വെളിപ്പെടുത്താന്‍ അക്കാലത്തു് വരയ്ക്കപ്പെട്ട ചിത്രങ്ങളിലും, രചിക്കപ്പെട്ട ഗ്രന്ഥങ്ങളിലുമെല്ലാം ഈ ആത്മാര്‍ത്ഥത നമുക്കു് വ്യക്തമായി കാണാന്‍ കഴിയും.

ഈച്ചകള്‍ക്കു് അമേധ്യത്തോടു് തോന്നുന്ന അതേ ആഭിമുഖ്യം മനുഷ്യര്‍ക്കു് എന്തുകൊണ്ടോ അത്ഭുതകഥകളോടുണ്ടു്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കേരളത്തിലെ ഏതെങ്കിലും ഒരു വീട്ടിലെ ഫോട്ടോ രക്തം ‘മുള്ളി’ എന്നു് കേട്ടാല്‍ മനുഷ്യര്‍ ഉടനെ അവിടെ ഹാജരാവുന്നു! രക്തം മുള്ളിയതു് ദൈവം ആയിക്കൂടെന്നില്ലല്ലോ! ഭാഗ്യം തേടലിന്റെ രാസവളമാണു് അജ്ഞത. ഇടയിളക്കി അല്‍പം അജ്ഞത വിതറിയാല്‍ ഭാഗ്യംതേടല്‍ തഴച്ചുവളരും.

ക്രിസ്തുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാരായാലും എന്നെങ്കിലും മരിക്കേണ്ടിവരുമെന്നതിനാല്‍, കാലത്തിന്റെ കുത്തിയൊഴുക്കില്‍ എപ്പോഴോ യേശുവിനെ നേരില്‍ കണ്ടവര്‍ ആരും ഇപ്പോള്‍ തങ്ങളോടുകൂടെ ഇല്ല എന്ന സത്യം വിശ്വാസിസമൂഹങ്ങളും തിരിച്ചറിയേണ്ടിവന്നു. അതിനോടകം വ്യത്യസ്ത ഇടവകകളില്‍ വ്യത്യസ്തമായ രീതികളില്‍ വായ്മൊഴിയായി പകര്‍ന്നുകൊടുക്കപ്പെട്ട യേശുചരിതങ്ങള്‍ സുവിശേഷങ്ങളുടെ രൂപത്തില്‍ നിലവില്‍ വന്നു് പ്രബലപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. തങ്ങളുടെ വിശ്വാസസത്യങ്ങള്‍ പിന്‍തലമുറകള്‍ക്കുവേണ്ടി ലിഖിതരൂപത്തില്‍ ആക്കേണ്ടതു് ഇടവകകളുടെ ഒരാവശ്യമായി മാറി. കേട്ടറിവുകളിലെ പൊരുത്തക്കേടുകള്‍ ഇടവകകളിലെ ലിഖിതരൂപങ്ങളിലും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആരംഭകാലത്തു് ഇതൊരു പ്രശ്നമായിരുന്നില്ലെങ്കിലും സഭ വളര്‍ന്നപ്പോള്‍, അധികാരം കേന്ദ്രീകരിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങളും, അതോടൊപ്പം ക്രിസ്തുസഭയ്ക്കു് പൊതുവായതും, ഏകോപിതവുമായ സുവിശേഷങ്ങളും ‘പുതിയ നിയമവും’ എല്ലാം ആവശ്യമായിത്തീര്‍ന്നു. അവരവരുടെ ‘വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളെ’ ഉപേക്ഷിക്കുവാന്‍ പല വിഭാഗങ്ങളും തയ്യാറായില്ല. യേശുവിന്റെ മരണത്തിനു് ഇരുന്നൂറും മുന്നൂറും വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം യേശു പറഞ്ഞതെന്തു്, പറയാത്തതെന്തു് എന്നു് കൃത്യമായി പറയാന്‍ ആര്‍ക്കു് കഴിയും? ഓരോ വിഭാഗത്തിനും അവര്‍ പറയുന്നതായിരുന്നു ശരി. അവരുടെ മുന്‍പന്തിയിലായിരുന്നു നോസ്റ്റിക്സ്‌ (gnostics) എന്ന പേരില്‍ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന വിശ്വാസിവിഭാഗം. ഈ ചിന്താധാരയുടെ ഭാഗമായി രൂപമെടുത്ത ലിഖിതങ്ങളുടെ നിരയില്‍ വരുന്നതാണു് യൂദാസിന്റെ സുവിശേഷവും.

‘രഹസ്യജ്ഞാനം’ എന്നര്‍ത്ഥമുള്ള gnostikos എന്ന ഗ്രീക്ക്‌ പദത്തില്‍ നിന്നും രൂപമെടുത്ത Gnosticism മതപരവും തത്വചിന്താപരവുമായ വിവിധ ആശയധാരകളുടെ സംയോജനമാണു്. അക്കാലത്തെ ഗ്രീക്ക്‌-റോമന്‍ ലോകത്തിലെ, ഇന്നത്തെ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ വേണമെങ്കില്‍ esoteric എന്നു് വിളിക്കാവുന്ന, ഒരു പരിഷ്കൃത ബൗദ്ധിക പ്രസ്ഥാനം. പുരാതന ഇറാനിലെ ദ്വന്ദ്വ വിശ്വാസം, പ്ലാറ്റോയിലെ ദൃഷ്ടാന്തപരമായ ആദര്‍ശവാദം, യഹൂദരിലെ നിഗൂഢവെളിപാടുകള്‍ മുതലായവയുടെ എല്ലാം ഒരു സമീകൃതസമ്മേളനം. തിന്മകൊണ്ടു് നിര്‍മ്മിച്ചതും, പൈശാചികത വാഴുന്നതുമായ ഈ ലോകം നന്മ നിറഞ്ഞവനായ ഒരു ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയാവാന്‍ കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ടു്, ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവായ പഴയനിയമത്തിലെ യഹോവ അവര്‍ക്കു് ഒരു ‘താഴ്‌ന്ന’ ദൈവമാണു്. യഹോവയിലും ‘ഉയര്‍ന്നവനായ’ ‘യഥാര്‍ത്ഥ ദൈവത്തിന്റെ’ വെളിപാടു് വഴി മനുഷ്യര്‍ക്കു് വീണ്ടും ദൈവത്തില്‍ എത്തിച്ചേരാന്‍ കഴിയും. പക്ഷേ, ഈ വെളിപാടു് തത്വചിന്താപരമായ ബോധവല്‍ക്കരണം വഴിയോ, ക്രിസ്തുമതം പഴയനിയമത്തില്‍ നിന്നും ഏറ്റെടുത്ത വെളിപാടു് വഴിയോ ഉണ്ടാവുന്നതോ അവയുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്താവുന്നതോ അല്ല. ആത്മരഹസ്യത്തിന്റെ അന്തര്‍ജ്ഞാനത്തിലൂടെ (intuition of the mystery of the self) മാത്രം നേടാന്‍ കഴിയുന്ന ഒന്നാണു്. ഉഗ്രകോപിയായ ഒരു യഹോവയുടെ നിയമങ്ങള്‍ പൊക്കിപ്പിടിക്കുന്നു എന്ന കാരണം പറഞ്ഞു് അവര്‍ പഴയനിയമത്തെ നിഷേധിക്കുന്നു. ‘യഥാര്‍ത്ഥ’ദൈവത്തില്‍ നിന്നും വന്ന മനുഷ്യര്‍ക്കു് തിരിച്ചു് ദൈവത്തില്‍ എത്തിച്ചേരാന്‍ യേശുവിന്റെ ആവശ്യമില്ല. മാത്രവുമല്ല, അവര്‍ യേശുവിന്റെ കുരിശുമരണത്തില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നുമില്ല. കാരണം, സാക്ഷാല്‍ ദൈവത്തിന്റെ മകനായ യേശുവിനു് ഭൗമികമായ ഒരു മരണം സംഭവിക്കുക എന്നതു് സാദ്ധ്യമല്ല എന്നായിരുന്നു അവരുടെ വിശ്വാസം. അവരുടെ അഭിപ്രായത്തില്‍, യേശുവിനു് പകരം മറ്റാരോ ആണു് കുരിശില്‍ മരിച്ചതു്. നോസ്റ്റിക്സിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടില്‍ അവരായിരുന്നു യേശുവിന്റെ ആശയങ്ങള്‍ യഥാര്‍ത്ഥമായി പിന്തുടര്‍ന്നിരുന്നവര്‍. ഇതുപോലുള്ള അവരുടെ നിലപാടുകള്‍ സ്വാഭാവികമായും സഭാനേതൃത്വത്തിന്റെ കഠിനമായ എതിര്‍പ്പുകളെ നേരിടേണ്ടിവന്നു. കുരിശില്‍ മരിക്കാത്ത, ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍ക്കാത്ത യേശു!? ക്രിസ്തുവില്‍ കൂടിയല്ലാത്ത വീണ്ടെടുപ്പു്!? പള്ളിയും പട്ടക്കാരനും ആവശ്യമില്ലാത്ത, സഭ എന്ന ഒരു സ്ഥാപനമേ ആവശ്യമില്ലാത്ത ഒരു ക്രിസ്തുമതം!? അങ്ങനെയൊരു ക്രിസ്തുമതത്തില്‍ പൗരോഹിത്യത്തിനു് എന്തു് സ്ഥാനം? അതുകൊണ്ടൊക്കെത്തന്നെ Gnosticism വേരോടേ പിഴുതെറിയപ്പെടേണ്ടതു് സഭാപിതാക്കളുടെ നിലനില്‍പ്പിന്റെ പ്രശ്നവുമായിരുന്നു.

അക്കാലത്തു് ഇടവകകളില്‍ നടപ്പിലിരുന്ന പല സുവിശേഷങ്ങളിലും സ്ത്രീകള്‍ക്കു് നല്‍കിയിരുന്ന സ്ഥാനമാനങ്ങളും പിതാക്കന്മാര്‍ക്കു് സഹിക്കാവുന്നതില്‍ അധികമായിരുന്നു. തോമാസിന്റെ സുവിശേഷത്തില്‍ അപ്പോസ്തലപദവിയുള്ള രണ്ടു് സ്ത്രീകളെപ്പറ്റി പരാമര്‍ശിക്കുന്നുണ്ടു്. ചില നോസ്റ്റിക്‌ ലിഖിതങ്ങളില്‍ ഔദ്യോഗികസ്ഥാനങ്ങള്‍ അലങ്കരിക്കുന്ന സ്ത്രീകളെപ്പറ്റി സൂചനയുണ്ടു്. ഒരിടത്തു് മഗ്ദലനമറിയ ശിഷ്യഗണത്തിലെ ഒന്നാമത്തവളായി അവരുടെ നേതൃത്വം അലങ്കരിക്കുന്നതായി പോലും വായിക്കാന്‍ കഴിയും! സഭയുടെ അംഗീകൃത പുതിയനിയമത്തില്‍നിന്നും ഈവിധത്തിലുള്ള യാതൊരു സൂചനയും നമുക്കു് ലഭിക്കുന്നില്ല. അതേസമയം, നാലാം നൂറ്റാണ്ടുവരെ സ്ത്രീകള്‍ സഭയില്‍ അധികാരസ്ഥാനങ്ങളില്‍ സജീവമായിരുന്നു എന്നതിനു് തെളിവുകളുണ്ടു്. പുരാതന കാലത്തെ പൊതുരീതിക്കു് വിരുദ്ധമായി, ആദ്യകാലക്രിസ്തുസഭയില്‍ സ്ത്രീകള്‍ക്കു് നേതൃത്വവും ഉത്തരവാദിത്വവും വഹിക്കാന്‍ അവകാശമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ സഭയിലെ പുരുഷനേതൃത്വം സ്വന്തം സ്ഥാനങ്ങള്‍ സുരക്ഷിതമാക്കുന്നതിനുവേണ്ടി ആസൂത്രണം ചെയ്തു് നടപ്പിലാക്കിയ നയപരിപാടികള്‍വഴി സ്ത്രീകള്‍ അധികാരസ്ഥാനങ്ങളില്‍ നിന്നും കാലക്രമേണ പുറന്തള്ളപ്പെട്ടു. ആദ്യനൂറ്റാണ്ടുകളില്‍ നിലവിലിരുന്ന മറ്റു് സുവിശേഷങ്ങള്‍ നിരോധിക്കപ്പെടാതിരുന്നെങ്കില്‍, അവ പുതിയനിയമത്തിലെ സുവിശേഷങ്ങള്‍ക്കു് തുല്യമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കില്‍ ഇന്നു് സഭയിലെ അധികാരസ്ഥാനങ്ങളില്‍ തീര്‍ച്ചയായും സ്ത്രീകളും ഉണ്ടാവുമായിരുന്നു. അതു് മാത്രവുമല്ല, അവ വിലമതിക്കപ്പെട്ടിരുന്നുവെങ്കില്‍, യഹോവ എന്ന ദൈവത്തെ സംബന്ധിച്ചും, പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടിയെ സംബന്ധിച്ചും, യേശുവിന്റെ മരണവും ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍പ്പും സംബന്ധിച്ചുമെല്ലാം ലോകത്തില്‍ ഇന്നു് നിലവിലിരിക്കുന്ന സങ്കല്‍പങ്ങള്‍ മറ്റൊന്നായിരുന്നേനെ! പക്ഷേ ചരിത്രം മറ്റൊരു വഴി തെരഞ്ഞെടുക്കുകയായിരുന്നു. ‘യഥാര്‍ത്ഥവിശ്വാസം’ ഏതെന്നു് സ്ഥാപിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി വിശ്വാസിവിഭാഗങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ ആരംഭിച്ച മത്സരം നിയന്ത്രണാതീതവും രക്തരൂഷിതവുമായി. ഔദ്യോഗികസഭ അംഗീകരിക്കാത്ത സുവിശേഷങ്ങളും ‘മതനിന്ദാഗ്രന്ഥങ്ങളും’ ചുട്ടെരിക്കപ്പെട്ടു. ഇത്തരം നടപടികള്‍ വഴി സ്ത്രീകള്‍ അധികാരസ്ഥാനങ്ങളില്‍ നിന്നു് പുറംതള്ളപ്പെടുക മാത്രമല്ല, Gnosticism എന്ന ശാഖ തന്നെ പൂര്‍ണ്ണമായി നശിപ്പിക്കുകപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

ഈ ‘വിശുദ്ധശുദ്ധീകരണത്തിന്റെ’ തലവനായിരുന്നു സഭയിലെ വിശുദ്ധനായ Irenaeus. Lyon-ലെ ബിഷപ്പായിരുന്ന ഇദ്ദേഹം 180-ല്‍ എഴുതിയ Adversus haereses (മതനിന്ദയ്ക്കെതിരെ) എന്ന പുസ്തകത്തിലൂടെ നോസ്റ്റിക്സ്‌ മതനിന്ദകരായി പ്രഖ്യാപിക്കപെട്ടു. യഹോവയല്ല, യേശുവല്ല, പത്രോസല്ല, പൗലോസുമല്ല, ഇറേണിയൂസ്‌ എന്ന സഭാപിതാവാണു് തീരുമാനിച്ചതു്, ഏതാണു് ശരിയായ ക്രിസ്തീയവിശ്വാസം എന്നു്! ബൈബിളില്‍ ‘അദ്ദേഹം സ്ഥാനം നല്‍കിയ’ നാലു് സുവിശേഷങ്ങള്‍ മാത്രമാണു് ശരിയായതെന്നും, അല്ലാത്തതെല്ലാം മതനിന്ദയാണെന്നും പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു. മതനിന്ദകര്‍ നിര്‍ദ്ദാക്ഷിണ്യം പിന്തുടര്‍ന്നു് നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഇറേണിയൂസ്‌ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന പ്രമാണങ്ങളില്‍ അധിഷ്ഠിതമല്ലാത്ത ക്രിസ്തുമതം ഒരു ക്രിസ്തുമതമല്ല എന്നു് സമ്മതിച്ചവര്‍ രക്ഷപെട്ടു.

അതുകൊണ്ടു് Gnosticism സഭയില്‍ സ്വന്തമായ ഒരു പാദമുദ്രയും പതിപ്പിക്കാതെ മറയുകയായിരുന്നു എന്നര്‍ത്ഥമില്ല. ക്രിസ്തീയസഭയുടെ പല അനുശാസനങ്ങളും തത്വസംഹിതകളും രൂപമെടുത്തതുതന്നെ gnostic വിശ്വാസങ്ങളോടുള്ള പ്രതികരണം എന്ന രൂപത്തിലായിരുന്നു. സഭാപിതാവായ അഗസ്റ്റിന്റെ പഠിപ്പിക്കലുകള്‍ക്കുപോലും നോസ്റ്റിക്‌ ചിന്തകളോടുള്ള കടപ്പാടു് മറച്ചുപിടിക്കാനാവുന്നതല്ല.

ആരംഭകാലത്തെ ക്രിസ്തുമതത്തിനു് റോമാക്കാരില്‍ നിന്നും നേരിടേണ്ടിവന്ന പിന്തുടരലും പീഡനവും നേരിട്ടു് കണ്ടും അനുഭവിച്ചും അറിഞ്ഞവനായ Irenaeus തന്നെയാണു് മറ്റു് ക്രിസ്ത്യാനികളെ അവരുടെ വിശ്വാസപരമായ നിലപാടുകളിലെ വ്യത്യസ്തതയുടെ പേരില്‍ ഉന്മൂലനം ചെയ്യാന്‍ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നതു് എന്നതാണു് ഈ നാടകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിരോധാഭാസം! അതു് തിരിച്ചറിയുന്നതുവഴി നമുക്കു് ലഭിക്കുന്നതു്, സഭാപിതാക്കള്‍ പ്രസംഗിക്കുന്ന ദൈവനീതിയിലും അയല്‍പക്കസ്നേഹത്തിലുമൊക്കെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കാപട്യവും മുതലക്കണ്ണീരും കൃത്യമായി അളക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ഒരു അളവുകോലാണു്.

അതിലൊക്കെ ഉപരിയായി, ഇത്തരം ചരിത്രങ്ങളില്‍നിന്നും സംശയലേശമില്ലാതെ നമുക്കു് (വേണമെങ്കില്‍!) മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട മറ്റൊരു കാര്യം എല്ലാ ദൈവശാസ്ത്രങ്ങളുടെയും, എല്ലാ സ്വര്‍ഗ്ഗസങ്കല്‍പങ്ങളുടെയും, എല്ലാ ദൈവികവെളിപാടുകളുടെയും പിന്നില്‍ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ‘രഹസ്യം’ മനുഷ്യബുദ്ധിയും മനുഷ്യന്റെ കൈവേലകളും മാത്രമാണെന്ന നിഷേധിക്കാനാവാത്ത സത്യമാണു്. ലളിതമാണു് ഈ സത്യം. പക്ഷേ അതു് തിരിച്ചറിയണമെങ്കില്‍ കാണാതെ പഠിച്ച കുറെയേറെ ‘സര്‍വ്വസമവാക്യങ്ങള്‍’ ചവറ്റുകുട്ടയില്‍ എറിയണം. ഒരു മനുഷ്യജന്മം മുഴുവന്‍ ശ്രമിച്ചാലും സാധിക്കണമെന്നില്ലാത്ത ഒരു ജോലിയാണതു്. കാരണം, കാണാതെ ‘പഠനം’ വഴി കര്‍ത്താവും കര്‍മ്മവും സ്ഥാനം മാറ്റി പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെടുന്നു. നിയന്ത്രിക്കേണ്ടവന്റെ നിയന്ത്രണം കാണാതെ പഠിച്ചവ ഏറ്റെടുക്കുന്നു, നീരാളിപ്പിടിത്തം പോലെ! – മിക്കവാറും എല്ലായ്പോഴും മരണം വരെ ആ പിടിയില്‍നിന്നും മനുഷ്യനു് മോചനം നല്‍കാതെ! താന്‍ ആത്യന്തികസത്യത്തിന്റെ “പിടിയില്‍” സുരക്ഷിതനാണെന്ന മിഥ്യാബോധം മൂലം മോചനം നേടണമെന്ന ആഗ്രഹം പോലും അവനില്‍ ഉദിപ്പിക്കാതെ!

 
5 Comments

Posted by on Apr 24, 2008 in മതം, ലേഖനം

 

Tags: , ,

യൂദാസിന്റെ സുവിശേഷം – 2

കൈറോയില്‍ പുരാവസ്തുക്കള്‍ വാങ്ങുകയും വില്‍ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഹന്നാ എന്നൊരാളാണു് ആ ലിഖിതം വാങ്ങിയതു്. അയാള്‍ അതു് താമസിയാതെതന്നെ സ്വിറ്റ്‌സര്‍ലണ്ടില്‍ പുരാവസ്തു വ്യാപാരിയും, കച്ചവടത്തിലൂടെ തന്റെ പരിചയക്കാരിയുമായ ഒരു സ്ത്രീക്കു് വില്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. മുപ്പതു് ലക്ഷം ഡോളറാണു് അതിനു് വിലയായി അയാള്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടതു്. അത്രയും തുക നല്‍കാന്‍ ആ സ്ത്രീ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. ഒന്നാമതു്, അതിനകത്തു് എന്താണു് എഴുതിയിരിക്കുന്നതു്, അതു് ഒറിജിനല്‍ ആണോ എന്നൊക്കെയുള്ള സംശയം. രണ്ടാമതു്, അതൊരു വലിയ തുകയായിരുന്നു എന്ന വസ്തുത. അയാള്‍ക്കെന്നല്ല, ആര്‍ക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു അതില്‍ എന്താണു് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതെന്നു്. അങ്ങനെ അന്നു് അതിന്റെ വില്‍പന നടക്കാതെ പോയി.

കുറേ മാസങ്ങള്‍ കടന്നുപോയി. അതിനിടയില്‍ ഹന്നാ അതിലെ ഉള്ളടക്കത്തിന്റെ ഒരു ലിസ്റ്റ്‌ തയ്യാറാക്കി. ഒരു ഗ്രീക്ക്‌ പുരാവസ്തുവ്യാപാരിക്കു് ഒറിജിനല്‍ അല്ലാത്ത പ്രതിമ വിറ്റതിന്റെ പേരില്‍ അയാളുടെ പ്രതിനിധിയായ ഒരു സ്ത്രീയുമായി സംസാരിക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഹന്നാ ഈ ലിഖിതത്തെപ്പറ്റി സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ആ സ്ത്രീ അതു് വാങ്ങാന്‍ താല്‍പര്യം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതിനായി വീണ്ടുമൊരിക്കല്‍ വരാമെന്നു് പറയുകയാണുണ്ടായതു്. ഹന്നാ കോപ്ടിക്‌ സഭാവിശ്വാസിയാണു്. യേശുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാരില്‍ ഒരുവനായിരുന്ന മര്‍ക്കോസിനാല്‍ സ്ഥാപിതമായതെന്നു് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്ന ഈ സഭ ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ രാഷ്ട്രസഭയായി പൊതുവേ പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നു. വിശ്വാസപരമായി ആ ചുറ്റുപാടുകളിലെ മദ്ധ്യ ഈജിപ്തില്‍ വളര്‍ന്നവനാണു് ഹന്നാ.
1980-ല്‍ ആ സ്ത്രീ വീണ്ടും കൈറോയിലെ ഹന്നായുടെ പുരാവസ്തുക്കള്‍ വില്‍ക്കുന്ന കടയില്‍ എത്തുന്നു. ആ മാന്യുസ്ക്രിപ്റ്റ്‌ കണ്ടെങ്കിലും, അവസാനം അതു് വാങ്ങാതിരിക്കുകയാണു് അവള്‍ ചെയ്തതു്. ആ സ്ത്രീയുടെ മുതലാളി അതു് വാങ്ങേണ്ട എന്നു് പറഞ്ഞത്രെ! സംശയം തോന്നിയ ഹന്നാ ഒരു ഉറപ്പിനായി ആ മാന്യുസ്ക്രിപ്റ്റ്‌ കടയില്‍നിന്നും വീട്ടിലെത്തിച്ചു് അലമാരയില്‍ സൂക്ഷിക്കുന്നു. താമസിയാതെ, ആ ഗ്രീക്ക്‌ പുരാവസ്തുവ്യാപാരിയുടെ നിര്‍ദ്ദേശപ്രകാരം അതു് മോഷ്ടിക്കാന്‍ ആ സ്ത്രീ ചിലരെ ചുമതലപ്പെടുത്തുന്നു. ഏതാനും ദിവസങ്ങള്‍ക്കു് ശേഷം ഹന്നാ വീട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തുമ്പോള്‍, വിലപിടിപ്പുള്ള മറ്റു് വസ്തുക്കളോടൊപ്പം ആ മാന്യുസ്ക്രിപ്റ്റും മോഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതായി കാണുന്നു.
ആ ലിഖിതം വഴി ഒരു നല്ല തുക സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്ന ഹന്നാ ഭ്രാന്തിളകിയപോലെ ആയി. ആ ചുറ്റുപാടുകളിലുള്ള ആരെങ്കിലുമാവും അതിനു് പിന്നില്‍ എന്നായിരുന്നു അയാളുടെ ധാരണ. കാരണം, യൂറോപ്യര്‍ അങ്ങനെ ഒരു കൃത്യം ചെയ്യുമെന്നു് സങ്കല്‍പിക്കാന്‍ അയാള്‍ക്കു് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു് ശേഷം യൂറോപ്പിലെ ആര്‍ട്ട്‌ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ ആ ലിഖിതത്തിന്റെ ചില ഭാഗങ്ങള്‍ വില്‍പനയ്ക്കായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടപ്പോള്‍ ഗ്രീക്കുകാരനായ പുരാവസ്തുവ്യാപാരിയായിരുന്നു ആ മോഷണത്തിനു് പിന്നില്‍ എന്നു് വ്യക്തമായി. ഏതായാലും, ഹന്നായ്ക്കു് അയാളുടെ മുതല്‍ തിരിച്ചുകിട്ടി.
അര്‍ഹിക്കുന്ന വിലയ്ക്കു് അതു് ഈജിപ്തില്‍ വില്‍ക്കാന്‍ സാധിക്കുകയില്ലെന്നു് മനസ്സിലാക്കിയ ഹന്നാ അതുമായി 1982-ല്‍ സ്വിറ്റ്‌സര്‍ലണ്ടില്‍ എത്തുന്നു. ജനീവയില്‍ വച്ചു് അതു് വിദഗ്ദ്ധരെ കാണിക്കുമ്പോള്‍ പോലും ഹന്നാ അങ്ങേയറ്റം സംശയാലു ആയിരുന്നു. തന്മൂലം, അതിന്റെ ഫോട്ടോ എടുക്കാനോ, കുറിപ്പുകള്‍ എഴുതുവാനോ അയാള്‍ ആരെയും അനുവദിച്ചില്ല. അവിടെ വച്ചാണു് ആ മാന്യുസ്ക്രിപ്റ്റിന്റെ വില ആദ്യമായി മനസ്സിലാവുന്നതു്. ആദ്യകാലക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ ഒരു ശാഖയായിരുന്ന നോസ്റ്റിക് വിഭാഗത്തില്‍ രൂപമെടുത്ത ഒരു മാന്യുസ്ക്രിപ്റ്റായിരുന്നു അതു്. അതിന്റെ പേരു്: “യൂദാസിന്റെ സുവിശേഷം” എന്നും!
തന്റെ കഷ്ടാനുഭവങ്ങള്‍ക്കു് മുന്‍പു് യേശു യൂദാസും മറ്റു് ശിഷ്യന്മാരുമായി നടത്തുന്ന ഒരു സംഭാഷണം അതില്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടു്. ബൈബിളിലെ ഔദ്യോഗികമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട നാലു് സുവിശേഷങ്ങളിലെ ചിത്രീകരണത്തിനു് വിരുദ്ധമായി, പോസിറ്റിവ്‌ ആയ ഒരു യൂദാസിനെയാണു് യൂദാസ്‌ സുവിശേഷത്തില്‍ ദര്‍ശിക്കാന്‍ കഴിയുന്നതു്. യേശുവിന്റെ വിശ്വസ്തശിഷ്യനായ യൂദാസ്‌. “നിങ്ങള്‍ മനുഷ്യരെ വഴി തെറ്റിക്കുന്നു” എന്നു് മറ്റു് ശിഷ്യന്മാരെ ശകാരിക്കുന്ന യേശു. മത്തായിയുടെ സുവിശേഷത്തില്‍ വര്‍ണ്ണിക്കുന്ന മുപ്പതു് വെള്ളിക്കാശിനെപ്പറ്റിയോ, യൂദാസിന്റെ ആത്മഹത്യയെപ്പറ്റിയോ ഒന്നും യൂദാസിന്റെ സുവിശേഷത്തില്‍ ഒരു സൂചനയുമില്ല. മത്തായി, മര്‍ക്കോസ്‌, ലൂക്കോസ്‌, യോഹന്നാന്‍ എന്ന പേരുകളില്‍ അറിയപ്പെടുന്ന സുവിശേഷങ്ങള്‍ അവര്‍ നേരിട്ടു് എഴുതിയതല്ല എന്നപോലെ തന്നെ, യൂദാസിന്റെ സുവിശേഷം എന്ന പേരു്, അതു് യൂദാസ്‌ സ്വയം രചിച്ചതാണെന്ന അര്‍ത്ഥത്തിലല്ല മനസ്സിലാക്കേണ്ടതു്. രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യഘട്ടത്തിലാവണം അതു് രൂപമെടുത്തതു് എന്നാണു് പണ്ഡിതാഭിപ്രായം.
പിന്നീടു്, യൂദാസിന്റെ സുവിശേഷവുമായി ഹന്നാ ന്യൂയോര്‍ക്കിലെത്തുന്നു. ആ ലിഖിതം വാങ്ങാന്‍ താല്‍പര്യമുള്ളവരുമായി ഹോട്ടലില്‍ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോഴും വളരെ കരുതലോടെയാണു് അയാളുടെ നീക്കങ്ങള്‍. താന്‍ വീണ്ടും കബളിപ്പിക്കപ്പെടുമോ എന്ന ഭയം. താല്‍പര്യം പ്രകടിപ്പിച്ചവര്‍ നല്‍കാന്‍ തയ്യാറായ മാക്സിമം വില മുന്നൂറു് ലക്ഷം ഡോളറാണു്. ഹന്നാ ആദ്യം ആവശ്യപ്പെട്ട തുകയുടെ പത്തിലൊന്നുമാത്രം. അയാള്‍ അതു് വില്‍ക്കുന്നില്ല. അതിനുപകരം, അതു് ന്യൂയോര്‍ക്കിലെ ഒരു ബാങ്കിലെ സെയ്ഫില്‍ പൂട്ടിവയ്ക്കാനാണു് അയാള്‍ തീരുമാനിക്കുന്നതു്. പക്ഷേ, അയാള്‍ക്കു് അറിയാന്‍ കഴിയാതെ പോയതു്, അനുയോജ്യമായരീതിയില്‍ സൂക്ഷിക്കാതിരുന്നാല്‍ ഇത്രയും പഴയ ലിഖിതങ്ങള്‍ക്കു് തിരുത്താനാവാത്ത കേടുപാടുകള്‍ സംഭവിക്കുമെന്ന വസ്തുതയാണു്. എന്തുകൊണ്ടാണു് അയാള്‍ അങ്ങനെയൊരു തീരുമാനമെടുത്തതെന്നുമാത്രം ആര്‍ക്കുമറിയില്ല.
പതിനാറു് വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞുപോയി! ബാങ്ക്‌ സെയ്ഫിലെ യൂദാസിന്റെ സുവിശേഷത്തിന്റെ കഥ മറവിയിലേക്കു് മറഞ്ഞതുപോലെ. അതു് വില്‍ക്കുന്നതിനുള്ള ശ്രമങ്ങളൊന്നും ഈ കാലഘട്ടത്തില്‍ ഹന്നാ നടത്തുന്നില്ല. അങ്ങനെയിരിക്കെ, 2000-ത്തില്‍, ഫ്രീഡാ നുസ്ബര്‍‍ഗര്‍ ഹന്നായെ വിളിക്കുന്നു. അന്നത്തെ മാന്യുസ്ക്രിപ്റ്റ്‌ ഇപ്പോഴും കൈവശം ഉണ്ടോ എന്നറിയുക എന്നതായിരുന്നു അവരുടെ ലക്‍ഷ്യം. ഒരുപക്ഷേ അതു് വില്‍ക്കാനുള്ള അവസാനത്തെ അവസരമാണു് അതെന്നു് മനസ്സിലാക്കുന്ന ഹന്നാ ആ സ്ത്രീയുമായി ന്യൂയോര്‍ക്കില്‍ ഒത്തുചേരുന്നു. സെയ്ഫ്‌ തുറന്നപ്പോള്‍ അവര്‍ കണ്ടതു് ദയനീയമായ കാഴ്ചയായിരുന്നു! ആയിരത്തിയെണ്ണൂറുവര്‍ഷങ്ങള്‍ ഒരു കേടുമില്ലാതെ ഈജിപ്തില്‍ കിടന്ന ആ ലിഖിതം പതിനാറു് വര്‍ഷങ്ങള്‍കൊണ്ടു് മിക്കവാറും ദ്രവിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഗത്യന്തരമില്ലാതെ ‘ആറക്കമുള്ള’ ഒരു ഡോളര്‍സംഖ്യ വിലയായി വാങ്ങി ആ മാന്യുസ്ക്രിപ്റ്റ്‌ അയാള്‍ ഫ്രീഡാ നുസ്ബര്‍ഗറിനു് വില്‍ക്കുന്നു. അവര്‍ അതു് സ്വിറ്റ്‌സര്‍ലണ്ടിലെ ഒരു ഫൗണ്ടേഷനു് കൈമാറുന്നു. കോപ്ടിക്‌ ഭാഷാപണ്ഡിതനായ Prof. Gregor Wurst-ന്റെയും, restoration വിദഗ്ദ്ധയായ Florence Darbre-ന്റേയും നേതൃത്വത്തില്‍ ഇന്നും പൂര്‍ത്തിയാവാത്ത അതിന്റെ restoration പുരോഗമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അതു് പൂര്‍ത്തിയാവുമ്പോള്‍ ആദികാല ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെ സംബന്ധിച്ചു് വ്യത്യസ്തവും പുതിയതുമായ കൂടുതല്‍ അറിവുകള്‍ ലഭിക്കുമെന്ന കാര്യത്തില്‍ സംശയമില്ല.
ഇനി, ഇതൊക്കെ മാറ്റിനിര്‍ത്തി നമുക്കൊന്നു് ചിന്തിച്ചുനോക്കാം. യൂദാസ്‌ യേശുവിനെ ഒറ്റിക്കൊടുത്തു എന്നതും, അതിനുശേഷം കുറ്റബോധം മൂലം പശ്ചാത്തപിച്ചു് ആത്മഹത്യ ചെയ്തു എന്നതും സത്യമെന്നു് സങ്കല്‍പ്പിക്കാം. അപ്പോള്‍ പോലും, എന്താണു് യൂദാസ്‌ അതുവഴി ചെയ്ത തെറ്റു്? യേശു കുരിശില്‍ മരിക്കേണ്ടതും ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍ക്കേണ്ടതും മനുഷ്യവര്‍ഗ്ഗത്തിനു് നിത്യജീവന്‍ ലഭിക്കാന്‍ അനുപേക്ഷണീയമാണെന്നിരിക്കെ, അതു് ദൈവമായ യഹോവയുടെ ആഗ്രഹമാണെന്നിരിക്കെ, ദൈവം പോലും യേശുവിനെ കുരിശില്‍ നിന്നും രക്ഷപെടുത്താന്‍ തയ്യാറാവുന്നില്ല എന്നിരിക്കെ, ലോകരക്ഷക്കായി യേശുവിനെ കാണിച്ചുകൊടുത്തു് ദൈവേഷ്ടം നടപ്പിലാവാന്‍ സ്വയം കുറ്റവാളിയാവുന്ന യൂദാസ്‌ യേശുവിന്റെ കുരിശുമരണത്തിനു് തുല്യം എന്നു് പറയാവുന്ന ഒരു പ്രവൃത്തിയല്ലേ ചെയ്യുന്നതു്? മകന്റെ കുരിശുമരണസമയത്തു് മൗനം പാലിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ നിലപാടിനു് തുല്യമായ ഒരു നിലപാടല്ലേ യൂദാസിന്റേതും? ദൈവം യേശുവിനെ രക്ഷിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ അവന്റെ മരണവും ഉയിര്‍പ്പും സാദ്ധ്യമാവുമായിരുന്നോ? ‘ഒറ്റിക്കൊടുക്കലിനുശേഷം’ പശ്ചാത്തപിച്ചു് ജീവനൊടുക്കുന്ന യൂദാസിനു് എന്തുകൊണ്ടു് ചുരുങ്ങിയതു് ഒരു വിശുദ്ധന്റെ പദവിയെങ്കിലും ലഭിക്കുന്നില്ല? ഒരിക്കലും തെറ്റു് ചെയ്യാത്തവരാണോ സഭയിലെ മറ്റു് വിശുദ്ധന്മാര്‍? യേശുവിനെ മൂന്നുപ്രാവശ്യം തള്ളിപ്പറഞ്ഞിട്ടു് പശ്ചാത്തപിക്കുന്ന പത്രോസ്‌ സഭയുടെ തലവനാവുന്നു, വിശുദ്ധനാവുന്നു! ക്രിസ്ത്യാനികളെ മുടങ്ങാതെ പീഡിപ്പിക്കാനും കൊല്ലാനും കൂട്ടുനില്‍ക്കുന്ന ശൗല്‍ എന്ന പൗലോസ്‌ വെളിപാടുവഴി മനസ്സുമാറ്റുമ്പോള്‍ സഭയുടെ അംഗീകാരം ലഭിച്ചു് വിശുദ്ധനും നായകനുമാവുന്നു! അങ്ങനെ എത്ര കഥകള്‍ വേണമെങ്കിലും പറയാനാവും. കൊല അതില്‍ത്തന്നെ കൊലക്കുറ്റമെങ്കില്‍ ആരാച്ചാരേയും ആരെങ്കിലും കൊല്ലണം! അവനെ മറ്റാരെങ്കിലും! അവനെ വീണ്ടും മറ്റാരെങ്കിലും….! പക്ഷേ, അതു് ആരും ചെയ്യാറില്ല. കാരണം അതു് സ്വാഭാവികമായും ‘അനീതി’ ആണു്. പക്ഷേ, ദൈവേഷ്ടം നടപ്പാവാന്‍ ‘കുറ്റം’ ചെയ്യുന്ന യൂദാസ്‌ എന്തുകൊണ്ടോ നമുക്കു് നീചനാണു്, ദുഷ്ടനാണു്. അവന്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്തില്ലെങ്കില്‍ അവനെ നമ്മള്‍ കൊല്ലാന്‍ പോലും മടിക്കില്ലായിരുന്നു!
ഒരു പ്രവൃത്തിയുടെ വിശുദ്ധിയുടെയും അശുദ്ധിയുടേയും മാനദണ്ഡം അതുകൊണ്ടു് നമുക്കു് ലഭിക്കുന്നതു് നേട്ടമോ കോട്ടമോ ആണോ എന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണെന്നു് വരുമോ? അതിനെന്തിനു് കല്പനയും നീതിശാസ്ത്രങ്ങളും? ദൈവശാസ്ത്രവും, ലിഖിതനിയമങ്ങളും, പൗരോഹിത്യവും ഒന്നുമില്ലാത്ത കാട്ടിലും അതുതന്നെ അല്ലേ ‘നിയമം’? “നീ കൊല ചെയ്യരുതു്” എന്നതിനു് ആരെയും കൊല ചെയ്യരുതു് എന്നല്ലാതെ, ചിലരെയൊക്കെ കൊല്ലാമെന്നു് ഒരര്‍ത്ഥമുണ്ടോ? ഉണ്ടാവാന്‍ കഴിയുമോ?
ആരംഭകാലക്രിസ്തുമതത്തില്‍ യൂദാസിനെ സംബന്ധിച്ചു് മാത്രമല്ല, സഭയിലെ സ്ത്രീകളുടെ സ്ഥാനത്തെ സംബന്ധിച്ചും ഇന്നു് അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ധാരണകളില്‍ നിന്നു് തികച്ചും വിരുദ്ധമായ നിലപാടുകള്‍ നിലനിന്നിരുന്നു. നഗ്‌-ഹമാദിയില്‍ നിന്നു് ലഭിച്ച തോമസിന്റെ സുവിശേഷത്തില്‍ ആരംഭകാലത്തു് സഭയില്‍ അപ്പോസ്തലരായിരുന്ന രണ്ടു് സ്ത്രീകളെപ്പറ്റി സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ടു്.

വ്യത്യസ്ത സുവിശേഷങ്ങള്‍ രൂപമെടുത്തതിനെപ്പറ്റി, അംഗീകൃതസുവിശേഷങ്ങള്‍ ഒഴികെ മറ്റുള്ളവ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടതിനെപ്പറ്റി, സ്ത്രീകള്‍ സഭയിലെ അധികാരസ്ഥാനങ്ങളില്‍ നിന്നു് പുറന്തള്ളപ്പെട്ടതിനെപ്പറ്റി എല്ലാം അടുത്തതില്‍.

(തുടരും)

 
11 Comments

Posted by on Apr 5, 2008 in ലേഖനം

 

Tags: , ,

യൂദാസിന്റെ സുവിശേഷം – 1

ഈജിപ്തില്‍ 1979-ല്‍ കണ്ടെടുത്ത യൂദാസിന്റെ സുവിശേഷത്തിലേക്കു് കടക്കുന്നതിനു് മുന്‍പു് പുതിയനിയമസുവിശേഷങ്ങളും, ആദികാല ക്രിസ്തുമതവും ഒന്നു് സ്പര്‍ശിച്ചിരിക്കേണ്ടതു് ആവശ്യമാണെന്നു് തോന്നുന്നു. യേശുവിനെ കുരിശുമരണത്തിനു് ഏല്പിച്ചുകൊടുക്കുന്ന ഒറ്റുകാരന്റേയും, ദുഷ്ടന്റേതുമാണു് പുതിയനിയമം നമ്മെ വരച്ചുകാണിക്കുന്ന യൂദാസിന്റെ ചിത്രം. അതേസമയം, യൂദാസിന്റെ സുവിശേഷം നമുക്കു് വെളിപ്പെടുത്തിത്തരുന്ന യൂദാസ്‌, മനുഷ്യരെ വഴിതെറ്റിക്കുന്നതിനാല്‍ യേശുവിന്റെ ശകാരം കേള്‍ക്കേണ്ടിവരുന്ന മറ്റു് ശിഷ്യന്മാരില്‍നിന്നു് വിപരീതമായി, തന്റെ ഗുരുവിനെ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ഒരേയൊരു ഉത്തമശിഷ്യനും യേശുവിന്റെ ആത്മമിത്രവുമാണു്. ഈ വൈരുദ്ധ്യത്തിന്റെ വേരുകള്‍ ആദികാല ക്രിസ്തുമതത്തിലാണു് തേടേണ്ടതു്. അതിന്റെ സൂത്രധാരകരായതു് ഗ്രീക്ക്‌-റോമന്‍ ലോകത്തിലെ നോസ്റ്റിസിസം (Gnosticism) എന്ന തത്വചിന്താപരവും, മതപരവുമായ പ്രസ്ഥാനത്തെ എതിര്‍ത്തു് നശിപ്പിച്ച സഭാപിതാക്കളായിരുന്നു. അവരുടെ മുന്‍പന്തിയില്‍ രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ ജീവിച്ചിരുന്ന ഐറേനിയസ് എന്ന വിശുദ്ധപിതാവും.

എത്ര തേടിയാലും, എത്ര അന്വേഷിച്ചാലും, അന്തിമമായി നമ്മള്‍ എത്തിച്ചേരുന്നതു്, ഏതു് ദൈവത്തിന്റേയും, ഏതു് മതത്തിന്റേയും, ഏതു് വിശ്വാസത്തിന്റേയും അടിസ്ഥാനത്തില്‍, അതിന്റെ രൂപീകരണത്തില്‍ ആത്യന്തികമായി മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതു് മനുഷ്യനാണു്, മനുഷ്യന്‍ മാത്രമാണു് എന്ന നിഷേധിക്കാനാവാത്ത യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തിലായിരിക്കും. ഏതു് മതത്തിലായാലും, മനുഷ്യനേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നതു്, തന്റെ വിശ്വാസത്തിന്റെ പേരില്‍ അന്യവിശ്വാസികളായ മറ്റു് മനുഷ്യരെ കൊല്ലാന്‍ പോലും മടിക്കാതിരിക്കുന്നതു്, ദൈവവിശ്വാസമോ മതവിശ്വാസമോ അല്ല, മതഭ്രാന്താണു്.

“മതഭ്രാന്തു് നിരീശ്വരവാദത്തേക്കാള്‍ അപകടകാരിയാണു്.” – Pierre Bayle, French Philosopher (18.11.1647 – 28.12.1706 )

യേശുവിന്റെ ജീവിതം ആധികാരികമായി വര്‍ണ്ണിക്കപ്പെടുന്നതു് ബൈബിളിലെ പുതിയനിയമത്തിലെ ആദ്യത്തെ നാലു് സുവിശേഷങ്ങളിലാണല്ലോ. പക്ഷേ, മത്തായി, മര്‍ക്കോസ്‌, ലൂക്കോസ്‌, യോഹന്നാന്‍ എന്ന പേരുകളില്‍ ഈ സുവിശേഷങ്ങള്‍ അറിയപ്പെടുന്നതുകൊണ്ടു് അവ എഴുതിയതും അവര്‍ തന്നെ ആണു് എന്നു് കരുതുന്നതു് ശരിയായിരിക്കുകയില്ല. മര്‍ക്കോസിന്റെ സുവിശേഷമാണു് അവയില്‍ പഴക്കമേറിയതു്. മറിയയുടെ പശുത്തൊഴുത്തിലെ പ്രസവം മുതലായ ക്രിസ്തുമസ്‌ ചരിതങ്ങള്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതു് ലൂക്കോസിന്റെ സുവിശേഷത്തിലാണു്. ഘടനയിലും, ഉള്ളടക്കത്തിലും, പദപ്രയോഗങ്ങളിലുമുള്ള സാമ്യം മൂലം ആദ്യത്തെ മൂന്നു് സുവിശേഷങ്ങള്‍ പൊതുവേ സിനോപ്ടിക് ഗോസ്പെല്‍സ് എന്നു് വിളിക്കപ്പെടുന്നു. നാലാമത്തേതായ യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷം യേശുചരിതം അല്‍പം വ്യത്യസ്തമായ കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെയാണു് അവതരിപ്പിക്കുന്നതു്. അപ്പവും വീഞ്ഞും പങ്കുവച്ചുകൊണ്ടു് വിശ്വാസികള്‍ ഇന്നും ഓര്‍മ്മ ആചരിക്കുന്ന അവസാനത്തെ അത്താഴത്തിനും, കഷ്ടാനുഭവത്തിനും, കുരിശുമരണത്തിനും, ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍പ്പിനും ഊന്നല്‍ നല്‍കി രചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഈ നാലു് സുവിശേഷങ്ങളെ മാത്രമാണു് സഭ നിയമാനുസൃതമായി അംഗീകരിച്ചു് പുതിയ നിയമത്തില്‍ സ്ഥാനം നല്‍കിയിരിക്കുന്നതു്. ബൈബിളില്‍ ഈ നാലു് സുവിശേഷം മാത്രമാണു് ഉള്ളതെന്നതിനാല്‍ ഇവ മാത്രമേ രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളു എന്നൊരു വലിയ തെറ്റിദ്ധാരണ വച്ചുപുലര്‍ത്തുന്നവരാണു് മിക്കവാറും എല്ലാ വിശ്വാസികളും. ജനങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെയൊരു തെറ്റായ വിശ്വാസം പുലര്‍ത്തുന്നതു് സഭയുടെ താല്‍പര്യങ്ങള്‍ക്കു് അനുയോജ്യമായിരുന്നതിനാല്‍ സഭാപിതാക്കള്‍ ഈ നിലപാടിനു് ബോധപൂര്‍വ്വം പിന്തുണ നല്‍കി പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. വടി കൊടുത്തു് അടി വാങ്ങാന്‍ അവര്‍ തയ്യാറായില്ല എന്നു് ചുരുക്കം.

പക്ഷേ, ആധുനിക ചരിത്രകാരന്മാരും, പുരാവസ്തുഗവേഷകരും ഈ വിഷയത്തെ സംബന്ധിച്ചു് പഠിക്കാന്‍ ആരംഭിക്കുകയും, അവരുടെ പരിശ്രമങ്ങള്‍ക്കു് പിന്തുണ നല്‍കാനുതകുന്ന യന്ത്രസാമഗ്രികള്‍ നിര്‍മ്മിക്കുവാന്‍ ശാസ്ത്രത്തിനു് കഴിയുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനാല്‍ “അറിയാതിരിക്കാന്‍ മറച്ചുപിടിക്കുക” എന്ന സഭാനേതൃത്വത്തിന്റെ നയം പതിയെപ്പതിയെ ഉലയാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ ചരിത്രം (സഭാചരിത്രം മാത്രമല്ല ഇവിടെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതു്) ഇന്നു് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നതു്, പുതിയനിയമം രൂപമെടുത്ത കാലഘട്ടത്തിനു് മുന്‍പുതന്നെ, അതായതു്, നാലാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനഘട്ടത്തിനു് മുന്‍പുതന്നെ, മറ്റു് പല സുവിശേഷങ്ങളും നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു എന്നാണു്. യേശുവിന്റെ അന്ത്യകാലാനുഭവങ്ങള്‍ നേരില്‍ കണ്ട ശിഷ്യന്മാര്‍ അവയെല്ലാം അവരുടേതായ രീതിയില്‍ അനുയായികള്‍ക്കു് വായ്മൊഴിയായി പകര്‍ന്നുകൊടുത്തു. കാലക്രമേണ അവ ക്രോഡീകരിക്കപ്പെട്ടു, ഏകോപിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. അതുവഴി വിശ്വാസികള്‍ അറിയേണ്ട യേശുചിത്രം ഇങ്ങനെ സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടു: സ്വന്തം മരണം മുന്‍കൂട്ടി കണ്ട പ്രവാചകന്‍, ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകന്‍, ദൈവത്തിന്റെ ഏകജാതന്‍, സ്വന്തം ശിഷ്യനായിരുന്ന (നീചനായ!) യൂദാസിനാല്‍ ഒറ്റിക്കൊടുക്കപ്പെട്ട നസറായനായ യേശു! പുലര്‍കാലനാഴികയില്‍ തടവുകാരനാക്കപ്പെട്ടു്, ചാട്ടവാറടിയേറ്റു്, താന്‍ തറയ്ക്കപ്പെടേണ്ട കുരിശു് സ്വയം ചുമന്നുകൊണ്ടു് തലയോടിടം എന്നര്‍ത്ഥമുള്ള ഗോല്‍ഗൊഥായിലേക്കു് നടന്നുനീങ്ങുന്ന യേശു സഹിക്കേണ്ടിവന്ന പീഡനങ്ങള്‍ മനുഷ്യവര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ പാപങ്ങളുടെ പ്രതീകങ്ങളായി. അവന്‍ ചുമന്ന കുരിശു് നിത്യജീവന്റെ അടയാളമായി. യേശു എന്ന പുരുഷന്‍ മനുഷ്യരുടെ പാപപരിഹാരത്തിനുവേണ്ടി ബലിയര്‍പ്പിക്കപ്പെടാനായി മറിയയിലൂടെ ദൈവം ജനിപ്പിച്ച മനുഷ്യപുത്രനായി.

ഇതിലൂടെയെല്ലാം ലോകം എന്തുനേടി? സത്യത്തിനു് സാക്ഷി നില്‍ക്കേണ്ടതിനായി ലോകത്തില്‍ വന്നവന്‍ എന്നു് യോഹന്നാന്‍ വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന യേശുവിന്റെ വഴികള്‍ക്കു് രണ്ടായിരം വര്‍ഷത്തെ സമയം ലഭിച്ചിട്ടും ലോകത്തില്‍ സത്യവും ജീവനും സ്ഥാപിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞോ? “ഇല്ല” എന്നു് മറുപടി പറയാന്‍ അധികം ആലോചിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. “എന്റെ രണ്ടാമത്തെ വരവുവരെ മരണം കാണാത്തവര്‍ ചിലര്‍ ഈ നില്‍ക്കുന്നവരില്‍ ഉണ്ടു്” എന്നായിരുന്നു യേശുവിന്റെ വാഗ്ദാനം. പക്ഷേ, അമ്മാതിരി ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. ശാശ്വതസത്യവും നിത്യജീവനും മരണാനന്തര ജീവിതത്തിലേക്കു്, സ്വര്‍ഗ്ഗലോകത്തിലേക്കു് മാറ്റിപ്പാര്‍പ്പിക്കപ്പെട്ടു, അത്രമാത്രം. അങ്ങോട്ടുള്ള വഴി മുടക്കമില്ലാതെ പിന്തുടരാനുള്ള ബാദ്ധ്യത, ആ യാത്രക്കുള്ള അവകാശം കണിശമായി വിലനല്‍കി വാങ്ങാനുള്ള മനുഷ്യരുടെ ചുമതല, അതുമാത്രം മാറ്റമില്ലാത്ത, മാറ്റാന്‍ പാടില്ലാത്ത (ഇഹലോക)സത്യമായി ഇന്നോളം തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ജനം കണ്ണുമടച്ചു് അനുസരിക്കുന്നു, പിന്തുടരുന്നു. കാരണം, രണ്ടു് സഹസ്രാബ്ദങ്ങളായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടുന്ന വാഗ്ദത്തരാജ്യം സത്യമോ മിഥ്യയോ എന്നു് ഇന്നും അവര്‍ക്കറിയില്ല, ആര്‍ക്കുമറിയില്ല. ഉണ്ടോ, ഇല്ലയോ? ഇനി, അഥവാ ഉണ്ടെങ്കില്‍? റിസ്ക്കെടുക്കാന്‍ മനുഷ്യര്‍ തയ്യാറല്ല.

അന്വേഷിക്കാന്‍ ആരും അവരെ പഠിപ്പിച്ചില്ല. തന്മൂലം, അറിയുക എന്ന ദുര്‍ഘടതയേക്കാള്‍ അധികാരത്തെ അന്ധമായി വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ടു് കൂട്ടത്തില്‍ ഒഴുകുക എന്ന എളുപ്പത്തെ അവര്‍ സ്വീകരിക്കുന്നു. സ്വന്തം വിശ്വാസത്തെ, അനക്കാന്‍ അവകാശമില്ലാത്ത ആത്യന്തികസത്യമായി അവര്‍ അവരോധിക്കുന്നു, ആരാധിക്കുന്നു. ഏതു് മരമാക്രിയെപ്പറ്റിയായാലും ഒരുവാക്കു് സംസാരിക്കാന്‍ സ്വന്തം വിശ്വാസത്തിന്റെ പിന്തുണയില്ലാതെ, സ്വന്തം ദൈവത്തിന്റെ മറപറ്റിയല്ലാതെ കഴിയുകയില്ലെന്ന ഭ്രാന്തന്‍ അവസ്ഥയില്‍ അവര്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു, എത്തിക്കപ്പെട്ടു. സ്വന്തം അടിമത്തത്തില്‍, സ്വന്തം നീചത്വത്തില്‍ ആഹ്ലാദിക്കാനും അഹങ്കരിക്കാനും പോലും മടിയില്ലാത്തവരായി അവര്‍ രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ചു. അങ്ങനെ, അവസാനം, കളങ്കമില്ലാത്ത രക്തം ചിന്തപ്പെടുമ്പോള്‍, നൈര്‍മ്മല്യം കിണറ്റില്‍ മുക്കിക്കൊല്ലപ്പെടുമ്പോള്‍, അതിനു് ഉത്തരവാദികളായവര്‍ക്കു് ആവേശപൂര്‍വ്വം ഹോശന്നയും, ഹാലേലുയ്യായും വിളിക്കുന്നതില്‍ ജീവിതസായുജ്യം കണ്ടെത്തുന്നവരായി അവര്‍ മാറി. കാട്ടാളത്തത്തിന്റെ കൊട്ടുമേളക്കാരനായ ബറബ്ബാസിനെ വിട്ടുകിട്ടാനായി അവര്‍ ദിനത്തില്‍ അഞ്ചും ഏഴും വട്ടം മുട്ടില്‍ കിടന്നു് കെഞ്ചി അപേക്ഷിക്കാന്‍ മടിച്ചില്ല. സുവര്‍ണ്ണവസ്ത്രങ്ങളില്‍ പൊതിഞ്ഞു്, സ്വര്‍ണ്ണക്കുരിശു് കഴുത്തില്‍ ചാര്‍ത്തി മരക്കുരിശിന്റെ പ്രതിനിധികളാണെന്നഭിമാനിക്കുന്നവര്‍ ബറബ്ബാസിനെ അവര്‍ക്കു് വിട്ടുകൊടുക്കുമ്പോള്‍ നിത്യസത്യം കണ്ടെത്തിയതായി അവര്‍ ആര്‍പ്പിടുന്നു, അട്ടഹസിക്കുന്നു. എന്തുകൊണ്ടാണിങ്ങനെ എന്ന ചോദ്യത്തിനു് ഒരു മറുപടിയേ ഉള്ളു: “അവര്‍ക്കറിയില്ലെന്നു് അവര്‍ക്കറിയില്ല, അവര്‍ക്കതറിയണമെന്നില്ല”.

ക്രിസ്ത്യാനികള്‍ കാത്തിരുന്ന ദൈവരാജ്യം പിറന്നുവീണില്ല. പകരം, കഴിഞ്ഞ രണ്ടായിരം വര്‍ഷങ്ങളിലൂടെ ക്രിസ്തുമതത്തില്‍ ജന്മമെടുത്തു് വളര്‍ന്നതു് വ്യത്യസ്ത വിഭാഗങ്ങളും അവയുടേതായ വ്യത്യസ്ത വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളുമായിരുന്നു. ദീര്‍ഘമായ ഈ കാലഘട്ടത്തില്‍ ഓരോ വിഭാഗത്തിനും അവരുടേതായ മുഖച്ഛായയും, ആചാരങ്ങളും, ചടങ്ങുകളുമുണ്ടായി. അവരവരുടേതായ സത്യങ്ങള്‍. അവ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാന്‍ പാടില്ലെന്ന ഒരു കാര്യത്തില്‍ മാത്രമായിരുന്നു എല്ലാ വിഭാഗങ്ങളുടേയും നിലപാടുകളില്‍ പൊരുത്തം. വൈരുദ്ധ്യങ്ങളോടടുക്കുന്ന ഇത്തരം വിശ്വാസവൈവിദ്ധ്യങ്ങളില്‍ ശാശ്വതമായ “ഒരു സത്യത്തേപ്പറ്റി” പറയാന്‍ കഴിയുന്നതെങ്ങനെ? ഏകദൈവം, ഏകസത്യം, ഏകജാതന്‍, ഏകവഴി, അവന്റെ ഏകമായ ജീവിതകഥ!? “നിന്നെപ്പോലെതന്നെ നിന്റെ അയല്‍ക്കാരനേയും സ്നേഹിക്കുക” എന്ന യേശുവാക്യത്തില്‍ നട്ടു് നനയ്ക്കപ്പെട്ടു് പരിശുദ്ധമായ ദൈവസ്നേഹത്തിലും, ഐകമത്യത്തിലും വളര്‍ന്നു് പന്തലിക്കുകയായിരുന്നോ ക്രിസ്തുമതം? ഒരിക്കലുമല്ല. ആരംഭകാലത്തില്‍ വിവിധ പ്രദേശങ്ങളില്‍ രൂപംകൊണ്ട ക്രിസ്തുമത-ഇടവകകളില്‍ അവര്‍ക്കു് പകര്‍ന്നുകിട്ടിയ യേശുകഥയുടെ അറിവുകളുടേയും കീഴ്‌വഴക്കങ്ങളുടേയും വെളിച്ചത്തില്‍, ആദ്യനൂറ്റാണ്ടുകളില്‍, അവരുടേതായ സുവിശേഷങ്ങള്‍ ഉരുത്തിരിയുകയായിരുന്നു. സ്വാഭാവികമായും സ്വന്തം വിശ്വാസസത്യങ്ങളില്‍ നിന്നും വ്യതിചലിക്കാന്‍ തയ്യാറില്ലാതിരുന്ന ശത്രുചേരികള്‍ തമ്മില്‍ സത്യത്തിന്റെ പേരില്‍ നടത്തിയ ക്രൂരമായ അടിച്ചമര്‍ത്തലുകളുടേയും, കൂട്ടക്കൊലകളുടേയും നിണമണിഞ്ഞ നിലവിളികളാണു് ആദ്യകാല ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ ചരിത്രം. ബാവയും മെത്രാനും തമ്മില്‍ത്തല്ലുന്നതു് ഇന്നും നിറുത്തിയിട്ടുമില്ല. അതുവഴി മരിച്ചുവീണ പല സത്യങ്ങള്‍ സഭാചരിത്രത്തിന്റെ കല്ലറകളില്‍ മനഃപൂര്‍വ്വം മറച്ചുവച്ചുകൊണ്ടു്, സഭയുടെ സത്യം ഏകസത്യമായി അടിച്ചേല്‍പിക്കപ്പെട്ടു. ഇവിടെയാണു് നാലാം ശതകത്തിനു് മുന്‍പു് രൂപമെടുത്തവയും, വിവിധ ക്രിസ്തീയ വിഭാഗങ്ങള്‍ പിന്‍തുടര്‍ന്നിരുന്നവയെങ്കിലും, ബൈബിളില്‍ സ്ഥാനം ലഭിക്കാതെ പോയവയുമായ സുവിശേഷങ്ങളുടെ പ്രസക്തി.

1945-ല്‍ ഈജിപ്റ്റിലെ നജ്-ഹമാദിയില്‍ നിലം ഉഴുവുന്നതിനിടയില്‍ ഒരു കര്‍ഷകന്‍ മണ്ണിനടിയില്‍ ഒരു മണ്‍കുടം കണ്ടെത്തുന്നു. അതിനുള്ളില്‍ സ്വര്‍ണ്ണമോ മറ്റു് വിലപിടിപ്പുള്ള വസ്തുക്കളോ ആവാമെന്ന ധാരണയില്‍ തല്ലിപ്പൊട്ടിച്ചപ്പോള്‍ എന്തൊക്കെയോ എഴുതിപ്പിടിപ്പിച്ച കുറെ പഴയ പപ്പിറസ്‌ ചുരുളുകളാണു് അവന്‍ കാണുന്നതു്. ആ ലിഖിതങ്ങളുടെ മൂല്യം അറിയാന്‍ കഴിയാതിരുന്ന അയാളുടെ ഭാര്യ അതില്‍ കുറെയെടുത്തു് അടുപ്പിലിട്ടു് തീയുണ്ടാക്കുന്നു. ഭാഗ്യത്തിനു് ഈജിപ്തിലെ കോപ്ടിക്‌ സഭാവിശ്വാസിയായ ഒരു പുരോഹിതന്‍ അതിനേപ്പറ്റി കേള്‍ക്കുകയും, അതിലെ അക്ഷരങ്ങള്‍ വായിക്കാന്‍ അറിയാമായിരുന്ന അദ്ദേഹം രക്ഷിക്കാന്‍ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നതെല്ലാം രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇടനിലക്കാരുടെ കൈകളിലൂടെ മാറിമറിഞ്ഞു്, വളരെയധികം യാത്രകള്‍ക്കും ചുറ്റിക്കറങ്ങലുകള്‍ക്കും ശേഷം ആ ചുരുളുകള്‍ ഇന്നു് കൈറോയിലെ കോപ്ടിക്‌ മ്യൂസിയത്തില്‍ സൂക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കാര്യമായ പരിക്കുകള്‍ പറ്റാതിരുന്ന തോമസിന്റെ സുവിശേഷവും അതില്‍ പെടുന്നു.

1979-ല്‍ നജ്-ഹമാദിയില്‍ നിന്നും അധിക ദൂരത്തിലല്ലാത്ത ഒരു പ്രദേശത്തുനിന്നും രണ്ടു് കല്ലറമോഷ്ടാക്കള്‍ അതുവരെ ആരും കണ്ടെത്താത്ത ഒരു ശവകുടീരത്തില്‍ ഒരു കല്‍പ്പെട്ടി കണ്ടെത്തുന്നു. അതില്‍ ആഭരണങ്ങളും രത്നങ്ങളും പ്രതീക്ഷിച്ച അവരും നിരാശപ്പെടേണ്ടിവരുന്നു. തോല്‍കൊണ്ടുള്ള ഒരു കവറില്‍ പൊതിഞ്ഞ കുറെ പപ്പിറി മാത്രമാണതിനുള്ളില്‍. പക്ഷേ, മുന്‍പിലത്തെ കഥ വഴി, പഴയ ലിഖിതങ്ങള്‍ക്കും വില ലഭിക്കാം എന്നറിയാമായിരുന്നതിനാല്‍ അവര്‍ ഒരു ഏജന്റിനെ അതു് ആര്‍ക്കെങ്കിലും വില്‍ക്കാന്‍ ഏല്‍പിക്കുകയും, ഒരു പുരാവസ്തുകച്ചവടക്കാരന്‍ നിസ്സാരമായൊരു വിലക്കു് അതു് വാങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. “യൂദാസിന്റെ സുവിശേഷം” എന്നപേരില്‍ പിന്നീടു് തിരിച്ചറിയപ്പെടേണ്ടുന്ന ഈ ലിഖിതത്തിനു് പക്ഷെ ആദ്യത്തെ നിധിക്കു് നേരിടേണ്ടിവന്നതിനേക്കാള്‍ ക്രൂരമായ കഷ്ടകാലമാണു് പിന്നീടുള്ള അനേകവര്‍ഷങ്ങളില്‍‍ അനുഭവിക്കേണ്ടിവന്നതു്.

(തുടരും)

 
23 Comments

Posted by on Apr 2, 2008 in ലേഖനം

 

Tags: , ,

സോദോം-ഗോമോറയും ലോത്തിന്റെ അഗമ്യഗമനവും

അങ്ങനെ, സാറ പാകം ചെയ്ത രുചികരമായ അപ്പം, അബ്രാമിന്റെ പരിചാരകര്‍ കൊന്നു്, തൊലിപൊളിച്ചു്, നന്മതിന്മകളെ വേര്‍പെടുത്തി, കഷണമാക്കി, അരച്ചതും പൊടിച്ചതുമായ ചേരുവകള്‍ ചേര്‍ത്തു് കറിപ്പരുവത്തിലാക്കിയ കാളക്കുട്ടിയെ, വൃത്തത്തിനും അലങ്കാരത്തിനും ഭംഗം വരാത്തവിധത്തില്‍, വിശദമായി കുഴച്ചുരുട്ടി യഹോവയും രണ്ടു് കൂട്ടുകാരും പരമാവധി ആസ്വാദ്യതയോടെ വിഴുങ്ങി. അവരുടെ അപ്പോഴത്തെ മാനസികാവസ്ഥയെ വര്‍ണ്ണിക്കാന്‍ വാക്കുകളില്ല.

ആഹാരത്തിനു് ശേഷം യഹോവയുടെ രണ്ടു് കൂട്ടുകാരും ദൗത്യനിര്‍വ്വഹണത്തിനായി സോദോം-ഗോമോറയിലേക്കു് പുറപ്പെട്ടു. ഇന്നത്തെപ്പോലെ പോര്‍ഷെയോ, പ്രൈവറ്റ്‌ ജെറ്റോ ഉപയോഗിക്കുന്ന രീതി സ്വര്‍ഗ്ഗവാസികള്‍ അന്നു് തുടങ്ങിയിട്ടില്ലായിരുന്നതിനാല്‍ ആ വഴി മുഴുവന്‍ അവര്‍ നടന്നുതന്നെ തീര്‍ക്കേണ്ടിവന്നു. പൊടിപിടിച്ച മരുപ്രദേശങ്ങളിലൂടെ നടന്നുനടന്നു് വൈകുന്നേരമായപ്പോഴേക്കും ദൈവത്തിന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ സോദോമില്‍ എത്തി. ലോത്ത്‌ പട്ടണവാതില്‍ക്കല്‍ കുത്തിയിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പട്ടണവാതില്‍ക്കല്‍ കുത്തിയിരിക്കുക എന്ന ഹോബിയില്‍നിന്നും പൂര്‍ണ്ണമായി തങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കാന്‍ സോക്രട്ടീസ്‌ അടക്കമുള്ള പുരുഷന്മാര്‍ക്കു് എന്തുകൊണ്ടോ കഴിയാറില്ല. അവരെ കണ്ടപാടെ ലോത്ത്‌ പറഞ്ഞു: “കയറിവരൂ, കാല്‍ കഴുകൂ, അപ്പം തിന്നൂ, വീഞ്ഞു്‌ കുടിക്കൂ, കിടന്നുറങ്ങൂ, അതിരാവിലെ കെട്ടുകെട്ടൂ”. വഴിയെ പോകുന്നവരെ മുഴുവന്‍ വീട്ടില്‍ വിളിച്ചുകേറ്റി കാലുകഴുകിച്ചു് തീറ്റകൊടുത്തു് ഉറക്കി രാവിലെ എഴുന്നേല്പിച്ചു്‌ വിടുന്നതു്‌ അക്കാലത്തെ ഒരു രീതി ആയിരുന്നു എന്നു് തോന്നുന്നു. അതിഥികള്‍ അതിനു് പ്രതിഫലം കൊടുത്തിരുന്നതുകൊണ്ടു്‌ അവര്‍ സംബോധന ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നതു് ഒരുപക്ഷേ ദൈവങ്ങള്‍ എന്നായിരുന്നിരിക്കാനും വഴിയുണ്ടു്‌. അതിഥി രാജാവും, രാജാവു്‌ ദൈവവും ആണെന്നല്ലേ വയ്പു്‌. ക്ഷണിക്കുന്നതു് ആരായാലും, അതങ്ങനെ ചാടിപ്പിടിച്ചു് സ്വീകരിക്കുന്നതു് അപമര്യാദ ആയതുകൊണ്ടാവാം, അവര്‍ പറഞ്ഞു: “വേണ്ട, ഞങ്ങള്‍ വീഥിയില്‍ കിടന്നോളാം”. നിഷേധിക്കേണ്ടതു് അവരുടെ കടമ, നിര്‍ബന്ധിക്കേണ്ടതു് തന്റെ ചുമതല എന്നറിയാവുന്ന ലോത്ത്‌ അവരെ പിടിച്ചപിടിയാലെ വീട്ടിലെത്തിച്ചു.

ശുചീകരണത്തിനും, ആഹാരത്തിനും ശേഷം അവര്‍ ഉറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും പുരുഷമൈഥുനക്കാരായ സോദോം നിവാസികള്‍ വീടുവളഞ്ഞു. അതും ഒന്നും രണ്ടും പേരല്ല. “സോദോം പട്ടണത്തിലെ പുരുഷന്മാര്‍ സകലഭാഗത്തുനിന്നും ആബാലവൃദ്ധം” ലോത്തിന്റെ മുറ്റത്തും പറമ്പിലുമായി ഒരു പാര്‍ട്ടിസമ്മേളനത്തിനെന്നപോലെ തടിച്ചുകൂടുകയായിരുന്നു! പുറത്തു് കവാത്തു് ചെയ്യുന്ന കാമരാജകോമാളികളോടു് ലോത്ത്‌ പറഞ്ഞു: “സഹോദരരേ, എനിക്കു് പുരുഷന്‍ തൊടാത്ത രണ്ടു് പുത്രിമാരുണ്ടു്‌. വേണമെങ്കില്‍ അവരെ നിങ്ങള്‍ പിടിച്ചു്‌ കൊണ്ടുപൊയ്ക്കൊള്ളൂ. പക്ഷേ, പുരുഷന്മാരെ മാത്രം ചോദിക്കരുതു്”. വിദേശി ആയ ലോത്തിനെ വക വയ്ക്കാതെ അവര്‍ വാതില്‍ തല്ലിപ്പൊളിക്കാന്‍ കാഹളമൂതി. അപ്പോള്‍ ആ രണ്ടു് അതിഥികള്‍ അതിശയകരമായി അവര്‍ക്കെല്ലാം അന്ധത പിടിപ്പിക്കുന്നു. ജനം ലോത്തിന്റെ വീടിന്റെ വാതില്‍ തപ്പി നട്ടംതിരിയുന്നു.

അതിനുശേഷം ദൈവത്തിന്റെ ആ രണ്ടു് കൂട്ടുകാര്‍ ലോത്തിനോടു് പറഞ്ഞു: “നിനക്കു് വേണ്ടപ്പെട്ടവരെയെല്ലാം  പെട്ടെന്നു്‌ വിവരം അറിയിച്ചോളൂ. എന്നിട്ടു് അവരേയും കൂട്ടി ഓടി രക്ഷപെട്ടുകൊള്ളൂ”. ലോത്ത്‌ രാത്രിതന്നെ പെണ്മക്കളുടെ ഭാവിഭര്‍ത്താക്കന്മാരോടു്‌ കാര്യം പറഞ്ഞു. “ചുമ്മാ കളി പറയാതെ വീട്ടില്‍ പോ” എന്നായിരുന്നു അവരുടെ മറുപടി. വെളുപ്പിനുതന്നെ ആ രണ്ടു് പുരുഷന്മാര്‍ ലോത്തിനേയും ഭാര്യയേയും രണ്ടു് പെണ്മക്കളേയും പട്ടണത്തിനു് വെളിയില്‍ കൊണ്ടുപോയി ആക്കിയശേഷം പറഞ്ഞു: “ജീവന്‍ വേണമെങ്കില്‍ പുറകോട്ടു് തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ പര്‍വ്വതത്തിലേക്കു് ഓടിപ്പൊയ്ക്കൊള്ളൂ.”

അങ്ങനെ ഓടിയോടി സൂര്യന്‍ ഉദിച്ചപ്പോഴേക്കും ലോത്ത്‌ സോവര്‍ എന്ന പട്ടണത്തില്‍ എത്തി. തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ ഓടിയതുകൊണ്ടു് ഭാര്യ കൂട്ടത്തിലില്ല എന്ന കാര്യം ലോത്തു് അറിയുന്നതു് അവിടെ എത്തിയശേഷമാണു്. ഓട്ടത്തിനിടയില്‍, വസ്തുവകകളിലേക്കു്‌ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയതിനാല്‍ അവള്‍ ഉപ്പുതൂണായിപ്പോയിരുന്നു. ലോത്തും രണ്ടു് പെണ്മക്കളും സോവറില്‍ എത്തിയെന്നു് ഉറപ്പായപ്പോള്‍ യഹോവ തന്റെ സന്നിധിയില്‍നിന്നു്, ‘ആകാശത്തില്‍നിന്നുതന്നെ’, ഗന്ധകവും തീയും വര്‍ഷിപ്പിച്ചു് സോദോമിനേയും ഗോമോറയേയും നിശ്ശേഷം നശിപ്പിച്ചു.

പക്ഷേ, ലോത്ത്‌ സോവറില്‍ പാര്‍പ്പാന്‍ എന്തുകൊണ്ടോ ഭയപ്പെട്ടു. അതിനാല്‍ അവന്‍ പെണ്മക്കളുമായി പര്‍വ്വതത്തിലെ ഒരു ഗുഹയില്‍ ചെന്നു് പാര്‍ത്തു. അങ്ങനെയിരിക്കെ, ഭൂമിയില്‍ എല്ലാടവുമുള്ള നടപ്പുപോലെ തങ്ങളുടെ അടുത്തു് വരുവാന്‍ ഭൂമിയില്‍ (സോവറും പരിസരപ്രദേശങ്ങളും ഭൂമിയില്‍ പെടുകയില്ലേ എന്നു് ചോദിക്കരുതു്) പുരുഷന്മാര്‍ ആരുമില്ലെന്ന ഭയാനകസത്യം ആദ്യം മൂത്തവളും, അവള്‍വഴി ഇളയവളും മനസ്സിലാക്കുന്നു. മൂത്തവള്‍ പറഞ്ഞു: “വരിക; അപ്പനാല്‍ സന്തതി ലഭിക്കേണ്ടതിനു് അവനെ വീഞ്ഞു് കുടിപ്പിച്ചു് അവനോടുകൂടെ ശയിക്ക.” അങ്ങനെ, ലോത്തിനെ വീഞ്ഞുകുടിപ്പിച്ചശേഷം മൂത്തവള്‍ അപ്പനോടൊത്തു് ശയിക്കുന്നു. “അവള്‍ ശയിച്ചതും എഴുന്നേറ്റതും അവന്‍ അറിഞ്ഞില്ല”. പിറ്റേന്നു് രണ്ടാമത്തവളും ഈ നടപടിക്രമങ്ങള്‍ ആവര്‍ത്തിക്കുന്നു. “അവള്‍ ശയിച്ചതും എഴുന്നേറ്റതും അവന്‍ അറിഞ്ഞില്ല”. സൃഷ്ടിയുടെ രണ്ടു് രാത്രികള്‍. മൂന്നാം രാത്രി ശബത്തായിരുന്നോ എന്നെനിക്കറിയില്ല. അങ്ങനെ അവര്‍ രണ്ടുപേരും പിതാവില്‍നിന്നും ഗര്‍ഭം ധരിക്കുന്നു. സ്രഷ്ടാവറിയാതെ സൃഷ്ടി നടത്തിക്കാന്‍ മാത്രം കൃത്യമായി ബോധം കെടുത്തുന്ന സോവറിലെ വീഞ്ഞു് സ്പെഷല്‍ ഇനമായിരുന്നിരിക്കണം. ഏതായാലും, ഗുഹയിലേക്കു് പോയപ്പോള്‍ രണ്ടുകലം വീഞ്ഞു് കൂട്ടത്തില്‍ കരുതാന്‍ ആ കുട്ടികള്‍ക്കു് തോന്നിയതു് നന്നായി. ഒരു വംശം നശിക്കാതെ കഴിഞ്ഞല്ലോ! മൂത്തവള്‍ ഒരു മകനെ പ്രസവിച്ചു. അവനു് മോവാബ്‌ എന്നു് പേര്‍. അവന്‍ മോവാബ്യരുടെ പിതാവു്. രണ്ടാമത്തവള്‍ ബെന്‍-അമ്മീ എന്നവനെ പ്രസവിച്ചു. അവന്‍ അമ്മോന്യര്‍ക്കു് പിതാവു്.

സോദോം-ഗോമോറയെ മുഴുവന്‍ തീയും ഗന്ധകവും കൊണ്ടു് നശിപ്പിക്കുന്നതിനു്, അവിടത്തെ ജനങ്ങള്‍ പുരുഷമൈഥുനക്കാരായിരുന്നു എന്ന മഹാപരാധം കാരണമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന യഹോവ, അതുവഴി രണ്ടു് പെണ്‍കുട്ടികളെ എത്തിക്കുന്നതു് വംശം നശിക്കാതിരിക്കാന്‍ സ്വന്തം അപ്പനോടൊത്തു് ശയിക്കേണ്ടിവരുന്ന ദുരവസ്ഥയിലേക്കാണു്. അപ്പവും കാളയിറച്ചിയും തിന്നു് ആമോദം കൊള്ളുന്ന യഹോവയ്ക്കു് ഇത്തരമൊരു ദയനീയാവസ്ഥയില്‍ എന്തുകൊണ്ടാണാവോ മനുഷ്യനു് കേള്‍ക്കാന്‍ കൊള്ളാവുന്ന മറ്റു് സ്ട്രാറ്റജികളൊന്നും തലയില്‍ ഉദിക്കാതിരുന്നതു്?

ഈ ആധുനിക ലോകത്തില്‍ ദൈവത്തിന്റെയോ മതങ്ങളുടെയോ പേരില്‍ മനുഷ്യനെ അജ്ഞതയുടെ അന്ധകാരത്തില്‍ തപ്പിത്തടയാന്‍ വിടുന്നതു്, ഒരു അംഗീകൃതലോകതത്വമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞ ജനാധിപത്യവ്യവസ്ഥിതിയില്‍ നീതീകരിക്കാനാവുമോ എന്നെനിക്കറിയില്ല. അന്ധവിശ്വാസികളായവരുടെ ജനാധിപത്യം അജ്ഞതയുടെയും അന്ധവിശ്വാസത്തിന്റെയും ആധിപത്യമാണു്. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനനിബന്ധനകള്‍ അവിടെ പാലിക്കപ്പെടുകയില്ല. ശുദ്ധഗതിക്കാരായ മനുഷ്യരില്‍ കാലഹരണപ്പെട്ട ആശയങ്ങളും ആദര്‍ശങ്ങളും ഇന്നും അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതു് അനുവദിക്കാനാവുമോ എന്നു് എല്ലാ ജനാധിപത്യശക്തികളും പരസ്യമായി ചിന്തിക്കേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നാണെനിക്കു് തോന്നുന്നതു്. സ്വന്തം ഇഷ്ടമോ കുറ്റമോ മൂലമല്ലാതെ, പിറന്നുവീഴുന്നതിന്റെ മാത്രം പേരില്‍ അവരുടേതായിത്തീരുന്ന മതങ്ങളിലും വിശ്വാസങ്ങളിലും മനുഷ്യരെ തുടരാന്‍ അനുവദിക്കുകയും, നിഷ്പക്ഷമായ ബോധവല്‍ക്കരണം വഴി, അഥവാ വിവിധ വിജ്ഞാനമേഖലകളിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം മുന്‍വിധിയില്ലാതെ, ആത്മീയരക്ഷാധികാരി ചമയാതെ, സാദ്ധ്യമാക്കിത്തീര്‍ക്കുകയും ചെയ്യുന്നതുവഴി സമൂഹത്തിന്റെ ജീര്‍ണ്ണത മനസ്സിലാക്കാനും, ജനാധിപത്യത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ സമാധാനപരമായ മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളിലൂടെ, ശാസ്ത്രത്തിന്റെ സഹായത്തോടെ സാമൂഹികപുനര്‍നിര്‍മ്മാണത്തിന്റെ ആവശ്യം സ്വയം ഉള്‍ക്കൊള്ളാനുതകുന്ന മാനസികവളര്‍ച്ച നേടിയെടുക്കാന്‍ അവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതല്ലേ, വിഡ്ഢിത്തപാരായണം വഴി, മൂഢമുദ്രാവാക്യങ്ങള്‍ വഴി, മനുഷ്യരെ തിരുത്താനാവാത്ത മസ്തിഷ്കപ്രക്ഷാളനത്തിനു് വിധേയരാക്കുന്ന മതങ്ങളുടെയും, രാഷ്ട്രീയത്തിലെ വെറുപ്പിന്റെ പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളുടെയും നീരാളിപ്പിടുത്തത്തിനു് വിട്ടുകൊടുക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ അഭികാമ്യം?

(ആധാരം: ഉത്പത്തി: അദ്ധ്യായം 18, 19)

 
14 Comments

Posted by on Mar 18, 2008 in ലേഖനം

 

Tags: , , ,

വിലപേശുന്ന യഹോവ

പ്രകൃതിവിരുദ്ധവേഴ്ച്ചയും, നിഷിദ്ധഗമനവും, ആടു്-മാടു്-ഒട്ടകസംബന്ധമായ അവകാശത്തര്‍ക്കങ്ങളുമൊക്കെയാണു് പഴയനിയമത്തിലെ ദൈവമായ യഹോവയുടെ പോര്‍ട്ട്ഫോളിയോ. ഇത്തരം കാര്യങ്ങളില്‍ ഏതാണു് കുറ്റമായി കണ്ടു് ശിക്ഷിക്കേണ്ടതു്, ഏതാണു് കുറ്റമാണെങ്കിലും കണ്ണടക്കേണ്ടതു് മുതലായ തീരുമാനങ്ങള്‍ ദൈവം കൈക്കൊള്ളുന്നതു് ആരാണു് അതു് ചെയ്യുന്നതു് എന്നതിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ ആയിരിക്കുമെന്നു് മാത്രം.

അബ്രാഹാമിന്റെ ഇളയ സഹോദരനായിരുന്ന ഹാരാന്റെ മകനായിരുന്നു ലോത്തു്. ഹാരാന്‍ ലോത്തിന്റെ ചെറുപ്പത്തിലേ മരിച്ചുപോയി. തന്മൂലം ലോത്തു് അബ്രാഹാമിന്റെ കൂടെ ആയിരുന്നു നാടോടിയിരുന്നതു്. പക്ഷേ രണ്ടുപേര്‍ക്കും ആടുമാടുകളും മറ്റു് സമ്പത്തുകളും കണ്ടമാനം പെരുകിയപ്പോള്‍ അവരുടെ ഇടയന്മാര്‍ തമ്മില്‍ പിണക്കമുണ്ടായി. അതിനാല്‍ അബ്രാം (അന്നു് ദൈവം അവന്റെ പേരു് അബ്രാഹാം എന്നാക്കി മാറ്റിയിരുന്നില്ല) ലോത്തുമായി പിരിയാന്‍ തീരുമാനിക്കുന്നു. അബ്രാം ഫസ്റ്റ് ചോയിസ് ലോത്തിനു് കൊടുക്കുന്നു. ലോത്തു് യോര്‍ദ്ദാനരികെ, നല്ല നീരോട്ടമുള്ള, യഹോവയുടെ തോട്ടം പോലെയും മിസ്രയീം ദേശം പോലെയും മനോഹരമായിരുന്ന പ്രദേശം തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. അബ്രാം കനാന്‍ ദേശത്തുതന്നെ വസിക്കുന്നു.

ലോത്തു് സോദോം വരെ കൂടാരം നീക്കി നീക്കി അടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ലോത്തിന്റെ കഷ്ടകാലത്തിനു് എന്നേ പറയേണ്ടൂ, ആ ഭാഗത്തെ നാലു് രാജാക്കന്മാര്‍ക്കു് അഞ്ചു് രാജാക്കന്മാര്‍ക്കെതിരെ യുദ്ധം ചെയ്യണമെന്നു് തോന്നിയതു് അപ്പോഴാണു്. അതിനിടയില്‍പെടുന്ന ലോത്തിനെ, സമ്പത്തു് സഹിതം, ജയിച്ച വിഭാഗക്കാര്‍ പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോയി. വിവരമറിഞ്ഞ അബ്രാം തന്റെ വീട്ടില്‍ ജനിച്ച, കരാട്ടെയും കുങ്ങ്‌-ഫുവുമൊക്കെ പഠിച്ച മുന്നൂറ്റിപതിനെട്ടു് അഭ്യാസികളുമായി ചെന്നു് ലോത്തിനെ മോചിപ്പിച്ചു് തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്നു. പക്ഷേ അതുകൊണ്ടു് വലിയ പ്രയോജനമുണ്ടാവുന്നില്ല. കാരണം, അപ്പോഴാണു് സോദോം-ഗോമോറയിലെ ജനങ്ങള്‍ ദുഷ്ടരും പാപികളും പുരുഷമൈഥുനക്കാരുമൊക്കെ ആണെന്ന വിവരം ഒരു കൂട്ടക്കരച്ചിലിന്റെ രൂപത്തില്‍ ദൈവസന്നിധിയിലെത്തുന്നതു്. കാര്യത്തിന്റെ നിജസ്ഥിതി മനസ്സിലാക്കാന്‍ ദൈവം രണ്ടു് കൂട്ടുകാരുമായി – വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ടാവാം – ആദ്യം അബ്രാമിന്റെ വീട്ടുപരിസരത്തെത്തുന്നു. അവരോടു് മരച്ചുവട്ടില്‍ ഇരിക്കാന്‍ അപേക്ഷിച്ചശേഷം, അക്കാലത്തെ രീതിപോലെ, അബ്രാം ഛഠേന്നു് മൂന്നിടങ്ങഴി മാവു് കുഴച്ചു് അപ്പമുണ്ടാക്കാന്‍ ഭാര്യ സാറയെയും, ഇളയതും നല്ലതുമായ ഒരു കാളക്കുട്ടിയെ കൊന്നു് കഷണിച്ചു് കറിവയ്ക്കാന്‍ ഒരു ബാല്യക്കാരനേയും ചുമതലപ്പെടുത്തുന്നു.

യഹോവ കൂട്ടുകാരോടൊത്തു് ആഹരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയില്‍ അവര്‍ ചോദിക്കുന്നു: “നിന്റെ ഭാര്യ സാറ എവിടെ?” അവള്‍ കൂടാരത്തിലുണ്ടു് എന്നു് അബ്രാമിന്റെ മറുപടി. അപ്പോള്‍ യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: “ഒരു ആണ്ടു് കഴിഞ്ഞിട്ടു് ഞാന്‍ നിന്റെ അടുക്കല്‍ മടങ്ങിവരും. അപ്പോള്‍ നിന്റെ ഭാര്യ സാറയ്ക്കു് ഒരു മകന്‍ ഉണ്ടാകും.” ഈ അരുളപ്പാടു് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ സാറ, വൃദ്ധയായ എനിക്കു് മക്കളുണ്ടാകുമോ എന്നു് ഉള്ളില്‍ പരിഹസിച്ചു് ചിരിക്കുന്നു. ഇതു് മനസ്സിലാക്കിയ യഹോവ അബ്രാഹാമിനോടു് പറയുന്നു: “നിന്റെ ഭാര്യ ചിരിക്കുന്നതെന്തു്? യഹോവയ്ക്കു് കഴിയാത്ത കാര്യമുണ്ടോ?” ഉടനെ സാറ: “ഇല്ല ഞാന്‍ ചിരിച്ചില്ല”. യഹോവ: “അങ്ങനെയല്ല, നീ ചിരിച്ചു”.

അതെന്തായാലും, സാറ ഈ സംഭവം നടക്കുന്ന സമയത്തു് അത്ര വൃദ്ധ ആയിരുന്നിരിക്കാന്‍ ഇടയില്ല. കാരണം, ഇതിനു് ശേഷം (സാറ യിസഹാക്കിനെ പ്രസവിക്കുന്നതിനു് മുന്‍പു്) അബ്രാം ഗെരാരില്‍ ചെന്നു് പാര്‍ക്കുമ്പോള്‍ “ഇവള്‍ എന്റെ പെങ്ങള്‍” എന്നു് പറയുകയും അവിടത്തെ രാജാവായ അബീമേലെക്‌ അവളെ ആളയച്ചു് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു് പോവുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടു്. അബീമേലെക്‌ സാറയുമായി ലൈംഗികബന്ധത്തിലേര്‍പ്പെടാതിരിക്കാന്‍ യഹോവ സ്വപ്നം വഴി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടും മറ്റും രാത്രിയില്‍ ഉറക്കമൊഴിച്ചു് കുറെയേറെ പാടു് പെടുന്നതായും വര്‍ണ്ണിക്കപ്പെടുന്നു. ഭാര്യയെ സഹോദരി എന്നു് പറയുന്നതു് അബ്രാമിന്റെ ഒരു പതിവു് സൂത്രമാണു്. ഒരിക്കല്‍ മിസ്രയിമില്‍ വച്ചു് ഈ തന്ത്രം വഴി ഫറവോയില്‍ നിന്നും കുറേ സമ്പത്തു് അബ്രാം നേടിയിരുന്നു. അബ്രാമിന്റെ മകനായ യിസഹാക്കും പില്‍ക്കാലത്തു് ഇതേ തന്ത്രം തന്നെ പ്രയോഗിക്കുന്നുണ്ടു്. അതായതു്, അബീമേലെക്‌ രാജാവിന്റെ ദൃഷ്ടിയില്‍ ആകര്‍ഷണീയയായി തോന്നാന്‍ മാത്രമെങ്കിലുമുള്ള യൗവനം സാറയ്ക്കു് ആ സമയത്തു് ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം.

തിന്നു് തൃപ്തിയായ ശേഷം യഹോവയുടെ കൂട്ടുകാര്‍ സോദോമിലേക്കു് പോകുന്നു. അബ്രാം ദൈവത്തിന്റെ സന്നിധിയില്‍ തന്നെ നില്‍ക്കുന്നു. സോദോമിനെ നശിപ്പിക്കാതിരിക്കാന്‍ വേണ്ടി അബ്രാം യഹോവയുമായി ഹൃദയഭേദകമായ ഒരു വിലപേശല്‍ നടത്തുന്നതു്‌ അപ്പോഴാണു്‌. അതു് വായിച്ചാല്‍ ആരും കരഞ്ഞുപോകും.

അബ്രാം: “പക്ഷേ ആ പട്ടണത്തില്‍ അന്‍പതു് നീതിമാന്മാര്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ നീ അതിനെ നശിപ്പിക്കുമോ?”

ദൈവം: “ഇല്ല, അന്‍പതു് നീതിമാന്മാര്‍ അവിടെയുണ്ടെങ്കില്‍ ക്ഷമിച്ചേക്കാം.”

അബ്രാം: “പൊടിയും വെണ്ണീറുമായ ഞാന്‍ കര്‍ത്താവിനോടു് സംസാരിപ്പാന്‍ തുനിഞ്ഞുവല്ലോ. അന്‍പതു് നീതിമാന്മാരില്‍ പക്ഷേ അഞ്ചുപേര്‍ കുറഞ്ഞുപോയെങ്കിലോ?”

ദൈവം: “നാല്‍പത്തഞ്ചുപേരെ ഞാന്‍ അവിടെ കണ്ടാല്‍ അതിനെ നശിപ്പിക്കയില്ല.”

അബ്രാം: “പക്ഷേ നാല്‍പതുപേരെ കണ്ടാലോ?”

ദൈവം: “ഇല്ല, നാല്‍പതുപേരുടെ നിമിത്തം നശിപ്പിക്കയില്ല.”

അബ്രാം: “കര്‍ത്താവു് കോപിക്കരുതേ; പക്ഷേ മുപ്പതുപേരെ അവിടെ കണ്ടാലോ?”

ദൈവം: (ആത്മഗതം: ഇന്നു് കണി കണ്ടതു് ആരെയാണാവോ?) “സമ്മതിച്ചു. മുപ്പതു് പേരെ അവിടെ കണ്ടാല്‍ നശിപ്പിക്കയില്ല.”

അബ്രാം: “ഞാന്‍ കര്‍ത്താവിനോടു് സംസാരിപ്പാന്‍ തുനിഞ്ഞുവല്ലോ; പക്ഷേ ഇരുപതു് പേരെ അവിടെ കണ്ടാലോ?”

ദൈവം: “ഇല്ല ഇരുപതു് നീതിമാന്മാരെ അവിടെ കണ്ടാല്‍ ഞാന്‍ ആ പട്ടണത്തെ നശിപ്പിക്കയില്ല.”

അബ്രാം: “ഞാന്‍ ഇനി ഒരു പ്രാവശ്യം മാത്രം സംസാരിക്കും; പക്ഷേ പത്തുപേരെ അവിടെ കണ്ടാലോ?”

ദൈവം: “(ഒരുതരം, രണ്ടുതരം, മൂന്നുതരം. ഇതു് എന്റെയും അവസാനവാക്കു്.) ഇല്ല, പത്തു് നീതിമാന്മാരെ അവിടെ കണ്ടാല്‍ ആ പട്ടണത്തെ‍ നശിപ്പിക്കില്ല.”

അതിനുശേഷം തടി കഴിച്ചിലാക്കി, വളരെ വളരെ ദീര്‍ഘമായ ഒരു നിശ്വാസവും വിട്ടു് യഹോവ അവിടെനിന്നും രക്ഷപെടുന്നു.

(കാളക്കച്ചവട-ടെക്‍നോളജിയില്‍ ബിരുദമെടുക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ റാഗിംഗും ഈശ്വരപ്രാര്‍ത്ഥനയും കഴിഞ്ഞാല്‍ ആദ്യം പഠിക്കുന്ന പാഠം ദൈവവും അബ്രാമും തമ്മിലുള്ള ഈ സംഭാഷണമാണു്.)

ആധാരം: ഉല്‍പത്തി 11: 27-32, 13: 1-13, 18: 1-33, 20: 1-18.

അടുത്തതില്‍: സോദോം-ഗോമോറയുടെ നാശവും, ലോത്തിന്റെ അഗമ്യഗമനവും (incest)

 
4 Comments

Posted by on Mar 7, 2008 in മതം, ലേഖനം

 

Tags: , , ,